Νεοπλουτισμός
Παραδόξως εμείς ως λαός παρεξηγήσαμε τη μεγάλη ιδέα και εκλάβαμε τη συμμετοχή μας ως μια ακόμη πηγή χρημάτων χωρίς τις υποχρεώσεις που συνομολογήσαμε για αυτό. Από το 1990 και ειδικότερα μετά την ένταξή μας στην ΟΝΕ (Ευρώ 2001) καλλιεργήσαμε ένα αβάσιμο φαντασιακό κλίμα νεοπλουτισμού χωρίς να ιδρώσει το μέτωπο των περισσοτέρων. Η χίμαιρα του σοσιαλισμού στοίχειωσε τον όποιο ορθολογισμό είχε ο μέσος πολίτης και τον έσπρωξε στην αγκαλιά του Μορφέα ένα φανταστικό μοντέλο ζωής. Εκ του πονηρού ισοπεδώθηκε η ιεραρχία στη δημόσια διοίκηση και αλλού, άρα και το κύρος στο διευθυντικό προσωπικό. Καταργήθηκαν θεσμοί που κρατούσαν την ευγενή άμιλλα ζωντανή, π.χ. επιθεωρητές στα σχολεία. Καταργήθηκαν τα πρότυπα Γυμνάσια και Λύκεια. Έτσι, επήλθε μια άφρονη ισοπεδωτική «μανία» πάντα προς τα κάτω για να βολεύονται κομματικά προσκείμενοι σε βάρος όμως της όποιας προόδου. Η σημερινή Ελλάδα, μοιάζει με γερασμένη χώρα, χάνει την ικμάδα της, όχι μόνο επειδή της λείπουν τα χρήματα, αλλά επειδή της λείπει η διάθεση για πρόοδο.
Για τρεις δεκαετίες περίπου επικράτησε μια στρουθοκαμηλική και καθόλου αθώα αντίληψη ότι, όταν ο λαός «είναι στην εξουσία» τα πάντα θα λειτουργούν με κάποιο αυτόματο πιλότο…
Σε μεγάλες ομάδες του πληθυσμού καλλιεργήθηκε μια καταστροφική αντιπάθεια προς την εργοδοσία, που τροφοδοτούνταν από τις συντεχνίες, που φτάνει τα όρια του φθόνου, αν όχι μίσος, για όποιους με συνέπεια και μόχθο κατάφεραν να έχουν μια καλύτερη οικονομική επιφάνεια με στόχο τον υποβιβασμό τους στη δική τους κατηγορία. Στην ομάδα αυτών των ανθρώπων παραδόξως περιλαμβάνονται και άνθρωποι των γραμμάτων, πανεπιστημιακοί και άλλοι.
Η Ελλάδα μολονότι φιλοευρωπαϊκή χώρα, στην ουσία αλληθωρίζει ανάμεσα στον Ευρωπαϊκό και τον Οριεντάλ τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς. Έτσι, δυσκολεύεται να ευθυγραμμισθεί με το σκληρό, αλλά δικαιότερο, ευρωπαϊκό σύστημα. Οι βυζαντινές καταβολές του λαού μας, λειτουργούν σαν υποβολείο στη σκέψη άρα, και τη λήψη δυσάρεστων αποφάσεων. Χαρακτηρίζονται από παρωχημένες ιδέες και πράξεις, άσκοπο βερμπαλισμό, απρονοησία, καχυποψία, αδιαφορία για το αύριο και παράλογη εμπιστοσύνη σε αόρατες πρόνοιες. Η χώρα ταλαιπωρείται από μια διαρκή κοινωνική παθογένεια που φτάνει τα όρια του παραλόγου. Μια παθογένεια γεμάτη αντιφάσεις, μανιχαϊσμό, ασυνέπεια λόγου και έργου, μια κατάσταση που έχει την εξήγησή της μόνο από τους ανθρωπολόγους, κοινωνικούς ψυχολόγους και κοινωνιολόγους, ως μία περίπτωση έρευνας που δύσκολα συναντά κανένας όμοιο σε κοινωνίες της Δυτ. Ευρώπης («Sui Generis – case study»).
