Με αφορμή επίκαιρο άρθρο στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ της 13 Μαΐου 2011 θα ήθελα να αναπτύξω κάποιες απόψεις για το «πονεμένο» ζήτημα των κοιμητηρίων. Ξεκινώντας, θέλω να προσθέσω: Ένας από τους δείκτες πολιτισμένης κοινωνίας είναι το πως και το που πηγαίνουν εκείνοι που αφήνουν τα εγκόσμια. Μέσα στο άπειρο της αιωνιότητας εκατομμυρίων χρόνων, ο άνθρωπος είναι μια βιαστική και φευγαλέα παρουσία στον κόσμο αυτό. Γεμάτος ανασφάλειες και φόβο, γεννιέται με το κλάμα και φεύγει με το κλάμα, παρότι, πολλές φορές, προσπαθεί να το κρύψει όταν η ηλικία χτυπάει τα «όντα και τα ήντα». Το μυστήριο του θανάτου δεν λύθηκε ακόμα και εξακολουθεί να βασανίζει τις ψυχές των ανθρώπων.
Ο θάνατος, πολλές φορές αποτελεί λύτρωση από τα βάσανα της ζωής, σύμφωνα με ειδικούς ψυχολόγους-θανατολόγους. Από αυτήν την άποψη μπορούμε να καταλάβουμε γιατί οι Έλληνες της κλασικής περιόδου απάλλασαν το θάνατο από καθετί το απειλητικό. Μάλιστα, το θεωρούσαν κάτι το φυσικό και ακόμα το όμορφο.
Ναι, ο άνθρωπος είναι μια φευγαλέα παρουσία στον κόσμο αυτόν, αλλά, όχι άσκοπη και μάταιη. Με το D.N.A. του, θα λέγαμε σήμερα, κατορθώνει να εξυψωθεί σε μια δημιουργική και ηθική οντότητα. Αυτό και μόνο του, δίνει το δικαίωμα να διαφοροποιεί τον εαυτό του, -ας πούμε- από το βασίλειο των ζώων. Δικαιούται δηλαδή, να πιστεύει ότι η παρουσία του έχει ανώτερο σκοπό και πρέπει να ευχαριστεί το Θεό που του χαρίζει τη ζωή. Αυτός ο σκοπός, μπορεί πολλές φορές, να μην εκπληρώνεται, αλλά αυτό δεν αναιρεί τον προορισμό του. Ο ενδόμυχος φόβος και ο εγωισμός που κατατρέχουν τον άνθρωπο, συναισθήματα καλά κρυμμένα, πολύ συχνά, του εμποδίζουν να φτάσει στο ύψος που προορίζεται. Η ανθρώπινη ματαιοδοξία στη διάρκεια της ζωής, αλλά, και για την υστεροφημία του, φαίνεται φανερά και από το γεγονός ότι μερικοί αγοράζουν πανάκριβα έναν τάφο για να τον «διακοσμήσουν» πολλά χρόνια πριν, μετοικήσουν σε αυτόν. Αυτή η αδυναμία του ανθρώπινου είδους συνιστά «χρυσή ευκαιρία» για την εκμετάλλευση από το σύστημα. Σχεδόν όλα τα κοιμητήρια είναι χωρισμένα σε ζώνες και κατηγορίες. Με αυτόν τον τρόπο διαχωρίζονται και εκείνοι που εγκαταλείπουν τα εγκόσμια.
Οι αρμόδιοι, δημοτικοί παράγοντες και ιερατείο, «μηχανεύονται» τρόπους παρέμβασης στην ταξική διαστρωμάτευση και έτσι, αποδεικνύεται ότι οι πολίτες δεν είναι ίσοι, ούτε απέναντι στο θάνατο.
Στα ελιτίστικα κοιμητήρια ανά την επικράτεια (π.χ. 1ο Αθήνας) βλέπουμε και εκεί το ματαιόδοξο της ανθρώπινης φύσης. Αν ο νεκρός, δεν ευτύχισε να διακριθεί σε κάποιο τομέα στη ζωή, στην ταφόπλακα, ή το σταυρό, παρατηρούμε να μνημονεύεται η συγγένεια του νεκρού με κάποια διακεκριμένη προσωπικότητα (π.χ. Μαρία τάδε ανεψιά του τάδε επώνυμου) ως αξιομνημόνευτο γεγονός. Έτσι πιστεύεται, ότι αναβαθμίζεται το κοινωνικό προφίλ του νεκρού, έστω και με τη μεγάλη καθυστέρηση. Στα μεγάλα αστικά κέντρα και όχι μόνο, η εξεύρεση τάφου κατάντησε να είναι μια πονεμένη ιστορία. Όχι λιγότερο στα χωριά.
Η απαράδεκτη κουλτούρα για την αγορά δυο μέτρων γης για την τελευταία και μόνιμη κατοικία έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης. Ο τιμοκατάλογος ποικίλλει. Με λίγο μέσον σε κάποιο δημοτικό παράγοντα (αν υπάρχει και κομματική σύμπτωση ακόμα καλύτερα) τα «σπίτια» αυτά αρχίζουν από 7-8 χιλ. ευρώ και μπορεί να φτάνουν τις 40-80 χιλιάδες ευρώ αν πρόκειται για θέση περιωπής. Η μόνιμη δικαιολογία των δημοτικών και εκκλησιαστικών αρχών είναι: Έχουμε μεγάλο πρόβλημα χώρου. Έτσι, οι ποπολάροι νεοέλληνες-νεοαστοί δεν βρίσκουν δύο μέτρα γης και συνωστίζονται σε κοιμητήρια του προ-περασμένου αιώνα. Είναι από πολλά χρόνια κοινό μυστικό ότι, στον τόπο μας λειτουργεί ένα καλοστημένο σύστημα κερδοφορίας που εκμεταλλεύεται τον ανθρώπινο πόνο.







































































































