Από τα αρχαία αγωνίσματα που αναφέρονται στον Όμηρο είναι και αυτό του ακοντισμού. Αγώνισμα που χωριζόταν σε δύο είδη, τον εκηβόλο, όπου η βολή του ακοντίου γίνεται σε μήκος και τον στοχαστικό, όπου η βολή σκοπεύει σε προκαθορισμένο στόχο.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Αν μπορούσαμε, κάνοντας χρήση του παραπάνω αγωνίσματος, να χαρακτηρίσουμε τις πρώτες μετα-Καλλικρατικές συνεδριάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων, μάλλον θα έπρεπε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι οι δημοτικοί σύμβουλοί μας προτιμούν περισσότερο τον εκηβόλο…
Αποφεύγοντας να εστιάσουν σε συγκεκριμένο στόχο, προτιμούν να διαγκωνίζονται για το ποιανού το «ακόντιο» θα διαγράψει μακρύτερη πορεία, ξεπερνώντας εκείνο του πολιτικού αντιπάλου. Σάμπως να μην έχουν κανένα νόημα το ΤΙ επιδιώκουμε και ΠΟΥ θέλουμε να φθάσουμε ως σύνολο, αλλά το πώς ΕΜΕΙΣ, ο καθένας ΑΤΟΜΙΚΑ όμως, θα κερδίσουμε «πόντους» και θα εγγράψουμε προσωπικές υποθήκες.
Οι πρόσφατες, και στην πλειονότητά τους ανεπιτυχείς, προσπάθειες από τα κατά τόπους Δημοτικά Συμβούλια να αναδείξουν τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν τον νέο Καλλικρατικό θεσμό του Συμπαραστάτη του Δημότη και των Επιχειρήσεων αναδεικνύει με τραγικό τρόπο το έλλειμμα πολιτικής συνεννόησης που διακρίνει τα αντίστοιχα Σώματα. Ταυτόχρονα, όμως, καθιστά τραγικά σαφές ότι η μεγάλη αυτοδιοικητική μεταρρύθμιση που επιχειρείται στη χώρα κινδυνεύει να απαξιωθεί από τα πρώτα της βήματα.
Και στο σημείο αυτό, για να είμαστε όσο αντικειμενικοί μπορούμε, οι ευθύνες δεν ανήκουν μόνο στην πλευρά των αυτοδιοικητκών στελεχών. Η ίδια η κυβέρνηση, που νομοθέτησε τις αλλαγές στην Αυτοδιοίκηση, δεν φρόντισε να εξασφαλίσει όλες τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για να αποτρέψει τον «εκφυλισμό» των νομοθετημάτων της. Έλλειψη χρημάτων, αδικαιολόγητη προχειρότητα, αδυναμία πρόβλεψης, όποιοι κι αν είναι ο λόγοι, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Πολλά από τα πρωτοποριακά στοιχεία που φιλοδόξησε να εισαγάγει ο «Καλλικράτης» στα αυτοδιοικητικά πράγματα της χώρας είτε δεν έχουν ακόμη αρχίσει να υλοποιούνται, είτε εφαρμόζονται στρεβλά, περιορίζοντας αισθητά τις πιθανότητες να αποδειχθούν επιτυχημένα.
Την ίδια στιγμή, οι παραπάνω παραλείψεις, ολιγωρίες ή όπως αλλιώς θέλει να τις χαρακτηρίσει κανείς, δίνουν… πάτημα σε εκείνους τους αιρετούς, οι οποίοι, εξαρχής και σχεδόν φανατικά, εκδήλωσαν την απέχθειά τους στον νέο θεσμό και, βέβαια, δήλωναν σε κάθε ευκαιρία ότι θα τον πολεμήσουν. Είναι εκείνοι που σήμερα βγαίνουν μπροστά, επαιρόμενοι για την… ακρίβεια των καταστροφικών προβλέψεών τους, λες και κάθε μεγάλη ανακατάταξη, σε οποιονδήποτε χώρο κι αν επιχειρείται αυτή, μπορεί να συντελεστεί δίχως να «κουνηθεί φύλλο».