Παρακμή
Τα πανεπιστήμια της χώρας 40 – 50 χρόνια πριν, ήταν εφάμιλλα των καλύτερων ευρωπαϊκών. Σήμερα (2013) με ή χωρίς το «παρανοϊκό» άσυλο δεν εμφανίζονται στο χάρτη, με την Τουρκία να φιγουράρει δύο ανάμεσα στα 150 καλύτερα παγκοσμίως. Αυτό βέβαια δεν αφορά τους οικονομικά ισχυρούς και τους επώνυμος. Αυτοί στέλνουν τα τέκνα τους στα καλύτερα ξένα πανεπιστήμια του κόσμου. Τα Ελληνικά; Τα Ελληνικά λίγο ως πολύ, έγιναν «εκκολαπτήρια» επίδοξων πολυτικάντηδων και κομματικού φοιτητικού συνδικαλισμού, όπου ο Τραμπουκισμός η βία και η απειλή σε όσους δεν συμφωνούν με αυτούς, έγιναν καθημερινά γνωρίσματα. Μεγάλη μερίδα των καθηγητών να σέρνουν το χορό του Ζαλόγγου μαζί τους.
Οι ουσιαστικές σπουδές και η έρευνα πέρασαν σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Η έννοια της συλλογικής προσπάθειας και η συναίνεση (consensus) είναι τόπος άγνωστος (terra incognita) για τους περισσότερους φοιτητές, πολιτικούς και πολίτες. Η αναγνώριση του ταλέντου των ολίγων, αλλά πάντα υπαρκτών, ενοχλεί και πληγώνει το εγώ των περισσοτέρων. Είμαστε ένας χολερικός λαός, δύσκολα χαιρόμαστε για το τάλαντο και την επιτυχία του άλλου, ακόμη και αν είναι αδελφός. Ακόμη δυσκολότερα έχουμε τη γενναιοψυχία να παραδεχθούμε την υπεροχή του άλλου. Αντλούμε ικανοποίηση αποδημώντας τα προσόντα και τα προτερήματα αρκετών συνελλήνων. Τα ΑΕΙ κατάντησαν να λειτουργούν όπως και άλλες δημόσιες υπηρεσίες για να χορηγούν πτυχία, αμφίβολης αξίας, σε όλους όσους έχουν την υπομονή να παραμείνουν φοιτητές χωρίς καμία άλλη αξιολόγηση εγκυρότητας. Δεν είναι η ποσότητα αλλά η ποιότητα των ΑΕΙ. Μετά το 1981, η νέα σοσιαλιστική κυβέρνηση (αλλαγή) ίδρυσε περί τα 24 ΑΕΙ στην επικράτεια και ακόμη άλλα 16 κατώτερα ιδρύματα. Κάθε μικρή πόλη έπρεπε να έχει και το δικό της πανεπιστημιακό τμήμα για να βολέψουν εκατοντάδες πολιτικά προσκείμενους. Στο Καρπενήσι, για παράδειγμα, υπήρξε τμήμα δασοπονίας με δύο (2) φοιτητές και τρεις ή τέσσερες καθηγητές. Μπορούμε ως γενικό συμπέρασμα να πούμε ότι ο ουσιαστικός πλούτος μιας χώρας δεν πηγάζει από τα πολλά διάσπαρτα πανεπιστήμια, ούτε από τα αγαθά που παράγει. Ο πλούτος μιας χώρας είναι η ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού της.
Γενικότερα τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται ένας πνευματικός και πολιτικός νανισμός και όχι μόνο στην Ελλάδα. Δεν γεννήθηκε ακόμη κανένας Σουμάν κανένας Βενιζέλος και Καραμανλής. Μεγάλοι πολιτικοί άνδρες δεν βγαίνουν στο προσκήνιο για να αποτελέσουν τον πυρήνα κρίσιμης μάζας. Αυτό που ονομάζουμε δυτικός πολιτισμός εις τον οποίο και εμείς οι Έλληνες «ανήκομεν». Η μεγαλόπνοη ιδέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δείχνει σημάδια ανορθολογικής προσέγγισης στον ουμανισμό οδηγώντας τον άνθρωπο αιχμάλωτο του χρήματος και βέβαια των μεγάλων χρηματοπιστωτικών οίκων που το εμπορεύονται.
