Ο ίδιος λοιπόν ο πρωθυπουργός αναγόρευσε τον «Καλλικράτη» σε εργαλείο για μια «νέα αρχή στο μεγάλο μέτωπο της αναπτυξιακής επανεκκίνησης της χώρας…», με πρωταρχικό στόχο να εξασφαλίσει «τη δημοσιονομική σταθερότητα…».
Διαβάζοντας όμως και κάτω από τις εύηχες φράσεις, ο πρωθυπουργός στην ουσία έδινε κατεύθυνση, οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες να εξειδικεύσουν τοπικά, τις κεντρικές κατευθύνσεις που χαράσσουν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, να χρηματοδοτήσουν δράσεις και να ανοίξουν νέους κερδοφόρους τομείς για το κεφάλαιο, με στόχο «την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, την εξασφάλιση της οικονομικής δραστηριότητας (όπως τόνισε) την αποφασιστική μετάβαση στην πράσινη και βιώσιμη ανάπτυξη». Όλα αυτά φυσικά, με δεδομένες τις σαρωτικές ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, στα μισθολογικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα.
Στους ίδιους ακριβώς στόχους υποτάσσεται και η Παιδεία, αφού περνάει σαν αρμοδιότητα στην Τοπική Διοίκηση και σπάει οριστικά ο ενιαίος και αποκλειστικά δημόσιος χαρακτήρας της, και πλέον ο βασικός της ρόλος είναι «η εκπαίδευση ή η μετεκπαίδευση του ντόπιου δυναμικού, η συνεχής μετεκπαίδευση, η συνεχής πρόσβαση όλων των πολιτών, κάθε ηλικίας, στη γνώση, στην έρευνα και στην πληροφόρηση», όπως δηλώνει σε κάθε ευκαιρία η υπουργός Παιδείας.
Η σύνδεση, δηλαδή, με τα τοπικά συμφέροντα των επιχειρήσεων και η εξυπηρέτησή τους μέσα από διαφοροποιημένα, κατά περιοχή, προγράμματα, τα οποία θα αποφασίζονται στα κατά τόπους δημοτικά συμβούλια.
Επίσης όπως προβλέπει ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ στους νέους δήμους και περιφέρειες θα περάσουν το σύνολο των αρμοδιοτήτων που αφορούν τον τομέα της Πρόνοιας, με ότι αυτό συνεπάγεται τόσο για το κόστος που θα μετακυλήσει στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων όσο και για την ποιότητα, από την άποψη της κάλυψης των σύγχρονων αναγκών των υπηρεσιών που θα προσφέρονται στο λαό.
Η μείωση του αριθμού των Περιφερειών και των ΟΤΑ, η διεύρυνση του χώρου ευθύνης τους, δε έγινε μόνο για την απλή μεταφορά αρμοδιοτήτων, αλλά για την ισχυρότερη κρατική παρέμβαση ώστε να δημιουργηθούν ευνοϊκότεροι όροι για επενδύσεις επιχειρηματικών ομίλων στα νέα, λιγότερα σε αριθμό σχήματα, αλλά με μεγαλύτερη εδαφική και πληθυσμιακή συγκέντρωση, που ευνοεί την ανάπτυξη καπιταλιστικής δράσης σε διάφορους τομείς της οικονομίας.
Γι’ αυτό το λόγο αποφασίστηκε και η μεταφορά αρμοδιοτήτων στην Τοπική Διοίκηση σε πολλούς τομείς όπως η Διαχείριση Απορριμμάτων, τα αποχετευτικά δίκτυα, η Ενέργεια, ο Τουρισμός, το Περιβάλλον, οι Κοινωνικές Υπηρεσίες, ο Πολιτισμός, ο Αθλητισμός, κ.λπ.
Μέσα από τα νέα τοπικά όργανα του κράτους, η κυβέρνηση επιδιώκει να περάσουν πολιτικές όπως:
• Ενίσχυση επιχειρηματικής δράσης και ανταγωνιστικότητας. Ο «Καλλικράτης» αναθέτει στη Τοπική Διοίκηση έργα, όπως αντιπλημμυρικά, αντισεισμικά, παιδικοί σταθμοί, σχολεία, Κέντρα Υγείας κλπ., τα οποία παραχωρούνται και πάλι στους επιχειρηματίες μέσω ΣΔΙΤ και γίνονται με τεράστια επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων και για την κατασκευή και για τη χρήση τους.
• Δραστική περικοπή των κρατικών δαπανών και περιορισμός του δημόσιου τομέα. Το αποτέλεσμα αυτής της «εξοικονόμησης» δαπανών είναι η απόλυση χιλιάδων συμβασιούχων εργαζομένων στους Δήμους ή στις δομές τους, η επερχόμενη άρση της μονιμότητας και η απόλυση εργαζομένων στους οργανισμούς που καταργούνται αφού, όπως πρόσφατα αποφασίστηκε, οι μετατάξεις θα υπολογίζονται ως νέες προσλήψεις στο δημόσιο.
• Επιδίωξη για αύξηση των εσόδων του κράτους για να μειωθεί το έλλειμμα. Στόχος τους μακροπρόθεσμα είναι η «αυτοτελής» λειτουργία της Τοπικής Διοίκησης και των υπηρεσιών της. Δηλαδή, η λειτουργία με ιδίους και όχι κρατικούς πόρους τομέων όπως Υγεία – Πρόνοια, σχολεία, ΑΕΙ – ΤΕΙ και όποιες άλλες υπηρεσίες – τομείς, είναι στην ευθύνη περιφερειών και δήμων. Η πολιτική επιλογή είναι να γίνεται άντληση εσόδων των δήμων και περιφερειών κύρια από ιδιωτικοποιήσεις, ΣΔΙΤ, πώληση ακινήτων – γης, το ΕΣΠΑ, επενδύσεις ξένων και ντόπιων κεφαλαιοκρατών, οικονομική αφαίμαξη εργαζομένων και άλλων λαϊκών στρωμάτων.
• Μείωση του «κόστους εργασίας» και διεύρυνση της ευελιξίας στην εργασία. Κάτι που γίνεται χρόνια τώρα στην Τοπική Διοίκηση, όπου η πλειοψηφία των εκλεγμένων εφάρμοσαν ελαστικές σχέσεις απασχόλησης, π.χ. Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης κλπ. Εκτός από αυτά που αφορούν στην Τοπική Διοίκηση ως εργοδότη, από το νόμο «Καλλικράτη» προβλέπεται οι εκλεγμένοι να συμβάλλουν γενικά στην παροχή φθηνού και ευέλικτου εργατικού δυναμικού στους επιχειρηματίες.
