Έστω μία… «ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ». Ο νεοπολιτισμός, των κοινωνιών των ανθρώπων, δομήθηκε σταδιακά και κατέληξε εξελικτικά, σε αυτόν των ημερών μας. Μεγάλο μέρος του -και ισχυρότατο- σκαρφίστηκε διάφορους τρόπους, προκειμένου να απενοχοποιήσει τις σκοπιμότητες, οι οποίες υπηρετούν την άρχουσα τάξη, και εξυπηρετούν τα συμφέροντά της. Έτσι, η πολυπραγμοσύνη του, κατέληξε -πλην των άλλων- και στο να σερβίρει μέσα από το ημερολόγιο των 365 ημερών του χρόνου, κάθε μέρα και από μία «σπεσιαλιτέ».
ΤοποΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Γενικός τίτλος του μενού: «Παγκόσμιες Ημέρες». Ημέρες, που μου θυμίζουν τα γαλλικά αρώματα. Εκείνα τα οποία εφευρέθηκαν για να καλύψουν τις… «ανάγκες» των θρόνων, όταν οι βασιλιάδες της Γαλλίας έπρεπε δια των αρωμάτων να αποκρύψουν τη βρώμα τους. Επομένως για μένα, «γαλλικά αρώματα» και «Παγκόσμιαι Ημέραι» έναν και τον αυτόν σκοπό υπηρετούν: να σκεπάζουν τις δυσωδίες! Κι εκείνην που καμωνόταν πως δεν αποπάτησε επί του θρόνου, κι αυτήν που παριστάνει την… ευαίσθητη για τις ΑΞΙΕΣ της ΖΩΗΣ…
Τα… «σνακς», τα οποία προορίζονται για την πνευματική αποχαύνωση, την πολιτισμική χειραγώγηση και την πολιτική υποδούλωση των «Μαζών», τα «μαγείρεψαν» οι σεφ της εξουσίας. Πώς θα τολμούσαν λοιπόν να συμπεριλάβουν μέσα στα 365 πιάτα των Παγκόσμιων Ημερών, την «ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ»;
Έτσι, απίθανες Π.Η. διανθίζουν το Εορτολόγιο του 20ου και 21ου αιώνα. Ημέρες «Υπέρ…»! Ακόμα και Υπέρ «της ζαρτιέρας του Τόνυ» έχουμε. Ημέρες «Κατά…», και η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, η μάνα παντός «νομίμου» εγκλήματος, άφησε εκτός την ποταπότητά της. Πρέπει να περνάει «στο ντούκου», όταν για παράδειγμα σκαρώνει πολέμους: «Υπέρ του δικαίου, της δημοκρατίας, της ειρήνης, της ευνομίας και της ευταξίας στον πλανήτη». Όταν λυσσομανάει κατά της Γης με όλους τους τρόπους και τα μέσα.
ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, και δια μέσου αυτής, «πιάσαμε πάτο» χτες και καταλήξαμε στον από-πάτο σήμερα!!! Κι ο Μινώταυρος είναι εκεί! Μαζί μας, και καταβροχθίζει ανενόχλητος τα παιδιά μας. Τα νιάτα, την Ανθρώπινη Άνοιξη! Αυτήν που φθονεί το «γεροντολόι» το οποίο νομοθετεί και νόμους δεν κρατεί. Το οποίο κατασκευάζει κώδικες …δεοντολογίας.
Εμπνέεται ιδεολογήματα εκπαίδευσης και σωφρονισμού. Οικοδομεί Μέλαθρα Δικαίου, αλλά και Ζάπλουτους Ναούς του Θεού, για τους… «θεοφοβούμενους»! Θεραπαινίδες πιστές της υποκρισίας, το βόλεμα στη μίζερη ιδιωτία ανέραστου εγώ. Η… υπεραξία των «καταξιωμένων». Η παναγιοσύνη του ιερατείου των χρυσοφόρων εκκλησιών, μηδ’ εξαιρουμένης και της «ελληνορθοδόξου» αποκαλουμένης. Η νεκρή παιδεία, που ΘΕΛΕΙ τα παιδιά αφομοιωτικές μηχανές, χωρίς κρίση, δράση κι αντίδραση. Κι «αλλοίμονο στη χώρα που δεν διαθέτει επαναστατημένα νιάτα και σώφρονα γηρατειά», είχε πει κάποτε ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Ευτυχώς, η Ελλάδα διαθέτει ακόμα κι από τα δύο «είδη». «Και μη νομίζεις Θέμις, είμαστε πολλοί» μου είπε χτες Δευτέρα 19 Απρίλη σε μία πολιτιστική εκδήλωση η Ρόη. Κι εγώ έτσι νομίζω, μα πρέπει να φανούμε. Πρέπει να ξεσηκωθούμε και να ξεβρακώσουμε την πόρνη τούτη, που μολύνει ανενόχλητη, ό,τι Άξιο, Όμορφο, Ακριβό, Φωτεινό, οδηγεί τον άνθρωπο προς την πνευματική του υπόσταση και την ανθρωπότητα σε καλύτερες μέρες. Αυτές τις οποίες χρωστάμε στα ΠΑΙΔΙΑ μας. Στα παιδιά, που η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, με τις μύριες όσες δικαιολογίες και αιτιολογήσεις, κατέβασε τον Αλέξανδρο από το παιχνίδι της παιδικής χαράς της γειτονιάς του και κυνήγησε τα σμάρια των παιδιών με τα ποδήλατα από τις πλατείες της πόλης τους.
Έστω μία… «ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ». Μπας και αφοπλίσουμε τα χέρια των παιδιών μας από τις πέτρες, τα γκαζάκια, τις μολότοφ, τα σπρέι. Μπας και ξαναγυρίσουν τα ΟΝΕΙΡΑ, στους όμορφους ήλιους των ματιών τους.







































































































