Γλυκόπικρη γεύση αφήνει τούτη η γιορτινή περίοδος. Οι χριστουγεννιάτικες βιτρίνες δεν εντυπωσιάζουν πλέον τα βλέμματα των περαστικών, αλλά τα πληγώνουν, θυμίζοντας σε όλους μας την καταναλωτική κραιπάλη των προηγούμενων ετών. Το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν φωλιάζει πλέον ούτε και σε αυτές τις ψυχές των παιδιών, καθώς αρκετά από αυτά καλούνται να βιώσουν τη γκρίνια, τη μιζέρια και τη διάλυση που υφίστανται πολλές ελληνικές οικογένειες εξαιτίας της κρίσης, αλλά και της έλλειψης ηθικών… ισοδύναμων αντοχών.
Του Θάνου Σταθόπουλου
«Θάμπωσε» το «ελληνικό θαύμα», που κράτησε λίγο, για ορισμένους και οδήγησε σε εφιάλτη την πλειονότητα της κοινωνίας. Πού είναι τα περασμένα «μεγαλεία», τότε που σε περιόδους σαν τη σημερινή συζητούσαμε για τον ξενώνα τον οποίο θα κλείσουμε για Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, για το τι θα φορέσουμε στα ρεβεγιόν, για το άγχος μας αν θα προλάβουμε να αγοράσουμε όλα τα δώρα που είχαμε προγραμματίσει για συγγενείς και φίλους.
Όχι, η στήλη δεν έχει σκοπό να καταθλίψει περισσότερο ένα λαό που καλείται να σηκώσει το αβάσταχτο βάρος της εθνικής ανάτασής του. Απεναντίας, πιστεύει ότι μέσα από την ευκαιρία ενδοσκόπησης και αυτοκριτικής, τα φετινά Χριστούγεννα μπορούν να αποδειχθούν πολύτιμα για τη μετέπειτα πορεία μας, ως Ανθρώπων και άρα, ως Έθνους. Πιστεύει ακράδαντα ότι η πιο βαθιά περίοδος της νύχτας είναι αυτή που προηγείται του ξημερώματος.
Όποιος θρηνεί για τα καταναλωτικά αγαθά που στερείται τα τελευταία χρόνια, όποιος βλαστημά την ώρα και τη στιγμή που μπήκαμε στα «μνημόνια» και μπλεχτήκαμε με τους «τροϊκανούς», όποιος αποδίδει την προσωπική του κατάθλιψη στο κλίμα που δημιουργούν τα όντως σκληρά οικονομικά μέτρα, είτε κοροϊδεύει τον εαυτό του, είτε έχει κοντή μνήμη.
Αλλιώς, θα θυμόταν ότι και την εποχή της πλαστής ευδαιμονίας του, πάλι δεν ένιωθε ευτυχισμένος. Μπορεί να άδειαζε το πορτοφόλι του σε δώρα, ταξίδια, διασκεδάσεις, μα δεν κατάφερνε να γεμίσει το απίστευτο κενό που αισθανόταν μέσα του. Κι όσο περισσότερο αυτό το κενό μεγάλωνε και τον απειλούσε, τόσο εκείνος ξόδευε και ασωτούσε. Μα και πάλι, αντί να κερδίζει το χαμένο έδαφος, βρισκόταν ακόμη πιο πίσω.
Θα διαβαστεί ως παράδοξο, αλλά αυτά που σήμερα βιώνουμε είναι αυτά που μπορεί να μας πάνε ψηλότερα. Αυτά που μας φοβίζουν, μας δοκιμάζουν, μας γκρεμίζουν τις αυταπάτες, είναι κι αυτά που πρέπει να μας δυναμώσουν, να μας ενώσουν, να μας επαναφέρουν στις παλιές αξίες. Μέσα από τα σημερινά δεινά, ίσως ξαναθυμηθούμε τις πραγματικές αξίες, ίσως αρχίσουμε και πάλι να ονειρευόμαστε, να οραματιζόμαστε, να δημιουργούμε.
Οι πιστωτικές κάρτες και τα δάνεια του παρελθόντος μπορεί να μας εξασφάλισαν αρκετά υλικά αγαθά, να ικανοποίησαν τον αχαλίνωτο εγωισμό μας, μα την ίδια στιγμή μάς έδεσαν «χειροπόδαρα» και μας παρέδωσαν βορά στις ακόρεστες διαθέσεις των διεθνών αγορών, αυτών που σήμερα καθυβρίζουμε.
Ας το συνειδητοποιήσουμε· λειτουργούμε όπως οι δήθεν απατημένοι εραστές. Αφού γλεντήσαμε με το ερωτικό ταίρι μας, κορέσαμε όλες τις ορέξεις μας (φυσιολογικές ή και διεστραμμένες), τώρα, που ήρθε η ώρα του λογαριασμού, ρίχνουμε τις ευθύνες μόνο σε εκείνο. Το κατηγορούμε ότι αυτό ήταν που μας παρέσυρε, κάτι σαν το «όχι εγώ Κύριε, η Εύα έφταιγε, όχι εγώ Κύριε, το φίδι με ξεγέλασε…».
Για πόσο θα συνεχίσουμε αυτό το «γαϊτανάκι» ευθυνών; Για πόσο θα «μυρηκάζουμε» τα λάθη του παρελθόντος, προφανώς γιατί δειλιάζουμε ν’ αναλάβουμε πραγματική δράση, ώστε να βγούμε από το αδιέξοδο;
Προφανώς, για κάποιους δεν πρόκειται ν’ αλλάξει τίποτε. Θα συνεχίσουν, όπως και πριν, να παρασιτούν, να κλέβουν και να επιβιώνουν στον υλικό κόσμο τους, προσπαθώντας μάταια να γεμίσουν τα εσωτερικά κενά τους.
Κάποιοι άλλοι θα προτιμήσουν την αυτολύπηση, την αυτο-περιθωριοποίηση, την παραίτηση, ίσως και την αυτοχειρία.
Μα θα υπάρξουν και κάποιοι που θα σηκώσουν τα μανίκια, θα βάλουν τα πράγματα κάτω και θα χαράξουν νέα πορεία. Μαθαίνοντας από τα λάθη του χθες, θα αρχίσουν να κτίζουν το αύριο. Είναι αυτοί που ξέρουν ότι εκείνοι που εύκολα υποστηρίζουν ότι «τίποτε δεν αλλάζει, άρα δεν υπάρχει λόγος για αγώνα», είναι οι ίδιοι που μας έφεραν ως εδώ.
Υπάρχει κι άλλος δρόμος, μόνο που θα πρέπει να τον ανοίξουμε μόνοι μας. Και για να το πετύχουμε αυτό, πρέπει πρώτα να σκύψουμε μέσα μας και να αρχίσουμε τις αλλαγές από τον εαυτό μας. Και τούτα τα Χριστούγεννα μάς τη δίνουν αυτή την ευκαιρία. Ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη, γιατί ίσως να μην έχουμε ποτέ ξανά την ευκαιρία για ένα πραγματικά καινούργιο ξεκίνημα.