Η ανεργία των νέων πολιτών στην Ε.Ε. ξεπερνά τα 25 εκατ. με της Ελλάδα να κρατά τα πρωτεία με 1,5 εκατ. ανέργους. Αυτή η πολιτική «ορφάνια» το μεγάλο έλλειμμα τόλμης, η βαβελική ασυνεννοησία ανάμεσα στους λαούς της Ε.Ε. και οι λανθασμένες προτεραιότητες δημιουργούν ένα είδος παραλυτικού τρόπου σκέψεις, μια επικίνδυνη μετάλλαξη στις μεγάλες κοινωνικές μάζες με γνωρίσματα σύγχυσης και πεσιμισμού. Για τη δική μας την ελληνική περίπτωση πρέπει να προσθέσουμε την διαχρονική συμπεριφορά των πολιτικών μας, οι οποίοι με την άθλια πελατειακή σχέση ενθάρρυναν εις το έπακρο τον αριβισμό, τον νεποτισμό, τον παρασιτισμό την ευνοιοκρατία, την ανεπάρκεια. «Το τέρας» γαλουχήθηκε για πολλές δεκαετίες γιγαντώθηκε και τώρα είναι εξαιρετικά δύσκολο να τιθασευτεί. Έτσι, γενικεύθηκε και απλώθηκε το σαράκι της αναξιοκρατίας στο βαθμό που να θεωρείται από όλους σαν ένα αποδεκτό κοινωνικό καθεστώς. Το ίδιο διάστημα η ατιμωρησία, δήθεν προοδευτικού χαρακτήρα, γιγάντωσε την εγγενή απειθαρχία και τον αμοραλισμό μέσα από τα οποία καταστρατηγούνται ασύστολα πολλές φορές, νόμοι και διατάξεις του κράτους π.χ. φοροδιαφυγή, αυθαίρετη δόμηση, τροχαίες παραβάσεις, διορισμοί ανεπαρκών, συντάξεις μαϊμού κ.ά.
Η διαφθορά
Η πανούκλα της διαφθοράς (corruption) εδώ και πολλές δεκαετίες διαπότισε ακόμα πιο βαθιά τις συνειδήσεις του συνόλου, σχεδόν, της κοινωνίας μας. Ο παράνομος και συγχρόνως ανήθικος χρηματισμός (αργυρώνητοι) και η κλοπή δημοσίου χρήματος διαπράττεται, βέβαια για το οικονομικό όφελος, αλλά όχι λιγότερο και για την ικανοποίηση απληστίας και νοσηρού εγώ. Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε…
Στο πολιτικό και συντεχνιακό επίπεδο ζούμε μια βαβελική και ακραία συγκρουσιακή κουλτούρα. Ζητούμε να απολαμβάνουμε όλα τα δικαιώματα της δημοκρατίας για τον εαυτό μας αλλά αδικούμε το κοινωνικό σύνολο με αντιδημοκρατική συμπεριφορά, αναμασώντας κατά το δοκούν και κατά περίπτωση με περίσσευμα υποκρισίας την καραμέλα της δημοκρατίας.
Στα παραπάνω χρήσιμο πιστεύω πως είναι να προσθέσουμε την απομάκρυνση, από το Θεό της μεγαλύτερης μερίδας του πληθυσμού.
Ο εκκλησιασμός κατάντησε να είναι μια ακόμη κοινωνική εκδήλωση, όπως όλες οι άλλες (Social Event), χωρίς λατρευτικό περιεχόμενο και το κυριότερο δίχως αμφίδρομη επικοινωνία ανάμεσα στο Θείο λόγο και τους εκκλησιαζόμενους. Το ιερατείο, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, επαναπαύεται στη σίγουρη πεπατημένη διότι φαίνεται πιστεύει πως αυτό του εξασφαλίζει διαχρονία. Λείπει η τόλμη να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά με δυναμικές παρεμβάσεις. Μικρή εξαίρεση αποτελούν λιγοστοί φωτισμένοι από το χώρο της εκκλησίας οι οποίοι με παρρησία μιλούν για τα κακώς κείμενα του Ελληνισμού.
Αν η εκκλησία είχε πλήρη επίγνωση για τη βαθιά επίγνωση για τη βαθιά επιρροή που αντανακλά στο υποσυνείδητο ημών των Ελλήνων, πολλά πράγματα θα μπορούσαν να αλλάξουν.
Ανορθολογισμός
Τα τελευταία πέντε χρόνια, με την πολύμορφη κρίση, που μπήκε μέσα στο σπίτι μας, τα διαδοχικά μνημόνια, την πρωτόγνωρη ανεργία, τους φόρους που φτάνουν σε δραματικό ρεκόρ έχει εμφανιστεί ένα τοξικό νέφος ανορθολογισμού που έχει επικαθίσει στο κοινωνικό σώμα. Με έναν ιδεοληπτικό τρόπο κυριαρχούν ανυπόστατοι μύθοι περί κρυμμένου θησαυρού που δεν μας αφήνουν να τον εκμεταλλευθούμε. Ιδεολογήματα και λαϊκισμός που δηλητηριάζουν την κοινή γνώμη και τη σπρώχνουν προς την αγκαλιά δημαγωγών και καιροσκόπων. Αυτό φάνηκε με τις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις τον Μάιο – Ιούνιο 2012 όπου οι πολίτες βρισκόμενοι σε ένα είδος θυμού και παραζάλης ψήφισαν με τιμωριτική διάθεση κατακερματίζοντας έτσι την όποια πολιτική δύναμη υπήρχε.
