Ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που δίνει η ζωή είναι το να έχεις πάντα τη δύναμη να απαντάς στο ερώτημα: τι θέλεις να θυμούνται οι άλλοι από σένα;
Σε κάθε πτυχή της ζωής μας, στην προσωπική, την επαγγελματική, την κοινωνική, την πολιτική, όπου και όποτε έχουμε συναναστραφεί με ανθρώπους, με ό,τι κι αν έχουμε καταπιαστεί, με όποιους κι αν έχουμε συνεργαστεί ή όποια σχέση κι αν συνήψαμε, το τι θα αφήσεις πίσω σου, όταν έρθει η ώρα της αποχώρησης, είναι το πιο σημαντικό κληροδότημα για όλους. Όχι τι θα πει ο κόσμος για σένα, αυτό μικρή σημασία έχει. Αλλά, το τι θα έχουν να θυμούνται για σένα αυτοί που συνυπήρξαν μαζί σου.
Ο θάνατος του εμβληματικού δημάρχου Νέας Χαλκηδόνας Νίκου Παπαμικρούλη είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπου που άφησε πίσω του πράγματα για να θυμούνται οι επόμενες γενιές. Χαρακτηριστικό το απόσπασμα από τον επικήδειο που εκφώνησε ο σημερινός δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας, Γιάννης Τομπούλογλου. «Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη δημόσια ζωή αφήνοντας πίσω τους θόρυβο. Και υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν ίχνος».
Δεν γνωρίζω αν ο εκλιπών μετά τον θάνατό του άφησε στην οικογένεια και τους οικείους του υλική περιουσία, όμως, αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι στην πόλη του, η οποία αναγνώρισε την προσφορά του και τον τίμησε με την ψήφο της για περισσότερες από δύο δεκαετίες, κληροδότησε μια βαριά, ηθική περιουσία που θα μνημονεύεται για πολλά χρόνια. Και υπό αυτήν την έννοια, όπου κι αν πηγαίνει η ψυχή μετά από την σύντομη παρουσία μας σε αυτόν τον πλανήτη, θα είναι ικανοποιημένος πως τα κατάφερε.
Αυτό ήταν πάντα ένα ζήτημα που δημιουργούσε εσωτερικές, φιλοσοφικές αναζητήσεις. Και είναι και ένα μάθημα ζωής, ιδιαίτερα σε εκείνους που εκτίθενται στον δημόσιο βίο. Υπάρχουν αιρετοί, οι οποίοι πέρασαν, έφυγαν και ξεχάστηκαν σαν να μην υπήρξαν. Ή άλλοι – πολύ περισσότεροι – που η πλειονότητα των ανθρώπων θα ήθελαν να ξεχάσουν ότι υπήρξαν.
Αυτό δεν συμβαίνει, άλλωστε και στην «κοινή» ζωή; Σε μια εποχή που οι πάντες είμαστε βρώσιμα υλικά σε μηχανές που ποδοπατούν όνειρα και ελπίδες, οι στίχοι του Παντελή Ροδοστόγλου στο τραγούδι που έγραψε με τα «Διάφανα Κρίνα», με τίτλο «Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου» (σ.σ. περιλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή του με τίτλο «Και τα σκυλιά κοιτούσαν δακρυσμένα») αποκτούν ίσως κάποιο πιο ιδιαίτερο νόημα. «Άραγε, θα θυμάται κάποιος τ’ όνομά μας;», αναρωτιέται ο στιχουργός. Και αυτό είναι ένα ενδιαφέρον φιλοσοφικό ζήτημα.
Πώς θα θέλαμε να μας θυμούνται; Και όταν η συζήτηση θα έρχεται σε εμάς, θα θυμάται κάποιος το όνομά μας ή θα είμαστε απλά ο «πώς τον λένε εκείνον που…;».
Υπάρχουν εκείνοι που δεν τους νοιάζει καν. Υπάρχουν άλλοι που το θεωρούν μάταιο. Υπάρχουν κάποιοι που προσπαθούν με ματαιοδοξία να αφήσουν το στίγμα τους. Και υπάρχουν και άλλοι που δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν. Μιλούν για εκείνους ο βίος και οι πράξεις τους.
«Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη δημόσια ζωή αφήνοντας πίσω τους θόρυβο. Και υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν ίχνος», είπε πολύ σωστά ο δήμαρχος. Στο χέρι του καθενός είναι να επιλέξει τι θα ήθελε. Και με ποια χροιά θα θέλουν κάποτε να προφέρουν το όνομά τους. Αν και όσοι το θυμούνται…
