Έτσι, αποφασίσαμε, σαν ομάδα η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως κομμάτι του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου, στις 7 Απριλίου 2010 να καταλάβουμε αυτό το κτίριο δημιουργώντας έναν ελεύθε-
ρο κοινωνικό χώρο, που θα στεγάσει τις πολιτικές και κοινωνικές πεποιθήσεις μας και θα γίνει αφορμή για ανταλλαγή ιδεών και απόψεων, πάντα μέσα από συλλογικές διαδικασίες, δρώντας αντιιεραρχικά. Μακριά από κομματικές επιρροές, με βασική αρχή την αυτοοργάνωση, προσδοκούμε να μετατρέψουμε αυτό το κτίριο σε εστία αντιπληροφόρησης, εκδηλώσεων, συζητήσεων και διαφόρων μορφών δράσης. Μας αφήνει εντελώς αδιάφορους οποιαδήποτε οικονομική ή ιδιοκτησιακή εκμετάλλευση αυτού του χώρου. Αντιθέτως, σκοπός μας είναι να τον κάνουμε ένα ενεργό κομμάτι της πόλης, ανοιχτό για τον καθένα.
Έτσι, προχωρήσαμε σε διάφορες εργασίες (καθαρισμός κήπου και σπιτιού, μάζεμα μπαζών κτλ.) γεγονός που ενεργοποίησε μετά 30 χρόνια τα υποκριτικά αντανακλαστικά του ιδρύματος «Στέγη Αχιλλέως και Ευδοκίας Κουβέλου» το οποίο άσκησε μήνυση κατ’ αγνώστων με την κατηγορία της διατάραξης οικιακής ειρήνης, ενημερώνοντας παράλληλα για άμεση εκκένωση του κτιρίου.
Θεωρούμε δικαίωμά μας να έχουμε ένα χώρο ώστε να μπορούμε να ξεδιπλώνουμε τις δράσεις μας. Πρόθεσή μας είναι να συμβάλλουμε, με τον τρόπο μας, στις κοινωνικές διεκδικήσεις και αγώνες ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας.
ΜΕ ΟΠΛΟ ΜΑΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Κι αυτή η επιστολή – προκήρυξη μοιράστηκε στο Μαρούσι, δίνοντας το στίγμα των παιδιών αυτών και δείχνοντας τις προθέσεις τους. Προθέσεις αξιοπρόσεκτες και αξιοσέβαστες, διότι δεν επιχειρούν μια «κατάληψη» προς όφελος μερίδας της νεολαίας, αλλά ένα ΑΝΟΙΓΜΑ στη γειτονιά, στο Μαρούσι, στους ανθρώπους που δεν φοβούνται να κοιτάξουν κατάματα, καθάρια νεανικά μάτια, να τους δώσουν το χέρι σε χειραψία αλληλοσεβασμού, και προ πάντων να ΣΥΝΟΜΙΛΗΣΟΥΝ μαζί τους.
Μας κάλεσαν και πήγαμε! Χαιρετηθήκαμε εγκάρδια. Ανοίξαμε κουβέντα με αμοιβαία εμπιστοσύνη. Τους είδαμε να δουλεύουν σαν τις μέλισσες, γεμίζοντας την κυψέλη της «ΣΤΕΓΗΣ ΚΟΥΒΕΛΟΥ» με «μέλι ακριβό». Τους ρωτήσαμε και μας απάντησαν. Τους παρατηρήσαμε σε διάφορες φάσεις και μας κέρδισαν. Φωτογραφήσαμε τους καθαρισμένους εσωτερικούς χώρους, τον κήπο, την ανοιχτή πλέον εξώπορτα με το ξύλινο καφασάκι κρεμασμένο επάνω της για να «προσφέρει» στους περαστικούς, το έντυπο υλικό που δημοσιεύσαμε παραπάνω. Φωτογραφίσαμε προετοιμασίες του γλεντιού που ακολούθησε. Γλέντι ρωμαίικο, με χορούς και με τραγούδια, κάτω από τον ήλιο του Απρίλη, έξω στον κήπο της έπαυλης Κουβέλου. Κι ανάμεσά μας, «διέκρινα» χαμογελαστές, τις κυρές κι αρχόντισσες της βίλας. Την κυρία Αγγελικούλα, την κυρία Νούκα, την κυρία Ξενιώ, έτσι όπως τις γνώρισα τότε που ζούσαν, αφού ήμουν κι εγώ παιδί αυτής της γειτονιάς. Ακριβώς όπως τώρα. Και τα παιδιά, οι άνθρωποι, είναι ΑΝΑΓΚΗ, όσο ίσως ποτέ άλλοτε, να ξεφύγουν από τις συμπληγάδες οι οποίες συνθλίβουν Αξίες και Ιδανικά πανανθρώπινα. Αυτά που διοχετεύθηκαν στα πέρατα του κόσμου από τον Έλληνα Πολιτισμό. Τον Πολιτισμό της Διαλεκτικής, της Εκκλησίας του Δήμου, της Πλατωνικής Πολιτείας.
Εμείς οι Μαρουσιώτες «χάσαμε» τον ΤΥΜΒΟ ΣΩΡΟΥ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ. Χάσαμε του κόσμου τα ακριβά προικιά του Τόπου μας. Ας μην επιτρέψουμε τουλάχιστον, να χαθεί κι ΑΥΤΟ! Αυτό, το οποίο ΔΩΡΗΘΗΚΕ στα ΠΑΙΔΙΑ μας και σε κανέναν Πρόεδρο, όσο «άγιος» κι αν είναι.






































































































