Ένα θεατρικό 3ήμερο, υπόσχεται η Θεατρική Ομάδα του Δήμου Ηρακλείου Αττικής Γ.Κ.ΑΡΑ.Ζ. (Γελάμε Κλαίμε ΆΡΑ Ζούμε) παρουσιάζοντας την παράσταση «Αλλού η ζωή μας πάει – Ιστορίες Νεοελληνικής Ευημερίας».
Πρόκειται για μία σύνθεση κωμικών και δραματικών κειμένων από πέντε Έλληνες σύγχρονους συγγραφείς: (Κώστας Μουρσελάς, Γιώργος Μανιώτης, Γιώργος Σκούρτης, Μαρία Κανελλάκη, Μάριος Ποντίκας).
Οι παραστάσεις θα δοθούν – με ελεύθερη είσοδο – το 3ήμερο, από την Παρασκευή 5 Ιουνίου έως την Κυριακή 7 Ιουνίου, με ώρα έναρξης στις 8.30μμ., στην Βίλλα Στέλλα (Γαλήνης και Σοφίας, Ηράκλειο Αττικής, 14122).
Η διάρκεια παράστασης είναι 90 λεπτά περίπου.
Η σκηνοθεσία-εμψύχωση-μουσική επιμέλεια είναι του Γιώργου Χαρατζά.
Παρουσιάζονται οι σκηνές με σειρά εμφάνισης και των ηθοποιών:
Η Μπουχάρα του Κώστα Μουρσελά (Κώστας Θεοδωρίδης, Βικτωρία Ευθυμίου).
Όνειρα του Γιώργου Μανιώτη (Μαρία Κουβάτσου).
Στο μεταίχμιο του Γιώργου Μανιώτη (Αρίτα Νταμπούρα).
Από τον Ντάισελμπλουμ με Αγάπη της Μαρίας Κανελλάκη (Φώτης Αλβενιώτης, Λίνα Μπακιρτζή).
Γιατί Ψηφίζω Δεξιά του Γιώργου Σκούρτη (Μαρία Κανελλάκη, Εύη Παυλή).
Τα ζώδια του Γιώργου Μανιώτη (Φρειδερίκη Καραλή).
Η πριγκίπισσα Ρούλα της Μαρίας Κανελλάκη (Ξένια Ρωσσέτη).
Δώρον άδωρον του Γιώργου Μανιώτη (Ελπίδα Ζούλα).
Όποιος ξέρει να σκέφτεται ξέρει και να εκφράζεται του Μάριου Ποντίκα (Γιάννης Καλογεράς).
Το Βαζάκι του Γιώργου Μανιώτη (Αρίτα Νταμπούρα).
Η απαρηγόρητη χήρα του Κώστα Μουρσελά (Κωνσταντίνα Βούλγαρη).
Το σπίτι του Γιώργου Μανιώτη (Μίρκα Γιαννοπούλου).
Σήκωσες το καπάκι; της Μαρίας Κανελλάκη (Γιάννης Καλογεράς, Κρύστη Μουρατίδου).
Μια τοιχογραφία επεισοδίων της μεταπολίτευσης που διεκτραγωδούν άλλοτε με σατυρικό και άλλοτε με δραματικό τρόπο τη ματαίωση των προσδοκιών και των στόχων των Ελλήνων καθώς επιδιώκουν να βρουν την πολυπόθητη ευτυχία.
Τα επεισόδια αυτά διαπερνούν χρονικά όλη την περίοδο από το 1974 μέχρι και την οικονομική κρίση της δεκαετίας του 2010.
Έτσι παρατηρούμε πώς ο νεοπλουτισμός, ο μικροαστισμός και ο κοινωνικός και πολιτικός αμοραλισμός της πρώιμης μεταπολίτευσης μετουσιώνονται αργότερα άλλοτε σε μια αισιόδοξη, τρυφερή, τηλεοπτικής αισθητικής πραγματικότητα και άλλοτε σε προσωπικές ιστορίες αναζήτησης νοήματος, μοναξιάς και κοινωνικού αποκλεισμού.
