Eξιλαστήριο θύμα είναι αυτός που τιμωρείται για κάτι, για το οποίο συνήθως είναι αθώος, για να αποκατασταθεί, κατά κάποιο τρόπο, η δικαιοσύνη. Εναλλακτικά θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε και τον όρο του «αποδιοπομπαίου τράγου», στον οποίο μπορούμε να φορτώσουμε όλες τις αμαρτίες μας, προκειμένου να απαλλαγούμε από αυτές.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Οι παραπάνω ορισμοί στριφογύριζαν στο μυαλό τού φυσικού αυτουργού αυτής της στήλης, στο πλαίσιο της συνέντευξης με τον πρόεδρο της ΤΕΔΚΝΑ, η οποία δημοσιεύεται σε άλλη σελίδα της εφημερίδας.
Μήπως, βολεύει κάποιους να συνδεθεί ο θεσμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με τη διαφθορά, τα σκάνδαλα, τις όποιες λογής παρατυπίες, ώστε να είναι ευκολότερο να «καπελωθεί» και να ελεγχθεί; Μήπως δεν συμφέρει την οριζόμενη ως κεντρική εξουσία, μια πραγματικά αποκεντρωμένη, περισσότερο προσωπική -και για τούτο πιο ανθρώπινη κι αποτελεσματική- εξουσία; Μήπως, τελικώς, καμία εξουσία δεν μπορεί να εκχωρήσει, ανώδυνα, κομμάτια της στην οποιαδήποτε άλλη μορφή εξουσίας;
Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ έχει πολλές φορές ελέγξει αυστηρά τους κατέχοντες αυτοδιοικητικά αξιώματα, σε σημείο που πολλές φορές να γίνεται ενοχλητική. Ωστόσο, πίστευε και πιστεύει βαθιά, ότι ο αυτοδιοικητικός θεσμός είναι αυτός που μπορεί και πρέπει να δώσει νέα διάσταση και βάθος στη Δημοκρατία.
Η κριτική της δεν στρεφόταν και ούτε, βέβαια, στρέφεται κατά του θεσμού, αλλά κατά ανθρώπων, οι οποίοι -με τα έργα και τις πρακτικές τους- συμβάλλουν στην απαξίωσή του. Γιατί και, φυσικά, έγιναν και γίνονται παρατυπίες-παρανομίες στους ΟΤΑ, όπως αποκαλύπτουν τα στοιχεία των ανεξάρτητων αρχών. Γιατί, όντως, ιδιαίτερα σε μεγάλους δήμους, «παίζονται χοντρά παιχνίδια» και «στήνονται συμφωνίες εκατομμυρίων ευρώ». Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα «φορτώσουμε» όλα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Σε τελευταία ανάλυση, ας εξετάσουμε πού και από ποιους διαπράχθηκαν τα μεγαλύτερα «ανομήματα», ας ανολογιστούμε ποιος
προώθησε αυτά τα πρόσωπα σε θέσεις – «κλειδιά» στην Τοπική Αυτοδιοίκηση κι αναλόγως «να ρίξουμε το λίθο του αναθέματος».
Τελευταίως, οι εκπρόσωποι των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης βρίσκονται σε μια κατάσταση… νευρικής αναμονής. Από τη μία οι ήδη διατυπωμένες προθέσεις της κυβέρνησης για αλλαγές στον αυτοδιοικητικό χάρτη της χώρας, από την άλλη οι μεταρρυθμίσεις σε ό,τι αφορά το εργασιακό καθεστώς στο Δημόσιο, διαμορφώνουν συνθήκες που, μάλλον, δεν ευνοούν τη λήψη ψύχραιμων αποφάσεων. Οι φήμες που κυκλοφορούν είναι πάρα πολλές και δυστυχώς, όσο οι αρμόδιοι δεν ξεκαθαρίζουν τις προθέσεις τους, θα πολλαπλασιάζονται. Το αποτέλεσμα είναι η εικόνα που επικρατεί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να μοιάζει, σήμερα όλο και περισσότερο, με «τοπίο στην ομίχλη».
Δύο απλά παραδείγματα, ίσως είναι αρκετά για να καταδείξουν τη σύγχυση που επικρατεί στους δήμους και κοινότητες της επικράτειας. Το πρώτο αφορά σ’ αυτή καθεαυτή την πρόθεση συνένωσης των ΟΤΑ. Υπό ποιες συνθήκες αυτές θα πραγματοποιηθούν, στο πλαίσιο ποιας διαβούλευσης με τις τοπικές κοινωνίες και, κυρίως, πότε θα εφαρμοσθούν;
Ο χρόνος πιέζει και, φυσικά, αν θέλουμε οι τοπικές κοινωνίες να «απορροφήσουν» τα νέα δεδομένα και με βάση αυτά να «ζυμωθούν» οι κατάλληλες υποψηφιότητες, τότε οι… κανόνες θα πρέπει να είναι εγκαίρως ξεκαθαρισμένοι. Διαφορετικά, μάλλον πηγαίνουμε σε αιφνιδιασμούς, που μόνο το συμφέρον των τοπικών κοινωνιών δεν εξυπηρετούν…







































































































