Μελετώντας προσεκτικά το νομοσχέδιο (ο συντάκτης του οποίου με ατέρμονες περιόδους κακοποιεί την σύνταξη της ελληνικής γλώσσας) και έχοντας ουσιαστική εμπειρία και επιστημονική γνώση των θεμάτων, καταλήξαμε στα εξής συμπεράσματα:
1. Το νομοσχέδιο δεν περιέχει καμία παρεμβατική ουσιαστική ρύθμιση, αλλά παραδίδει τους υπερχρεωμένους επιχειρηματίες στην διακριτική ευχέρεια των τραπεζών και των εν γένει πιστωτών. Νομοθετική ρύθμιση κατά την οποία το κράτος παραδίδει την πλήρη και αποκλειστική κρίση και συμβατική ρύθμιση στην διακριτική ευχέρεια των ενός μέρους δεν νοείται και είναι απολύτως επικίνδυνη και επιζήμια. Ουσιαστική και πραγματική ρύθμιση θα επέβαλλε την μείωση ή την ρύθμιση των οφειλών με διατάξεις αναγκαστικού δικαίου και δεν θα την παρέδιδε στην βούληση (διακριτική ευχέρεια) του ενός συμβαλλόμενου.
2. Το νομοσχέδιο επιβάλλει την πλήρη παράδοση κάθε περιουσιακού ατομικού ή οικογενειακού περιουσιακού στοιχείου στα χέρια του τραπεζίτη/πιστωτή. Πρόκειται για θεσμό οιονεί πτώχευσης ή προ-πτώχευσης που διευκολύνει τους πιστωτές, θεσπίζει δε σειρά προνομίων υπέρ αυτών.
3. Το νομοσχέδιο δεν απαλλάσσει κανένα οφειλέτη από μέρος των χρεών του, ούτε παρέχει καμία διευκόλυνση, ούτε υποχρεώνει κανένα πιστωτή στα ανωτέρω. Τουναντίον αυτός που υποχρεώνεται σε νέες γονυκλισίες, απώλειες και κινδύνους είναι μόνο ο οφειλέτης.
4. Η σύνταξη και το περιεχόμενο του νομοσχεδίου προκαλεί την εντύπωση ότι αποσκοπεί στην ρύθμιση συγκεκριμένων περιπτώσεων, που ίσως να έχουν ήδη συζητηθεί με τις τράπεζες-πιστωτές.
5. Η εφαρμογή των ρυθμίσεων θα έχει ως αποτέλεσμα την περαιτέρω περιουσιακή συγκέντρωση και έλεγχο της οικονομίας από τις τράπεζες. Σε αυτό το συμπέρασμα – πρόβλεψη άγουν αναπόδραστα οι ειδικές διαχειρίσεις, εκποιήσεις και τα προνόμια των πιστωτών που προβλέπει το νομοσχέδιο.
Εν κατακλείδι, το νομοσχέδιο δεν παρέχει καμία ουσιαστική διέξοδο στα συσσωρευμένα προβλήματα των ελληνικών επιχειρήσεων που κατά εκατοντάδες χιλιάδες βρέθηκαν στο χείλος της καταστροφής λόγω των κεντρικών πολιτικών που ακολουθήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες και της ανεξέλεγκτης λειτουργίας των τραπεζών. Αποτελεί ένα ακόμα βήμα προς τον πλήρη εξανδραποδισμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων. Υπενθυμίζουμε ότι οι μαύρες τρύπες – επισφάλειες των τραπεζών χρηματοδοτήθηκαν με την επιβολή μέτρων δυστυχίας του ελληνικού λαού και μετά τη νέα αποτυχία στα crash tests προετοιμάζονται και νέα.
Η ουσιαστική ρύθμιση είναι αυτή της “σεισάχθειας”, η λύση της ενεργητικής απελευθέρωσης και της στήριξης της ανθρώπινης υπόστασης και της παραγωγικής δράσης της. Την λύση της αναλογικής σεισάχθειας, που είναι η λύση της ισότητας και της ισοτικής αναλογίας επιβάλλει ένα κορυφαίας σημασίας άρθρο του Συντάγματος, απότοκο του αρχαίου ελληνικού και νεότερου προοδευτικού ανθρωπιστικού και ανθρωποκεντρικού κοινωνικού πολιτισμού, που παραβιάζεται και πολεμιέται συστηματικά από την χαοτική αντίληψη των νεοφιλελεύθερων. Πρόκειται για το άρθρο 4 του Συντάγματος που ορίζει στην πρώτη του παράγραφο ότι “οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου” και στην πέμπτη του παράγραφο ότι “οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις τους”. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο ελληνικός λαός εξαναγκάστηκε με την νομοθετική βία των κρατούντων να συνεισφέρει από τις σάρκες του και τις σάρκες των αγέννητων ακόμα παιδιών του και μέσα από εκατόμβες αυτόχειρων και ανενεργών δυστυχισμένων ανθρώπων στην ανισότητα της σωτηρίας και την περαιτέρω εδραίωση μόνο των ιδιωτικών τραπεζών. Υπενθυμίζουμε ότι οι μαύρες τρύπες – επισφάλειες των τραπεζών χρηματοδοτήθηκαν με την επιβολή μέτρων δυστυχίας του ελληνικού λαού και μετά τη νέα αποτυχία στα crash tests προετοιμάζονται και νέα.
Η επιλογή της σωτηρίας μόνο των ιδιωτικών τραπεζών και όχι του συνόλου των Ελλήνων και εις βάρος τους, αποτελεί αντισυνταγματικό ανοσιούργημα που καταλύει την συνταγματικής επιταγή της ισότητας και της αναλογικότητας. Η προβολή του ανοσιουργήματος στο άμεσο μέλλον προβλέπουμε πως μετά το καθεστώς πλήρους υποτέλειας θα είναι η ουσιαστική και τυπική απώλεια της πατρίδας μας.
Υπενθυμίζουμε για μία ακόμα φορά ότι “ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας” (άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος).
Νέο Ινστιτούτο Καταναλωτών
