«Κάτι γίνεταιαιαι. Κάτι γίνεται!». Όποιος τυχερός είχε δει «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλη, επί χούντας, με τον Κώστα Καζάκο, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, το Νίκο Ξυλούρη, τη Τζένη Καρέζη, δεν θα ξεχάσει ποτέ, το στεντόρειο «τελάλημά» της: «Κάτι γίνεται!…»
ΤοποΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Αγαπητοί γείτονες.
Όπως πιθανόν πολλοί από εσάς θα έχετε αντιληφθεί, από την Τετάρτη 7 Απριλίου, η έπαυλις Κουβέλου, ξαναζωντάνεψε. Είμαστε μια ομάδα νέων, που αποφασίσαμε να καταλάβουμε το χώρο, προκειμένου να στεγάσουμε τις δραστηριότητές μας και να τον απελευθερώσουμε, να τον καθαρίσουμε και να τον αναπλάσουμε, ώστε να γίνει προσβάσιμος στη γειτονιά για ποικίλες δραστηριότητες.
Στα σχέδιά μας είναι, να διαμορφώσουμε τον κήπο –αφού τον καθαρίσουμε– με δενδροφυτεύσεις και μποστάνια, να φτιάξουμε μια παιδική χαρά για τα παιδιά της γειτονιάς, να επιδιορθώσουμε όσο μπορούμε το ερειπωμένο κτίριο ώστε να γίνει προσβάσιμο κι ασφαλές, να φτιάξουμε ένα καφενείο, ώστε να απολαμβάνουμε τη δροσιά του κήπου και να στεγάσουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις, προβολές, βιβλιοθήκη και άλλα. Όλα τα παραπάνω και άλλα όσα προτείνετε εσείς, θα γίνονται δωρεάν, με την εθελοντική συνεισφορά όλων, αφού ονειρευόμαστε μια κοινωνία ελεύθερη από το εμπόρευμα και την κερδοσκοπία.
Επιζητούμε την ενεργή συμμετοχή σας και τη βοήθειά σας, με οποιονδήποτε τρόπο, προκειμένου όλοι μαζί, να διαμορφώσουμε το χώρο για να τον μετατρέψουμε από ερειπωμένο σκουπιδότοπο, σε όαση επικοινωνίας και συνεύρεσης, δραστηριότητας και ψυχαγωγίας.
Η κατάληψη θα παραμένει ανοιχτή για όλους, κατά τη διάρκεια της ημέρας. Σας καλούμε αύριο Κυριακή 11-4-2010 και ώρα 12.00, για να γνωριστούμε και να κουβεντιάσουμε.
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΠΑΥΛΗΣ ΚΟΥΒΕΛΟΥ (Διονύσου & Σόλωνος)
Το ανωτέρω κείμενο, φίλοι Μαρουσιώτες, κοντογείτονες και μη, είναι μια επιστολή-κάλεσμα από τα ΠΑΙΔΙΑ μας, η οποία μοιράστηκε στο Μαρούσι, προκειμένου να γίνουμε κοινωνοί κατ’ αρχάς -και συνοδοιπόροι κατ’ επέκταση- μιας ΚΑΤΑΚΤΗΣΗΣ!!! Κι αν δεν είναι κατάκτηση κοινωνική, η «ΚΑΤΑΛΗΨΗ της ΕΠΑΥΛΗΣ ΚΟΥΒΕΛΟΥ» -έτσι όπως την ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΕ «μια ομάδα νέων»- τότε τι είναι κατάκτηση;….
Κάποιοι Μαρουσιώτες, προσπαθήσαμε να «ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΜΕ» το Ίδρυμα – Στέγη Κουβέλου, από τα «δεσμά» που κρατούσαν το πάλαι ποτέ πανέμορφο αρχοντικό, «σκλαβωμένο», στην πανοσιολογιότατη βούληση της εις τον υπερθετικό βαθμό εκκλησιαστικής αγιοσύνης. Υπεύθυνος για την «τύχη» του, ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ως Πρόεδρος του Ιδρύματος. Πάνω από είκοσι χρόνια παλεύω, να βρω μέσα από τα γραπτά μου στην «ΑΜΑΡΥΣΙΑ» και στο μαρουσιώτικο περιοδικό «ΟΔΟΣ ΘΕΜΙΔΟΣ», χαραμάδα στη ψυχή και στο μυαλό των αρμοδίων και υπευθύνων, μπας και μπει μια αχτίδα ΗΛΙΟΥ και τούτο εδώ το σπιτικό, γεμίσει κάποτε -πριν καταρρεύσει ροκανισμένο από το χρόνο- με φωνές, γέλια, τραγούδια, παιχνίδια ΠΑΙΔΙΩΝ!!!
Του κάκου! Ματαιότης ματαιοτήτων είναι τελικά, να περιμένεις ευήκοον ους, από τους θεοφιλέστατους των μερσεντές. Ο Ξυπόλητος Χριστός, της ΑΓΑΠΗΣ και της ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ στον Άνθρωπο, περικυκλώθηκε από Ιούδες και η προδοσία γίνεται ακόμα πιο οδυνηρή, χάρη στη… θεατρικότητα με την οποία αυτή περιβάλλεται.