Και τώρα τι γίνεται; θα αναρωτηθεί δικαίως ο δημότης. Υπάρχει λύση στο αδιέξοδο που αρχίζει να διαφαίνεται στην αυτοδιοικητική πραγματικότητά μας; Υπάρχουν περιθώρια σύγκλισης, συναίνεσης και διάθεση για καλοπροαίρετη κριτική, ώστε να αρθούν οι αδυναμίες του νέου νόμου, να διορθωθούν οι όποιες αστοχίες του και όλοι μαζί να προχωρήσουμε ένα βήμα μπροστά; Η στήλη φοβάται ότι πολύ δύσκολα μπορούν να απαντηθούν θετικά τα παραπάνω ερωτήματα. Πολύ δύσκολα ορισμένοι μπορούν να αποδεχθούν ότι, πέρα από τις κομματικές γραμμές, την «προκάτ» επιχειρηματολογία, τις προσωπικές εμμονές ή ανάγκες, υπάρχει κι αυτό που αόριστα ονομάζουμε και σχεδόν ουδέποτε λαμβάνουμε υπόψη μας, κοινό συμφέρον.
Σαφώς είναι ευκολότερο να αποδομείς, να κριτικάρεις, να υπονομεύεις, από το να συνθέτεις, να οικοδομείς, να συμβάλλεις. Ακόμη ευκολότερο είναι να επιτίθεσαι σε όσους διατυπώνουν -ή προσπαθούν τουλάχιστον να το κάνουν- πιο νηφάλιες προτάσεις, κολλώντας τους «ετικέτες» του τύπου «ρεαλιστές δημοσιογράφοι του τοπικού Τύπου», «απολογητές του συστήματος» κ.ο.τ.
Κατανοητή τακτική, μα αδιέξοδη. Σίγουρα, εάν είσαι από τους βολεμένους του συστήματος, έχεις κάθε λόγο να προσπαθείς να το συντηρήσεις, για να μη χάσεις τα κεκτημένα σου.
Αν, πάλι, είσαι από αυτούς που το σύστημα πιέζει, έχεις ανάγκη να βγεις απέναντι, να φωνάξεις, να απειθαρχήσεις, να εναντιωθείς.
Αν, ωστόσο, κάνεις το «λάθος» να βρεθείς στη μέση, τότε θα δεχθείς διασταυρούμενα «πυρά». Αν τολμήσεις να υποστηρίξεις ότι στις μεγάλες κρίσεις απαιτείται «καθαρό» μυαλό και προσεκτικές κινήσεις και, πάνω απ’ όλα, συναίσθηση τού πού βρισκόμαστε και πού θέλουμε να πάμε, θα χτυπηθείς από όλες τις μπάντες.
Γιατί, απλούστατα, κάποιοι δεν θέλουν να δουν την πραγματικότητα, αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα των καιρών και, ακόμη χειρότερα, σπεύδουν να «σπεκουλάρουν» πάνω στην αφόρητη πίεση που δέχεται ο μέσος πολίτης. Οχυρούμενοι πίσω από τη δική τους ασφάλεια -εξασφάλιση, προσπαθούν να παρασύρουν όλο και περισσότερους σε μια διαλυτική στάση καθολικής άρνησης, σε μια άγονη αδιαλλαξία, που το μόνο που μπορεί να αποφέρει είναι το βάθεμα της κρίσης, το πλάτεμα της απογοήτευσης και, πάντως, σε καμία περίπτωση, την αναγέννηση.
Για όλους αυτούς, οποιαδήποτε προσπάθεια σύγκλισης συνιστά πράξη προδοσίας. Οποιαδήποτε αναφορά σε απαραίτητες προσαρμογές και θυσίες, αλλά και αυστηρότερα κριτήρια επιλογής-ελέγχου των διοικούντων, δεν αποτελούν παρά προσκύνημα στο σύστημα. Για όλους αυτούς, το καταστροφικό σενάριο είναι το μόνο που θα τους επιτρέψει να επιβιώσουν πολιτικά.
Για όλους τους υπόλοιπους, για τους δημότες-πολίτες που δεν θέλουν να τους χαϊδεύουν τα αφτιά, που αναγνωρίζουν και τη δική τους συμμετοχή στα λάθη που έγιναν, που θέλουν να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα, ίσως ακόμη υπάρχει χρόνος. Υπάρχει χρόνος να αρχίσουμε να αυτοβελτιωνόμαστε, για να μπορέσουμε να βελτιώσουμε και το σύνολο. Αν εμείς γίνουμε καλύτεροι, αν αναθρέψουμε καλύτερες γενιές, τότε θα έχουμε κι ένα καλύτερο μέλλον.
Γιατί υπάρχει και μια αλήθεια, που κάποιοι σκοπίμως θέλουν να αποκρύβουν. Οι περισσότεροι απ’ όσους μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν προέρχονται από την κοινωνία μας, από εμάς…








































































































