Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου), η Κινηματογραφική Λέσχη του Μορφωτικού και Εξωραϊστικού Ομίλου (Μ.Ε.Ο) Νέου Ψυχικού συνεχίζει τις προβολές της με την ταινία «Οι γυναίκες του λεωφορείου 678» (Cairo 678), είναι μια αιγυπτιακή πολιτική ταινία θρίλερ του 2010, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Mohamed Diab.
Η ταινία επικεντρώνεται στην καθημερινή δημόσια σεξουαλική παρενόχληση τριών γυναικών διαφορετικού κοινωνικού υπόβαθρου στην Αίγυπτο.
Στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ντουμπάι (DIFF) το 2010, το βραβείο Muhr (νεαρό άλογο) Arab για την καλύτερη ηθοποιό κέρδισε η Bushra και το βραβείο καλύτερου ηθοποιού κέρδισε η Maged El Kidwaany για τους ρόλους τους στην ταινία.
Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Αφρικανικού Κινηματογράφου της Κόρδοβα το 2012 και το Βραβείο Καλύτερης Αφηγηματικής Ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Heartland το 2012.
Η ταινία θα προβληθεί στη μεγάλη οθόνη την Παρασκευή 06 Μαρτίου 2026, στις 20:30, με ελεύθερη είσοδο.
«Οι γυναίκες του λεωφορείου 678» (Cairo 678)
2010 ‧ Δράμα/Δράμα ‧ 1 ώ. 40 λ.
Η ταινία «Οι γυναίκες του λεωφορείου 678» (πρωτότυπος τίτλος: Cairo 678) του Mohamed Diab αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα δείγματα σύγχρονου αραβικού κοινωνικού κινηματογράφου. Εμπνευσμένη από πραγματικά περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης στο Κάιρο, η ταινία τολμά να αγγίξει ένα θέμα-ταμπού για την αιγυπτιακή κοινωνία, φωτίζοντας μια καθημερινή, αλλά συχνά αποσιωπημένη πραγματικότητα: τη βία που υφίστανται οι γυναίκες στον δημόσιο χώρο.
Η αφήγηση περιστρέφεται γύρω από τρεις γυναίκες διαφορετικού κοινωνικού και οικονομικού υπόβαθρου, οι οποίες βιώνουν τη σεξουαλική παρενόχληση με διαφορετικούς τρόπους και επιλέγουν –καθεμία με τη δική της διαδρομή– να αντιδράσουν.
Η Φάιζα, μια συντηρητική, παντρεμένη μητέρα δύο παιδιών, ανήκει στη χαμηλότερη οικονομική τάξη. Αναγκάζεται να χρησιμοποιεί καθημερινά το λεωφορείο 678 για να πάει στη δουλειά της. Εκεί γίνεται συστηματικά στόχος ανδρικών χεριών και χυδαίων αγγιγμάτων. Η σιωπή της, αποτέλεσμα φόβου, ντροπής και κοινωνικής πίεσης, αποτυπώνει τη βαθιά ριζωμένη κουλτούρα ενοχοποίησης του θύματος. Η εσωτερική της σύγκρουση κλιμακώνεται όταν συνειδητοποιεί ότι ούτε ο σύζυγός της μπορεί να κατανοήσει πλήρως το μέγεθος της ταπείνωσης που βιώνει.
Η Σεμπά, επιτυχημένη σχεδιάστρια κοσμημάτων από εύπορη τάξη, έχει επίσης υπάρξει θύμα μαζικής σεξουαλικής επίθεσης μετά από ποδοσφαιρικό αγώνα, παρουσία του συζύγου της. Το τραύμα της δεν περιορίζεται στη σωματική βία, αλλά επεκτείνεται στην αίσθηση εγκατάλειψης και αδυναμίας. Αντί να στραφεί στη βίαιη εκδίκηση, επιλέγει να οργανώσει σεμινάρια αυτοάμυνας και ομάδες υποστήριξης για γυναίκες.