Το κόμμα της Χρυσής Αυγής δεν προέκυψε από κάποια παρθενογένεση. Για πολλά χρόνια το αυγό επωάσθηκε από τη φαυλότητα του πολιτικού συστήματος φέρνοντας την απογοήτευση κυρίως στη νέα γενιά. Έστω και τώρα η σύνεση, η σωφροσύνη και η δημοκρατία πρέπει να λειτουργήσουν άμεσα και αποτελεσματικά, από όλες τις πλευρές για το καλό της χώρας.
Παρά την οξυδέρκεια της έξυπνης ατάκας του μέσου ψηφοφόρου και την ατέρμονη πολιτικολογία από το αποτέλεσμα κάθε φορά φαίνεται ότι στην πραγματικότητα είμαστε ένας εύκολα χειραγωγούμενος λαός από τους πολιτικούς και το σύστημα (political manipulation) και τούτο διότι υπάρχει μεγάλη υστέρηση κριτικού πνεύματος, καχυποψία και απροθυμία αποδοχής θέσεων και απόψεων από τους πραγματικά ειδικούς. Ένας πολτός πολυγνωσίας μπαίνει στο λούκι του ανορθολογισμού και κατακλύζει τη λεγόμενη κοινή γνώμη. Μας ταλαιπωρούν ακόμη εμφυλιοπολεμικά τραύματα (1946 – 49). Έγιναν και αυτά αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης συντηρώντας έτσι ένα υποδόριο διχαστικό κλίμα για πολλές δεκαετίες μετά. Είμαστε μια κοινωνία μόλις εξήντα πέντε χρόνια από τη λήξη του «παρανοϊκού» εμφυλίου σπαραγμού, ένας λαός έντονου συναισθηματισμού που έχει εθιστεί στην καχυποψία και την ιστορική μυθοπλασία. Μας ταλαιπωρούν σύνδρομα στέρησης που εκδηλώνονται με την απληστία, το ναρκισσισμό με πλέγματα ανωτερότητας τα οποία συχνά εναλλάσσονται με αισθήματα μειονεξίας. Μερικά από όσα γράφονται στα άρθρα μπορεί να ενοχλούν, να είναι, ως ένα βαθμό, λίγο υπερβολικά, αλλά για όσους έχουν πέντε – έξι δεκαετίες στην πλάτη τους αντιλαμβάνονται την αλήθεια. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι πολιτικοί όλων των κομμάτων της Ελλάδος απογοήτευσαν τον κόσμο επί σειρά δεκαετιών. Ηγήθηκαν ένα τερατωδώς αναποτελεσματικό δημόσιο τομέα, συχνά στελεχωμένο με φίλους και πελάτες. Δαπάνησαν πακτωλό χρημάτων και στη συνέχεια εξαπάτησαν με ψευδή στοιχεία (Greek statistics) για να μπορέσει η Ελλάδα ν γίνει δεκτή στην Ευρωζώνη.
Το μεγάλο ζητούμενο για την κοινωνία μας είναι να αναζητηθούν οι ηθικοί, οι ικανοί, οι ενάρετοι και να αναλάβουν να διοικήσουν τη χώρα. Να γίνει άμεσα η υπέρβαση από το σάπιο στο υγιές. Πιστεύω βαθιά πως εθνικοί εγωισμοί πολιτική και κοινωνική διχόνοια, ταλαιπωρούν, αποπροσανατολίζουν και απομακρύνουν ένα λαό από τις εξελίξεις.
Μέσα από την υπέρβαση να γνωρίσουμε τον πραγματικό μας ατομικό και συλλογικό εαυτό ως λαός και να ψάξουμε τα αίτια από τα οποία αδικούμε τον εαυτό μας και την πατρίδα μας ως σύνολο χάνοντας ένα μεγάλο κομμάτι του κύρους και της εθνικής μας αξιοπρέπειας. Εδώ δανείζομαι ένα γνωμικό του Νίκου Δήμου: Η ελευθερία δεν θέλει μόνο αρετήν και τόλμην.
Θέλει κυρίως ήθος γνώση και κρίση.
