Γράφει ο Δημήτριος Κοτσώνης
Πολιτικός μηχανικός, διπλωματούχος ΕΜΠ
Κάθε εργατικό δυστύχημα αποτελεί τραγωδία. Και κάθε τραγωδία απαιτεί σοβαρή διερεύνηση, τεκμηρίωση και απόδοση ευθυνών – όχι πολιτική εκμετάλλευση.
Είναι όμως άλλο πράγμα η ευθύνη και άλλο η ιδεολογική στοχοποίηση.
Είναι διαφορετικό να προσλαμβάνει ένας επιχειρηματίας ανεπαρκή μηχανικό ασφαλείας. Διαφορετικό να πιέζει έναν ικανό μηχανικό να παραβλέπει παραλείψεις του σχετικού κανονισμού ή να μην εφαρμόζει τους κανόνες ασφαλείας και τελείως διαφορετικό να συμβαίνει ένα ατύχημα από ανθρώπινο λάθος ή από ατυχή συγκυρία, παρά την τήρηση των προβλεπόμενων διαδικασιών.
Υπάρχουν δυστυχήματα που οφείλονται σε παραβίαση κανόνων. Υπάρχουν δυστυχήματα που οφείλονται σε ατομική αμέλεια. Υπάρχουν δυστυχήματα που προκύπτουν από κακή μελέτη ή εσφαλμένη κατασκευή. Και, βεβαίως, υπάρχουν περιπτώσεις όπου η ευθύνη βαραίνει τη διοίκηση.
Η συλλήβδην, όμως, ενοχοποίηση του ιδιοκτήτη, πριν ακόμη ολοκληρωθεί η τεχνική και δικαστική διερεύνηση, δεν αποτελεί πράξη δικαιοσύνης. Αποτελεί πολιτική εργαλειοποίηση ενός τραγικού γεγονότος.
Αν ένας αγωγός, εγκατεστημένος σύμφωνα με τις προβλεπόμενες τεχνικές προδιαγραφές, παρουσιάσει αστοχία, δεν πρόκειται αυτομάτως για «έγκλημα του κεφαλαίου». Αν όμως διαπιστωθεί κακοτεχνία, πλημμελής μελέτη ή παραβίαση των κανόνων εγκατάστασης, τότε οι ευθύνες πρέπει να αποδοθούν στους αρμόδιους, χωρίς καμία ανοχή. Αυτή είναι η λογική του κράτους Δικαίου και όχι της πολιτικής προκατάληψης.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η στάση των ίδιων των εργαζόμενων. Οι εργαζόμενες του εργοστασίου βγήκαν δημόσια και εξέφρασαν τη στήριξή τους προς τη διοίκηση της επιχείρησης. Το έκαναν επειδή γνωρίζουν εκ των έσω τις συνθήκες εργασίας τους και την πραγματική λειτουργία της μονάδας.
Πρόκειται για μια βιομηχανία που δεν δημιουργήθηκε από κληρονομιά, αλλά από προσωπικό κόπο και επιχειρηματική προσπάθεια. Μια παραγωγική μονάδα που απασχολεί περισσότερους από 600 εργαζόμενους και στηρίζει ισάριθμες οικογένειες. Αντί, λοιπόν, να αναγνωριστεί η συμβολή της στην τοπική και εθνική οικονομία, μετατρέπεται σε εύκολο στόχο πολιτικών αντιπαραθέσεων.
Υπάρχει μια πολιτική αντίληψη που αντιμετωπίζει κάθε ιδιωτική παραγωγική δραστηριότητα ως ύποπτη εξ ορισμού. Που θεωρεί ότι η στοχοποίηση της επιχειρηματικότητας συνιστά πράξη κοινωνικής δικαιοσύνης.
Στην πραγματικότητα, όμως, η αποδυνάμωση της παραγωγής οδηγεί σε απώλεια θέσεων εργασίας, σε οικονομική συρρίκνωση και σε μεγαλύτερη κοινωνική ανασφάλεια.
Οι εργαζόμενοι το αντιλαμβάνονται. Και γι’ αυτό στάθηκαν απέναντι σε όσους έσπευσαν, από δημόσια βήματα και κομματικές τοποθετήσεις, να εκδώσουν ετυμηγορία πριν ολοκληρωθεί η έρευνα.
Η Ελλάδα δεν θα προχωρήσει με συνθήματα και προκαταλήψεις. Θα προχωρήσει με σοβαρότητα, με θεσμική υπευθυνότητα, με σεβασμό στη δικαιοσύνη και με στήριξη της υγιούς παραγωγικής δραστηριότητας.
Η απόδοση ευθυνών οφείλει να γίνει πλήρως, αντικειμενικά και χωρίς εκπτώσεις. Μέχρι τότε, όμως, η πολιτική ανθρωποφαγία δεν είναι πράξη ευαισθησίας· είναι πράξη υπονόμευσης της παραγωγικής βάσης της χώρας.
Και αυτό, οι εργαζόμενοι το κατανόησαν πολύ καθαρότερα από πολλούς πολιτικούς.
