Την εκλογική της διακήρυξη έδωσε στη δημοσιότητα η ΑΤΤΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ, με επικεφαλής υποψήφιο περιφερειάρχη, το στέλεχος των Οικολόγων Πράσινων, δικηγόρο Κώστα Διάκο.
Το πλήρες κείμενο της εκλογικής διακήρυξης, έχει ως εξής:
«Όλοι εμείς,
ενεργοί πολίτες της Αττικής, οικολόγοι, κάτοικοι που αγωνιστήκαμε για την προστασία των ελεύθερων χώρων της γειτονιάς μας, άνθρωποι που νιώθουμε αλληλεγγύη για όσους υποφέρουν, όσοι δεν αποδεχόμαστε μοιρολατρικά τα αδιέξοδα του σημερινού πολιτικού συστήματος.
• Γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι η λύση των προβλημάτων μας εξαρτάται από εμάς τους ίδιους, και όχι από τους επαγγελματίες πολιτικούς.
• Γνωρίζουμε ότι τα κινήματα, και οι πολίτες που συμμετέχουμε πρέπει να έχουμε και θεσμική παρουσία στην περιφερειακή αυτοδιοίκηση.
Ιδρύσαμε την «ΑΤΤΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ», και θα συμμετέχουμε στις περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου, πέρα από τις όποιες κομματικές περιχαρακώσεις, για να δώσουμε σε κάθε πολίτη που αγωνίζεται και διεκδικεί, ένα βήμα πολιτικής έκφρασης.
Οι εκλογές στην τοπική αυτοδιοίκηση γίνονται σε μια δύσκολη για την Ελλάδα συγκυρία, με τη χώρα να βρίσκεται σε καθεστώς διεθνούς οικονομικού ελέγχου.
Σ’ αυτό το πλαίσιο οι επί χρόνια διεκδικούμενες, από τον κόσμο της αυτοδιοίκησης, μεταρρυθμίσεις που θα της εξασφάλιζαν αυτοδιαχείριση και αποκέντρωση, συνέπεσαν με την πολιτική λιτότητας. Το χειρότερο είναι ότι αυτές οι θεσμικές αλλαγές σχεδιάστηκαν με γνώμονα τις απαιτήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και όχι τις αρχές της εγγύτητας και της επικουρικότητας.
Δυστυχώς, ο Καλλικράτης δεν τόλμησε να θεσπίσει στην τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση, την αναλογικότητα, τη διαφάνεια και τον περιορισμό της απόλυτης εξουσίας των δημάρχων και των περιφερειαρχών που θα έφερναν πραγματική αλλαγή.
Η καθιέρωση αιρετής περιφερειακής αυτοδιοίκησης όμως, μπορεί – παρά τις θεσμικές αστοχίες και ελλείψεις – να αναδείξει νέες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, ικανές να θέσουν νέες προτεραιότητες στην οικονομική και κοινωνική πολιτική.
Τα τοπικά κινήματα έχουν αποδείξει συχνά, ότι μπορούν να βάζουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις, εάν εξασφαλίσουν την κινητοποίηση των πολιτών.
Με όλα τα προβλήματα και τις ανεπάρκειές της, η αυτοδιοίκηση δεν παύει να είναι ο πλησιέστερος στον πολίτη θεσμός. Γι αυτό και πρέπει να είναι ισχυρή, διαφανής και συμμετοχική.
Το παρόν και το μέλλον της Αττικής είναι ευθύνη των πολιτών.
Από την Αττική των μύθων και των ονείρων, στον εφιάλτη του σήμερα.
Ένας τόπος προικισμένος από τη φύση, βορά στην εκμετάλλευση.
Καταπατήσεις, χαριστικές παραχωρήσεις δημόσιας περιουσίας, μεγάλα έργα που δεν πρόκειται ποτέ να ανταποδώσουν στους πολίτες τα φουσκωμένα κόστη τους.
Εκατομμύρια άνθρωποι «σπρώχτηκαν» ή μετοίκησαν στην πρωτεύουσα, αναζητώντας είτε “χοντρές” δουλειές, είτε μία θεσούλα στο δημόσιο, εγκαταλείποντας τους μικρούς κλήρους, ξεχνώντας τις παραδοσιακές δεξιότητες που προστάτευαν από την πλήρη ανέχεια. Στην Αττική γιγαντώθηκε η γραφειοκρατία συγκεντρώνοντας γύρω της έναν κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα, που στηρίχθηκε κυρίως στις προμήθειες του δημοσίου.
Για μας,
Οικονομική, Κοινωνική και Περιβαλλοντική κρίση συνδέονται άρρηκτα.
Χωρίς συνολική ΑΠΑΝΤΗΣΗ στην κρίση, ΔΕΝ υπάρχει διέξοδος.
Σήμερα, το όνειρο αποδεικνύεται επιταγή χωρίς αντίκρισμα, με μια Αττική ν’ ασφυκτιά, μια Αττική που:
• Καταναλώνει νερό από το Μόρνο και τον Εύηνο και ρεύμα από τη Μεγαλόπολη και την Κοζάνη.
