Η αμοραλιστική αντίληψη του σοσιαλιστικού μεγαλείου, από τα χρόνια του ιδρυτή του, πριν ακόμη ξεσπάσει η οικονομική κατάρρευση, είχε «ευφυώς» προλειάνει το έδαφος κολακεύοντας ασύστολα τις λαϊκές μάζες. Οι κοινωνικές αδικίες, με ή χωρίς εισαγωγικά, έπρεπε άμεσα να εξαφανιστούν. Με διάφορους θεατρινισμούς η πρώτη «αδικία» ήταν το κεφάλαιο. Ως λύση ήταν η ισοπέδωση της κοινωνικής ευθύνης και άρα της αξιοκρατίας. Για τη μακροβιότητα του μεγαλείου έπρεπε τα πάνω να έρθουν κάτω. Αυτά όλα έπρεπε να προηγηθούν.
Γράφει ο κοινωνιολόγος Γιώργος Σταυράκης
Μέσα σε περισσότερα από τριάντα χρόνια, η πονηρή και αρκούντος ευφυής ισοπέδωση της δημοσιονομικής και κοινωνικής ιεραρχίας έγινε κάτι σαν θεσμός και τελικά διέβρωσε τις συνειδήσεις. Σε αυτό το μεγάλο χρονικό διάστημα υπήρξαν δύο ή τρεις περιστασιακές μεταβολές με άλλα κόμματα στο πηδάλιο. Το σκάφος όμως, εν τω μεταξύ, είχε πάρει μεγάλη κλίση. Τα άλλα κόμματα στάθηκαν αδύναμα να γυρίσουν πίσω το ποτάμι της αλλαγής…
– Η σάπια αντίληψη, του δώστα όλα, πέρασε επιδημικά σχεδόν σε ολόκληρη την κοινωνική διαστρωμάτωση. Οι εγγενείς τάσεις του μέσου πολίτη όπως π.χ. ο αριβισμός μέσω της πελατειακής σχέσης, η νοσηρή φιλοχρηματία με αθέμιτα μέσα, ενθαρρύνθηκαν και ντύθηκαν έναν μανδύα δημοκρατικού δικαιώματος. Όλοι οι νέοι έπρεπε να εισάγονται στα ΑΕΙ με ανεπαρκή προσόντα και βαθμούς κάτω από τη βάση.
Ως συνέπεια αυτής της άφρονης πολιτικής αντίληψης πριν τέσσερα περίπου χρόνια (2009 – ’10) ξέσπασε (αποκαλύφθηκε) η οικονομική κρίση η οποία ήταν γνωστή σε όλους τους παροικούντες εις την Ιερουσαλήμ, που υπέβοσκε το σύστημα για πολλές δεκαετίες.
Τα μικρά διαστήματα της κούφιας πολιτικής φιλοσοφίας της Ν.Δ. αντί, ως όφειλαν, να ξεριζώσουν την οικονομική και κοινωνική κραιπάλη που βυσσοδομούσε να βλάψει «ανήκεστα» το μέλλον της χώρας και των παιδιών της σε πολύ μεγάλο βαθμό, στοιχήθηκε με το ΠΑΣΟΚ για να επωφεληθεί. Βλέπετε, τα χρόνια χωρίς την κουτάλα ήταν πολλά.
– Σήμερα, ακόμη και εκείνοι που δεν ψήφισαν ποτέ το σοσιαλιστικό μεγαλείο, στη συνείδηση χωρίς να το αντιλαμβάνονται, έγιναν όλοι ΠΑΣΟΚ.
– Στην Ελλάδα της κρίσης έχουν τώρα εμφανιστεί οι πλέον ακραίες θέσεις και απόψεις επί παντός επιστητού. Απλουστευτικά στερεότυπα, στρεβλές ιδεολογίες και ιδεοληψίες, δηλητηριάζουν το δημόσιο λόγο και αποπροσανατολίζουν πολιτικούς και πολίτες. Έτσι η κοινή γνώμη γίνεται πρόθυμη να παραδοθεί σε δημαγωγούς και λαϊκιστές.
Αυτή η κοινωνική ανωμαλία (γιατί περί αυτού πρόκειται) σιγά – σιγά μα σταθερά, φέρνει ένα είδος διανοητικής παράλυσης ανάμεσα στους χειμαζόμενους πολίτες, δικαίους και αδίκους. Στο χώρο της δουλειάς επικρατεί βαθιά ανασφάλεια για το αν αύριο θα έχουν τη θέση τους.
Οι νέοι άνεργοι, πτυχιούχοι και μη, μεταξύ άλλων, βάζουν και το ερώτημα μήπως γεννήθηκαν σε λάθος πατρίδα. Βλέπουν με απογοήτευση μεγάλη, ότι αν υπάρχει διέξοδος, αυτή βρίσκεται στη μετανάστευση.
– Στα καφενεία και τους άλλους χώρους συγκέντρωσης το κλίμα είναι βαρύ, ηλεκτρισμένο. Ο καθένας, βρισκόμενος σε σύγχυση, για το τι, και το ποιος φταίει, λέγονται διάφορα αντιφατικά και ανερμάτιστα.
Μας φταίνε οι κακοί ξένοι, ότι το κεφάλαιο μας πίνει το αίμα, ότι η Ελλάδα είναι πλούσια (λεφτά υπάρχουν…). Πλούσια σε κοιτάσματα φυσικού αερίου και ενίοτε πετρελαίου, και ότι (και πάλι) οι ξένοι, μαζί με τους πουλημένους πολιτικούς μας, δεν μας αφήνουν να τα εκμεταλλευτούμε. Μια συνεχής συνωμοσιολογία και γκρίνια, ένα κρεσέντο ανορθολογισμού χωρίς βάσιμα στοιχεία.
Τώρα, τριάντα και πλέον χρόνια μετά (μια ολόκληρη γενιά) είναι εξαιρετικά δύσκολο, έως αδύνατο να αλλάξεις έναν κόσμο που γαλουχήθηκε με πλαστές βεβαιότητες, ότι δηλαδή, το κράτος είναι ένας καλός μπαμπάς. Αν δεν μάθουμε από τα λάθη μας, ως λαός, τότε, σε αυτήν τη χώρα, δύσκολα θα πάμε μπροστά.
