Γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης
Δεν υπάρχει ευθιξία, πολιτική και προσωπική, ως καθαρτήρια δύναµη ανοµηµάτων και αµαρτηµάτων κατά του κράτους και του λαού. Η πολιτική ισχύς είναι αήττητο αλεξίποινο και πανίσχυρο απολυµαντικό! Η εξουσία ανέχεται και συγκαλύπτει µεγαλοαπατεώνες και αρχιλήσταρχους του ∆ηµοσίου, αλλά καταδιώκει τον µικροπαραβάτη.
Τις τελευταίες ηµέρες κυκλοφόρησαν φωτογραφίες πολιτικών προσώπων µε συλληφθέντα και υπό κατηγορία για παράνοµες δραστηριότητες, γνωστό «θεοσεβή» επιχειρηµατία. Ο απλός πολίτης δύναται να διερωτηθεί ποιοι και τι είδους δεσµοί πιθανόν να συνδέουν πολιτικούς και αν συνιστούν ενδεχόµενες υποθέσεις διαφθοράς. Επειδή σε φωτογραφίες εικονίζεται και ο Πρόεδρος της Κυπριακής ∆ηµοκρατίας, ο Αν. Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, σε δηλώσεις του στην κρατική τηλεόραση, υποστήριξε:
«∆εν υπάρχει η σχέση που ενδεχοµένως να υπονοείται ανάµεσα στους δύο. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης γνωρίζει κόσµο απ’ όλα τα κοινωνικά στρώµατα» και «το πρόσωπο αυτό (ο επιχειρηµατίας) έχει φωτογραφίες και µε άλλους πολιτικούς. Ο Πρόεδρος είναι υπόλογος για πράξεις δικές του και δεν µπορεί να είναι για πράξεις άλλων, µε τους οποίους µπορεί να έχει φωτογραφηθεί».
Είναι σύνηθες φαινόµενο στην Κύπρο πολιτικά πρόσωπα να επικοινωνούν, να προσεγγίζουν ή και να συναγελάζονται µε πολίτες όλων των κοινωνικών στρωµάτων. Θεωρητικά, είναι αδύνατον να διερευνάται ο βίος και η πολιτεία ενός εκάστου πριν ο πολιτικός επιδιώξει να επικοινωνήσει µε πολίτες. Ναι, αλλά, ο υπό κατηγορία επιχειρηµατίας ήταν πολλαπλώς προβεβληµένος και εµφανώς στενά διασυνδεδεµένος µε πολιτικά πρόσωπα, µε τα οποία φωτογραφιζόταν και είχε στενές ή και άλλες επαφές.
Αυτά δεν σηµαίνουν ότι πολιτικοί διεπλάκησαν σε κατ’ ισχυρισµόν παράνοµες δράσεις του επιχειρηµατία. Όµως, τίθεται ξανά η γνωστή ρήση: «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίµια, πρέπει και να φαίνεται τίµια». Η απόφανση αυτή αποδίδεται στον Ιούλιο Καίσαρα, όταν χώρισε µε τη δεύτερη σύζυγό του, Ποµπηία Σύλλα, για να παντρευτεί µιαν άλλη γυναίκα µε µεγαλύτερη πολιτική επιρροή.
Ο Ιούλιος Καίσαρας ενήργησε για λόγους καθαρά πολιτικών συµφερόντων. Στην Κύπρο, την άλλοτε νήσο των Αγίων, το συµφέρον είναι εξακτίνωση του κοµµατικού, πολιτικού προς το οικονοµικό και επιχειρηµατικό, µε κατάληξη την καλπάζουσα και ανεξέλεγκτη διαφθορά: Είναι η µεγαλύτερη, η πιο δυσώδης, πυώδης και δηλητηριώδης γάγγραινα της Κύπρου. Έχει διαποτίσει όλον τον κοινωνικό ιστό σε βαθµό πλέον ανήκεστο, όσες περί του αντιθέτου διακηρύξεις και αν οµνύει ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης.
Ανοίξτε µια εφηµερίδα, περιηγηθείτε σε µιαν ιστοσελίδα, παρακολουθήστε ένα τηλεοπτικό δελτίο: Βρόµα, αηδία και δυσωδία παντού! Χρυσοφόρες διαπλοκές, σκάνδαλα, ευνοιοκρατία, αχρηστοκρατία, ατιµώρητη λεηλασία του δηµόσιου πλούτου, ιδιοτελείς συναλλαγές και εξάρτηση από ισχυρούς οικονοµικούς και επιχειρηµατικούς παράγοντες. Και, φυσικά, διαθρυλούνται πολλά για συναλλαγές υψηλών «επωνύµων» µε το οργανωµένο έγκληµα.
Το χρήµα είναι η κινητήριος δύναµη για να χτιστούν καριέρες, να καταληφθούν θέσεις, να επιβληθούν πολιτικές, να αναιρεθούν καταγγελίες ή να φιµωθούν στόµατα. Τις προάλλες, λίγα µόνο µέτρα από τον Κεντρικό Αστυνοµικό Σταθµό της Λάρνακας, έγιναν πρωτοφανή επεισόδια µε ρίψη πυροβολισµών. Αν δεν δινόταν εντυπωσιακή δηµοσιότητα, επισήµως θα αναφερόταν ως ακόµα ένα απλό γεγονός σύγκρουσης φατριών του υποκόσµου.
