Να Γιατί!… Όσοι τα ’χετε τα χρονάκια σας, θυμάστε πώς φώναζαν τα παιδιά του Πολυτεχνείου από τον ραδιοφωνικό τους σταθμό: «Εδώ Πολυτεχνείο – Εδώ Πολυτεχνείο…»
Έτσι κι εγώ σήμερα θέλω να φωνάξω από τούτο το «μικρόφωνο»: «Εδώ ΡάΔΙΟ ΑΝΤάΡΑ – Εδώ ΡάΔΙΟ ΑΝΤάΡΑ. Εκπέμπουμε από τους 2012 Κύκλους των Ονείρων μας όπου ανταμώνουμε και… τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο…».
ΠεριΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Τραγουδάμε για να «χτίσουμε» με υλικά ΑΓΑΠΗΣ!
Αγάπη για τις Αξίες και τα Άξια της ζωής. Αγάπη για τα ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΔΩΡΑ του φυσικού μας περιβάλλοντος. Από τα πιο «μικρά», μέχρι τα πιο σπουδαία και σημαντικά. Αγάπη για την τεράστια ευλογημένη ποικιλία –την θετικά και αρνητικά φορτισμένη – μέσα στην οποία καλούμεθα να «μαθητεύσουμε». «Ο παθός, μαθός» λέει μια ελληνική παροιμία…
Και άλλοι προσπαθούν να «χτίσουν». Αλλά, με πρώτες ύλες βαφτισμένες στο δηλητήριο, όπου Προτάσσεται το αρνητικό συναίσθημα. Εδώ, κυριαρχεί η πάλη ΚΑΤΑ: της Πλουτοκρατίας, του Καπιταλισμού, του Κομμουνισμού, του Κεφαλαίου, του Αλλόθρησκου, του Αλλοεθνούς, και πάει λέγοντας.
Χτίζουμε και οι μεν και οι δε, ξεκινώντας όμως από διαφορετικές αφετηρίες. Ανάμεσα, είναι παγιδευμένη η… «Μάζα» των αδιάφορων, όπου οι άνθρωποι νομίζουν πως τα θέματα της Γης και του «Κόσμου» δεν τους αφορούν.
Όλες οι επιλογές όμως είναι μοιραίες, διότι… «όλα εδώ πληρώνονται» και…«Τίποτα δεν πάει χαμένο» όπως τραγουδάει η Χαρούλα.
Τίποτα, μα τίποτα!…
Τον Δεκέμβρη που μας πέρασε, Ανταριασμένοι μου φίλοι, είχα αποφασίσει να μην ξαναγράψω. Συνέβη κι ένα περιστατικό που αφορούσε σε κείμενό μου της … 3/12/11 που με στενοχώρησε κι ήρθε κι έδεσε το γλυκό. (Ένα το κρατούμενο Γιάννη). Θα τελείωνα το χρόνο και θα κατέβαζα τίτλους τέλους: «THE END».
– «Με βαρέθηκα και δεν θα ξαναγράψω εάν δεν έχεις αντίρρηση».
Είπα στον εκδότη – διευθυντή αυτής της Μεγάλης Κυρίας του Μαρουσιού.
– «Έχω!» Ήταν η απάντηση, η οποία συμπληρώθηκε με τη φράση: «Δεν υποστέλλουμε τη σημαία: Έστω και ένας εάν…»
Τέτοια μου είπε, και μου πέταξε το μπαλάκι: Έπρεπε να σκεφτώ τι θα κάνω. Να συνεχίσω όμως, να ματώνω τη ψυχή μου σ’ έναν κόσμο που έχει άλλου είδους προτεραιότητες και ανάγκες από αυτές που προτείνω, ήταν αδύνατο. Άρα, έπρεπε να βρω λύση. Και τη βρήκα.
Δεν θα γράφω. Θα… ΕΚΠΕΜΠΩ!
Θα μιλάω με φιλαράκια. Με «οδοιπόρους», οι οποίοι με το «σάκο» τους στον ώμο επιχειρούν το Υπέροχο Ταξίδι μέσα στην Ουσία της Ζωής. Θα… επιχειρώ, με ανθρώπους, που έχουν κάτι να κάνουν και κάτι να πουν, πέρα από το Εγωκεντρικό τους Γίγνεσθαι. Με αυτούς τους συνοδοιπόρους ήθελα να τα λέμε.
Έτσι, έβαλα μπρος το ΡάΔΙΟ ΑΝΤάΡΑ. Εξ άλλου, πάντα ήθελα να κάνω ραδιόφωνο. Είχα προσπαθήσει για έναν Τοπικό Ραδιοφωνικό Σταθμό αλλά δεν «έκατσε» που λένε. (Δύο τα κρατούμενα).
Η εκπομπή είναι αφιερωμένη στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ
Ήταν Μάης του 1987, όταν πήρα στα χέρια μου την εφημεριδούλα της φωτογραφίας, την οποία εξέδιδαν τα παιδιά της πέμπτης τάξης του 16ου Δημοτικού Σχολείου Αμαρουσίου. (Τρία τα κρατούμενα!!!). Εκεί διάβασα, μ’ Ανταριασμένη από τη χαρά ψυχή, τα ακόλουθα.
– Εμείς, τα παιδιά της πέμπτης, νιώσαμε μεγάλη χαρά, όταν είδαμε στην «ΑΜΑΡΥΣΙΑ» πως η Θέμις έγραψε για μας και την εφημερίδα μας τόσο καλά λόγια.
Μέχρι τότε κανείς απ’ τους μεγάλους δεν μας είχε πάρει στα σοβαρά κι ούτε είχε πει καλή κουβέντα για τη δουλειά μας.
Σ’ ευχαριστούμε κυρία Θέμις για τα καλά σου λόγια και τη βοήθειά σου.
Πρέπει να ξέρεις πως τα λόγια σου μας έδωσαν φτερά κι η εφημεριδούλα μας παρ’ όλες τις δυσκολίες θα συνεχίσει να εκδίδεται πρώτα ο Θεός και του χρόνου.
Από μας για σένα, ένα μεγάλο
Ε υ χ α ρ ι σ τ ώ.
(Ακολουθεί ένα ποιηματάκι με τη φωτογραφία από τη στήλη μου).
Στην Θέμις
Δεν σε γνώριζα δεν με γνώριζες,
Κι όμως αγκάλιασες
μ’ αγάπη τη δουλειά μου.
Σε γνώρισα με γνώρισες
Κι αυτό που ένιωσα
ποτέ δεν θα ξεχάσει η καρδιά μου.
Σ’ ε υ χ α ρ ι σ τ ώ
Φώτης
❍ ❍ ❍
Εδώ ΡάΔΙΟ ΑΝΤάΡΑ – Εδώ ΡάΔΙΟ ΑΝΤάΡΑ και η σημερινή εκπομπή είναι γιορτινή, διότι πανηγυρικά δικαιώθηκε ο Διευθυντής της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ με το «έστω και ένας…».
«Ένας αλλά… Λέων» κύριε Διευθυντά μου και…