Η Νέλι, νεαρή ερασιτέχνις κωμικός, ανήκει στη μεσαία τάξη και επιλέγει έναν τρίτο δρόμο: τη δικαστική οδό. Μετά από επίθεση στον δρόμο, αποφασίζει να καταθέσει μήνυση εναντίον του θύτη της, παρά τις έντονες αντιδράσεις της οικογένειάς της, που φοβάται τη δημόσια έκθεση. Ο χαρακτήρας της βασίζεται στην πρώτη γυναίκα στην Αίγυπτο που κατέθεσε επίσημη μήνυση για σεξουαλική παρενόχληση το 2008, σηματοδοτώντας μια ιστορική καμπή για τα δικαιώματα των γυναικών στη χώρα.
Ο Diab, με τη σεναριακή του εμπειρία, πλέκει τις τρεις ιστορίες με αφηγηματική δεξιοτεχνία. Η ταινία αποφεύγει την παγίδα της μονοδιάστατης κοινωνικής καταγγελίας. Αντί να διαιρεί τον κόσμο σε «καλούς» και «κακούς», επιλέγει να κινηθεί σε ηθικά γκρίζες ζώνες. Οι άνδρες χαρακτήρες –σύζυγοι, πατέρες, αστυνομικοί– δεν παρουσιάζονται αποκλειστικά ως θύτες ή εχθροί, αλλά ως φορείς μιας βαθιά ριζωμένης πατριαρχικής κουλτούρας, που συχνά αγνοούν το πρόβλημα ή αδυνατούν να το κατανοήσουν.
Σκηνοθετικά, η ταινία δανείζεται στοιχεία από το θρίλερ και το δράμα. Υπάρχουν σκηνές έντονης αγωνίας, ιδιαίτερα στις επιθέσεις μέσα στα μέσα μεταφοράς, που εντείνουν το αίσθημα ασφυξίας. Το παιχνίδι φωτός και σκιάς αποτυπώνει την αντίθεση ανάμεσα στη δημόσια εικόνα της πόλης και τη σκοτεινή της καθημερινότητα. Η μουσική υπόκρουση λειτουργεί υποστηρικτικά, χωρίς μελοδραματισμούς, διατηρώντας την ένταση.
Οι ερμηνείες συμβάλλουν καθοριστικά στη δύναμη της ταινίας. Η Bushra στον ρόλο της Φάιζα αποδίδει με ευαισθησία την εσωτερική πάλη μιας γυναίκας που παλεύει ανάμεσα στην παράδοση και την αξιοπρέπεια, ενώ η Nahed El Sebai ως Νέλι προσφέρει μια πιο νεανική, δυναμική παρουσία. Η συλλογική χημεία των τριών πρωταγωνιστριών ενισχύει την αίσθηση αλληλεγγύης.
Τελικά, «Οι γυναίκες του λεωφορείου 678» δεν είναι μια ταινία που προωθεί τη βία ως λύση. Αντίθετα, θέτει το ερώτημα: ποια είναι τα όρια της ανοχής και της αυτοδικίας όταν το σύστημα αποτυγχάνει να προστατεύσει τους πολίτες; Χωρίς να κουνά το δάχτυλο στον θεατή, αποτυπώνει την πολυπλοκότητα του ζητήματος και υπενθυμίζει ότι η σεξουαλική παρενόχληση δεν αποτελεί πρόβλημα μόνο του Καΐρου ή της Αιγύπτου, αλλά παγκόσμιο φαινόμενο.
Πρόκειται για μια ταινία που, μέσα από τρεις προσωπικές ιστορίες, μετατρέπεται σε συλλογική κραυγή αξιοπρέπειας, μια υπενθύμιση ότι η σιωπή διαιωνίζει την αδικία, ενώ η φωνή, όσο τρεμάμενη κι αν είναι, μπορεί να ανοίξει δρόμους αλλαγής.
Ειδήσεις από τον Δήμο Φιλοθέης-Ψυχικού στο amarysia.gr
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