• Δεν παράγει τρόφιμα. Η ανεργία είναι αβάσταχτη, καθώς δεν υπάρχει εδώ η δυνατότητα να αναζητηθεί στην ύπαιθρο η αναπλήρωση ενός μέρους από το χαμένο εισόδημα. Στην Αττική τα πάντα κοστίζουν.
• Οι περισσότεροι χάνουμε περίπου 2 ώρες κάθε μέρα για να πάμε στη δουλειά, πληρώνοντας πανάκριβα και ρυπογόνα καύσιμα. Τα παιδιά μας συχνά δεν μπορούν να πάνε μόνα τους στο σχολείο, στην παιδική χαρά ή στους φίλους τους. Χάνουμε δεκάδες ώρες για να τα συνοδεύουμε με το ΙΧ σε κάθε δραστηριότητα.
• Η ρύπανση αυξάνει τις δαπάνες υγείας.
• Οι σιδηροδρομικές συνδέσεις είναι περιορισμένες και ανεπαρκείς. Αυτό αυξάνει δραματικά το κόστος μετακίνησης και μεταφοράς εμπορευμάτων.
• Οι διακοπές μας και τα Σαββατοκύριακα, έχουν ταυτιστεί με τη φυγή: μποτιλιαρίσματα, τροχαία, μεγάλα έξοδα μετακίνησης και ξενοδοχείων ή εξοχικών, είναι το τίμημα για να ξεφύγουμε από τον τόπο που ζούμε.
• Οι ελεύθεροι χώροι είτε ερημώνουν και γίνονται εστίες σκουπιδιών και εγκληματικότητας, είτε γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από ιδιώτες, που χρεώνουν πανάκριβα έναν καφέ ή ένα αναψυκτικό. Η βόλτα στον καθαρό αέρα έχει καταλήξει ακριβό σπορ.
Οι πράσινες λύσεις δεν είναι μόνο εφικτές, είναι και επείγουσες.
Η αστυφιλία, η εγκατάλειψη της υπαίθρου και τα οικονομικά αδιέξοδα των μεγαλουπόλεων δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό πρόβλημα.
Σε ολόκληρη την Ευρώπη, τοπικές παρατάξεις ανάλογες με τη δική μας, με έντονο το ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ και ΠΡΑΣΙΝΟ χαρακτήρα, έχουν συνεισφέρει σε μεγάλες τομές που βελτιώνουν την καθημερινότητα των πολιτών.
Εμείς, είμαστε έτοιμοι να εφαρμόσουμε δοκιμασμένες πολιτικές:
Ίσως να μην μπορούμε να λύσουμε αμέσως το κυκλοφοριακό.
Μπορούμε όμως να ελευθερώσουμε τα πεζοδρόμια και να δημιουργήσουμε δίκτυο ποδηλατοδρόμων (σύμφωνα με υφιστάμενες επιστημονικές μελέτες) και σύστημα διανομής κοινόχρηστων ποδηλάτων, στο πρότυπο πόλεων σαν τη Βιέννη, τη Βαρκελώνη, το Παρίσι.
Η επέκταση των μέσων σταθερής τροχιάς, το πράσινο κύμα στο τραμ, μπορεί να μειώσει άμεσα το χρόνο και το κόστος μετακίνησης.
Ίσως να μην μπορούμε να εξαφανίσουμε άμεσα τον κοινωνικό αποκλεισμό και τις οικονομικές δυσκολίες της κρίσης.
Μπορούμε όμως να εφαρμόσουμε «τοπικά δίκτυα ανταλλαγής» αγαθών και χρήματος, όπως το LETsystem του Καναδά, το ECOSIMIA του Ισημερινού ή το γαλλικό δίκτυο SEL.
Ίσως δεν μπορούμε να επιβάλουμε στα Σούπερ Μάρκετ να ρίξουν τις τιμές,
Μπορούμε όμως να συμμετέχουμε στα καταναλωτικά κινήματα που με επιτυχία υποκαθιστούν το κράτος στη βασική του λειτουργία που είναι ο έλεγχος της αγοράς.
Μπορούμε ακόμα να εφαρμόσουμε «εναλλακτικά δίκτυα εμπορίου» όπως στο Παρίσι, δίκτυα γειτόνων που προαγοράζουν αγροτικά προϊόντα απ’ ευθείας από αγρότες, κοντινών τους περιοχών σε τιμές πολύ χαμηλότερες από την αγορά αλλά και πολύ καλύτερες για τον παραγωγό. Στη Σουηδία δίκτυα μικροεμπόρων και καταναλωτών δημιουργούν συνεταιριστικά καταστήματα, με πολύ χαμηλότερες τιμές.
Ίσως να μην μπορούμε να αναβαθμίσουμε καταλυτικά τη δημόσια υγεία των πολιτών.
Μπορούμε όμως να παράσχουμε ουσιαστικά καλύτερη πρωτοβάθμια υγεία, με έμφαση στην πρόληψη, τον περιορισμό της υπερκατανάλωσης κρέατος και την πρόληψη της παιδικής παχυσαρκίας. Η μείωση της ρύπανσης θα έχει άμεση επίπτωση στη μείωση των ιατρικών δαπανών.
