Στην Αμερική, την Αυστραλία και αλλού, τα κοιμητήρια των μεγάλων πόλεων καταλαμβάνουν τεράστιες εκτάσεις, πολύ συχνά, μέσα σε δάση. Κάθε πολίτης-νεκρός, πλούσιος ή φτωχός, δικαιούται και έχει μόνιμα δύο μέτρα γης. Τι πάει να πει δασική έκταση; Στα κοιμητήρια της Αυστραλίας, για παράδειγμα, δεν υπάρχει αγορά ιδιωτικών τάφων. Πολλά από αυτά μοιάζουν με μεγάλα πάρκα για περιπάτους, με ή χωρίς εισαγωγικά.
Στη δική μας περίπτωση, την ελληνική, οι Δήμοι και το Ιερατείο που υποτίθεται ότι μεριμνούν για την ποιότητα ζωής των πολιτών επινοούν εύσχημους τρόπους για να εισπράττουν χρήματα.
Για τους κατοίκους της ταλαιπωρημένης περιοχής Πεντέλης-Μελισσίων σαν να μην αρκεί η στενότητα χώρου ταφής, όσοι τελικά τα καταφέρνουν «αναπαύονται παράνομα» σε… δασική έκταση αυθαίρετοι και «ταπεινωμένοι».
Ο γενικός γραμματέας της περιφέρειας, λέει, ζητεί την κατεδάφιση του νεκροταφείου Μελισσίων. Αξιώνει δηλαδή, σύμφωνα με κάποιες διατάξεις της δεκαετίας του 1930 και ’40 να ξηλωθεί το νεκροταφείο. Μπορεί, πιστεύουμε, ότι και ο ίδιος να μην το εννοεί, ωστόσο, εφαρμόζει μια συνταγή που αναστατώνει τους πολίτες. Το ότι το κοιμητήριο των Μελισσίων – Πεντέλης καταλαμβάνει δασική έκταση και λειτουργεί «παράνομα» μπορεί να περιέχει τυπικότητες, ωστόσο, η λειτουργία του καλύπτει άμεσες ανάγκες των κατοίκων για τις οποίες η πολιτεία και το ιερατείο δεν ενδιαφέρθηκαν να λύσουν το πρόβλημα.
Εξ’ άλλου, γεννάται και το εύλογο ερώτημα. οι δασικές εκτάσεις, ανά την επικράτεια, δεν είναι ελληνικές; Υπάρχουν ακόμα φέουδα στην Ελλάδα; Είναι νομίζω ντροπή για το πολιτισμικό επίπεδο ενός λαού (όσο απέμεινε) να μην μπορεί, ενίοτε και να μην θέλει να λύσει ένα κοινωνικό πρόβλημα που ξεκινά από τα μέσα του περασμένου αιώνα όταν η Αθήνα είχε το ¼ του πληθυσμού που έχει σήμερα.
Αυτός ο παράλογος και ανερμάτιστος τρόπος αντιμετώπισης μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων από την πολιτεία, από μόνος του, «ενθαρρύνει» παράνομη, ίσως, συμπεριφορά τοπικών παραγόντων, αφού βλέπουν ότι η κεντρική εξουσία τραβάει το σχοινί προς την ανάποδη κατεύθυνση.
Αν δεν γίνουν μεγάλες πολιτισμένες νεκροπόλεις που να τηρούν τις απαραίτητες προδιαγραφές έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα για να λυθεί αυτό το μείζον πρόβλημα που υποβαθμίζει τον πολιτισμό, αυτοί που μας αφήνουν χρόνους θα συνεχίσουν να «αποθηκεύονται» σε κοιμητήρια του προ-περασμένου αιώνα.
Πιστεύουμε στο νέο Καλλικρατικό Δήμο Πεντέλης με τη διοίκηση του δημάρχου Δημ. Στεργίου-Καψάλη και των συνεργατών του να πολεμήσουν αυτό το ζήτημα (όπως και πολλά άλλα) για την πολιτιστική και ποιοτική αναβάθμιση που την αξίζουν οι πολίτες.
Σε ότι αφορά στην μειοψηφία του κ. Μανώλη Γραφάκου και τις μικρότερες παρατάξεις στα μεγάλα θέματα, ας δείχνουν εμπράκτως ένα mondus vivendi.
Ο Δήμος «ΠΕΝΤΕΛΙΚΟΥ» ως γεωργικός χώρος είναι προικισμένος από τη φύση. Ας τον κάνουμε καλύτερο.
Γράφει ο καθηγητής αγγλικής,
κοινωνιολόγος Γιώργος Σταυράκης






































































































