Γράφει ο Γιώργος Αράπογλου– Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας – φύλλο Κηφισιά-Διόνυσος 31/07/2026
Φτάσαμε, λοιπόν, εδώ. Να αποχαιρετιστούμε και γι’ αυτό το καλοκαίρι. Κανονικά, θα έπρεπε το συγκεκριμένο κείμενο να συνοδευόταν από περιγραφές του λατρεμένου τόπου διακοπών, με την αρμύρα του Ιονίου να το συνοδεύει και την χρυσή αμμουδιά να γεμίζει τα ρούχα μας.
Όμως, όταν μόλις χθες, τρεις ακόμα νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο καθήκον, την ώρα που πολεμούσαν τη φωτιά, η σκέψη πάει μόνο σε εκείνους και τις οικογένειές τους. Ξέρετε, οι δημοσιογράφοι, όσο και αν δεν μας έχει κανένας σε εκτίμηση, δεν είμαστε αποκομμένοι από την κοινωνία. Είμαστε κι εμείς κύτταρά της. Και ταυτιζόμαστε με τον πόνο κάθε οικογένειας, γιατί θα μπορούσε να ήταν η δική μας. Κάθε καλοκαίρι εμείς φροντίζουμε να το υπενθυμίζουμε και εσείς αποφασίζετε αν θα το λάβετε υπόψη ή όχι.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα γράφαμε ότι ούτε φέτος γλιτώσαμε τον «φόρο αίματος» – απολογούμαι για την κλισέ αποτύπωση – στις φλόγες. Και να, που πριν φύγει καν ο Ιούλιος, ο αριθμός των θυμάτων έχει ήδη διπλασιαστεί. Ας κάνουμε όλοι μαζί προσευχές να μείνει εκεί. Αν και, για να είμαστε ειλικρινείς εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, καμία προσευχή δεν είναι αρκετή.
Έχω γράψει πολλές φορές πόσο πολύ από όλα τα Σώματα Ασφαλείας θαυμάζω αφάνταστα τους Πυροσβέστες. Όπως επίσης, θαυμάζω ακόμα περισσότερο τους Εθελοντές Δασοπυροσβέστες, Πολιτικής Προστασίας, Ομάδων έκτακτων επεμβάσεων και όποιου άλλου φορέα αυτές τις μέρες είναι στην πρώτη γραμμή. Πάντα ήθελα να γίνω κομμάτι αντίστοιχων ομάδων, αλλά δυστυχώς η σωματοδωμή μου ποτέ δεν με βοήθησε ώστε να είναι πραγματικά χρήσιμη την ώρα της κρίσιμης μάχης. Γι’ αυτό και τους θαυμάζω ακόμα περισσότερο.
Έχω πολλούς φίλους, οι οποίοι τρώνε τα καλοκαίρια τους συμμετέχοντας σε Εθελοντικές Ομάδες Πυροπροστασίας, κάνουν σεμινάρια, εκπαιδεύσεις, έχουν γυρίσει αμέτρητες φορές γεμάτοι καπνό και στάχτη να τους τριγυρίζει. Με κάποιον από αυτούς έχουμε κάνει συγκλονιστικές συζητήσεις για εκείνο το καταραμένο ιουλιανό απόγευμα του ’18, όπου ήταν παρών και είδε πράγματα που δεν έχουν ειπωθεί ποτέ. Από σεβασμό στο δάκρυ της αφήγησής του, η συζήτηση έμεινε και θα μείνει για πάντα εκεί ακριβώς που την κάναμε.
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο Χάρακας Αττικής φλέγεται. Το 112 σήμανε για όσους βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή. Την ίδια ώρα, οι άνεμοι δείχνουν για μια ακόμα φορά την ισχύ τους. Το παραμικρό λάθος, μπορεί να φέρει την καταστροφή. Και έχουμε βαριά ιστορία από λάθη.
Γι’ αυτό το λόγο, αυτό το τελευταίο σημείωμα πριν από τις διακοπές, δεν έχει χαρούμενα τραγουδάκια και προσδοκίες για χαλάρωση και αναψυχή. Θα έρθουν κι αυτές και θα είναι σημαντικές, αλλά αφορούν μόνο τον μικρόκοσμο του καθενός.
Στον υπόλοιπο κόσμο, αυτόν που βρίσκεται στις επάλξεις και δεν έχει την παραμικρή κρατική υποστήριξη και συντονισμό, συμβαίνουν πολύ πιο σοβαρά πράγματα. Και αυτά μας αφορούν όλους.
Ας αποχαιρετιστούμε, λοιπόν. Με προσοχή στους δρόμους κατά τις μεγάλες εξόδους και την ευχή από εδώ και πέρα όλα να πάνε καλύτερα και να μην έχουμε άλλες απώλειες, ούτε σε ανθρώπινο, ούτε σε ζωικό, ούτε σε φυσικό κεφάλαιο. Καμία ζωή δεν περισσεύει. Ας φροντίσουμε να την προστατέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις.
Να προσέχετε και, πρώτα ο Μεγαλοδύναμος, θα τα πούμε ξανά από Σεπτέμβρη. Με απολογισμούς και σχέδια. Θα έχουμε να πούμε πολλά τότε. Έχουμε και εκλογές μπροστά μας. Εις το επανιδείν, λοιπόν.