Η πραγµατικότητα είναι τραγική και εφιαλτική: Όλοι στη Λάρνακα (όπως και σε άλλες πόλεις της Κύπρου) γνωρίζουν για τις φατρίες του εγκλήµατος και της παρανοµίας, ενισχυµένες και µε ξένους που πωλούν «προστασία». Κατονοµάζουν πρόσωπα και ηγήτορες. Η Αστυνοµία δεν… γνωρίζει; Βεβαίως και γνωρίζει, αφού, πριν από λίγο καιρό, ο τέως Υπουργός ∆ικαιοσύνης είχε κοµπάσει ότι χαρτογράφησαν το έγκληµα και δραστηριότητες του υποκόσµου. Και λοιπόν; Γιατί δεν προχώρησαν στη συντριβή της παρανοµίας;
Απάντηση απλών πολιτών: Είτε η Αστυνοµία δεν µπορεί επειδή δεν έχει τα µέσα, νοµικά και άλλα, είτε υπάρχει τέτοια διαφθορά µέσα στο Σώµα, ώστε να αχρηστεύονται εκ προοιµίου προσπάθειες για ν’ αντιµετωπιστεί η εκνοµία. Υπάρχει και µια τρίτη εκδοχή: Υπόκοσµος και πολιτική είναι αδέλφια… δίδυµα! Ο νέος Υπουργός ∆ικαιοσύνης, πρώην στρατιωτικός, κάλεσε την Αστυνοµία «να φορέσει άρβυλα» και να εξαπολυθεί στο κυνηγητό του εγκλήµατος και της διαφθοράς. Ποιαν Αστυνοµία; Αυτήν που βάλλεται πανταχόθεν για ανεπάρκεια, σαπίλα και φοβία έναντι του υποκόσµου; Αυτήν που είναι διαχρονικά υποστελεχωµένη και χωρίς µέσα;
Αυτό το καρκίνωµα της διαφθοράς ανάγεται στις αρχές της ίδρυσης του κυπριακού κράτους. Έκτοτε, ευνοιοκρατία και κοµµατοκρατία, πολιτικές και οικονοµικές κρίσεις, διαπλοκές, καταχρήσεις και συµφέροντα, προπάντων η ατιµωρησία, άνδρωσαν το τέρας. Καθ’ οµολογίαν αρµοδίων, είναι βήµατα µπροστά από την Αστυνοµία και τους Νόµους. Οι ευθύνες κυπριακών κυβερνήσεων και κοµµάτων για τη διαφθορά και την ασύδοτη προκλητικότητα του υποκόσµου είναι ασήκωτες.
Η διαφθορά είναι σύµφυτη και συµβαδίζει µε την πολιτική. Οι Κύπριοι πολίτες έχουν απαυδήσει και αποστασιοποιηθεί από την πολιτική και τους πολιτικούς, επειδή τους καταγγέλλουν ως τους πρώτους ενόχους για τη σήψη και τη βροµιά που καταπνίγει τη νήσο. Ο Σαίξπηρ, σε ένα σονέτο του έγραψε, µε έκδηλη απελπισία, για το γκρέµισµα των αξιών και την ιταµότητα των πολιτικών:
«∆εν µπορώ πια να βλέπω την αξία να ζητιανεύει, τα µηδενικά να κορδώνονται από ξιπασιά, την πίστη να ντροπιάζεται χυδαία, την τιµή αισχρά περιφρονηµένη, την αρετή εκπορνευµένη, την τελειότητα παραπεταµένη, τη δύναµη σακατεµένη, το τάλαντο να παίρνει µαθήµατα από τη βλακεία, την αλήθεια γελοιοποιηµένη, το καλό υποδουλωµένο στο κακό».
Η ατιµωρησία είναι απείρως χειρότερη από τη διαφθορά, επειδή αφήνει τη δεύτερη στο απυρόβλητο και τους απατεώνες, λυµεώνες και άρπαγες δηµόσιου πλούτου ελεύθερους ν’ απολαµβάνουν τα προϊόντα της λεηλασίας τους. ∆εν υπάρχει ευθιξία, πολιτική και προσωπική, ως καθαρτήρια δύναµη ανοµηµάτων και αµαρτηµάτων κατά του κράτους και του λαού.
Η πολιτική ισχύς είναι αήττητο αλεξίποινο και πανίσχυρο απολυµαντικό! Η εξουσία ανέχεται και συγκαλύπτει µεγαλοαπατεώνες και αρχιλήσταρχους του ∆ηµοσίου, αλλά καταδιώκει τον µικροπαραβάτη. Τα βλέπουµε και τα διαβάζουµε καθηµερινά. Ο απλός πολίτης αποστασιοποιείται οργισµένος από την πολιτική και τους πολιτικούς εξαιτίας και της διαφθοράς και της αποτυχίας ή της ύποπτης απροθυµίας τού κοµµατικού και πολιτικού συστήµατος να αναµετρηθούν µε τον υπόκοσµο.
Η πολιτική διαφθορά συνοδεύεται από το γνωστό, ψηφοθηρικό και εν πολλοίς δοσοληπτικό σύστηµα της πελατείας, δηλ. της εξάρτησης του πολίτη από κάποιον κοµµατικό ή πολιτικό παράγοντα µε επιρροή, µε ό,τι αυτό εξυπονοείται. Είναι η ρωµαϊκή «πατρωνία». Αποτέλεσµα: Εκφαυλισµός της πολιτικής, εξαχρείωση των πολιτών, εκχυδαϊσµός των θεσµών, ευνοιοκρατία, αναξιοκρατία, κλεπτοκρατία.
Ο Αριστοφάνης, στις «Εκκλησιάζουσες», οδύρεται: «Πονάω που βλέπω όλα να σαπίζουν σ’ αυτόν τον τόπο. Στην εξουσία πάντοτε οι φαύλοι. Κι αν φανεί κάποιος µια µέρα έντιµος, σε δέκα µέρες σκαρτεύει. Φέρνεις άλλον, βγαίνει χειρότερος».