«Άφετε τα παιδία ελθείν προς με», είχε πει τότε που βρέθηκε ανάμεσα στους ανθρώπους Εκείνος! Από τότε όμως έως σήμερα, σουβλίστηκαν τόσοι οβελίες, τόσα κοκορέτσια εις… μνήμην… Από τότε μέχρι τώρα μαζεύτηκε τόσο χρήμα, τόσος πλούτος, τόση «μιδική» περιουσία περί την Του Χριστού… εκκλησία, που τίποτα απ’ όλα τούτα, δεν παραπέμπουν στον ΑΓΩΝΑ Του Ζωντανού Συμβόλου, της Αγάπης, της Ταπεινότητας, της Ειρήνης, του Φωτός και της Αμπέλου. Με αυτά λοιπόν τα βιωμένα δεδομένα, ως φυσική αντίδραση θεωρώ τη… μήνυση, την οποία κατέθεσε ο διαχειριστής του… ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ «Ίδρυμα Κουβέλου» «κατ’ αγνώστων, με την κατηγορία της διατάραξης οικιακής ειρήνης»!!!! Κι εδώ που τα λέμε, δεν είναι λίγο να διαταράσσεις την οικιακή ειρήνη ΦΙΔΙΩΝ!!!, ΠΟΝΤΙΚΙΩΝ!!!, ΑΡΑΧΝΩΝ!!! ΚΑΤΣΑΡΙΔΩΝ!!! ΠΕΡΙΤΤΩΜΑΤΩΝ ανθρώπων, που κατά καιρούς κούρνιαζαν εκεί μέσα λάθρα. Την οικιακή ειρήνη των σοβάδων, οι οποίοι «εγκατέλειπαν» τους τοίχους και στοιβάζονταν στα πατώματα!!! Η ανωτέρω περιγραφή, αφορά στο… «Ευαγές Ίδρυμα Αχιλλέως και Ευδοκίας Κουβέλου – Στέγη Απόρων Παίδων» που ΡΗΜΑΖΕ επί 30 χρόνια και του οποίου… διεταράχθη η νιρβάνα, την Τετάρτη στις 7 του Απρίλη του 2010, από τις σκούπες, τις τσουγκράνες, τις τσάπες, τα φτυάρια παιδιών, που φορούσαν μάσκες στο πρόσωπο για να αποφύγουν όσο ήταν δυνατό τη βρώμα και τη δυσωδία από την «κόπρο του Αυγείου» η οποία συσσωρευόταν χρόνια τώρα, απολαμβάνουσα την… «οικιακή ειρήνη»!!!! Αμφιβάλλει κανείς πως ο Χριστός θα ξανασταυρωνόταν σήμερα, αφού θα ξεστόμιζε ξανά εκείνο το… «βλάσφημο» – Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί!…
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΠΑΥΛΗΣ ΚΟΥΒΕΛΟΥ
Τη στιγμή που ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας αδιαφορεί για τα κοινωνικά δρώμενα, αναλώνοντας το χρόνο της σε κέντρα διασκέδασης και internet café, η δική μας ανάγκη και επιθυμία να αρθρώσουμε πολιτικό λόγο μέσα από διάφορες πράξεις και κατ’ επέκταση να αντισταθούμε σε ένα καθεστώς καταπίεσης, καταπάτησης και περιστολής των δικαιωμάτων μας και σε μια κοινωνία η οποία προβάλλει σαν μοναδικές αξίες τον πλουτισμό και τον ατομικισμό, μας ώθησε στην αναζήτηση ενός χώρου που μας δίνει τη δυνατότητα να αυτοοργανωθούμε, δημιουργώντας έναν ελεύθερο χώρο.
Η έπαυλη Κουβέλου στέκεται εδώ και 30 χρόνια εγκαταλειμμένη και παρατημένη στο έλεος του χρόνου και της φθοράς, περιμένοντας κά-
ποιον να της δώσει ξανά ζωή και χρησιμότητα. Αφ’ ότου παραχωρήθηκε στην εκκλησία, με σκοπό την ίδρυση στέγης απόρων και ορφανών παιδιών, έχει αφεθεί επιδεικτικά να ρημάξει και ο λόγος της εγκατάλειψης και της μη αξιοποίησής της είναι προφανής. Για την εκκλησία, η οποία δεν διαφέρει στη λειτουργία της από άλλες εταιρίες, μία στέγη για άπορα παιδιά δεν θα της επιφέρει κανένα οικονομικό όφελος.







































































































