Η Χριστιανική Δημοκρατία εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση με αφορμή την συμπλήρωση των 100 χρόνων από την καταστροφή της Σμύρνης:
1. Η καταστροφή της Σμύρνης μετά την είσοδο των τουρκικών κεμαλικών στρατευμάτων, οι εκτεταμένες σφαγές και φρικαλεότητες εις βάρος της πολυπληθέστερης και ακμάζουσας ελληνικής κοινότητας, με αποκορύφωμα τον μαρτυρικό θάνατο του Μητροπολίτη αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης, εκατοντάδων κληρικών και χιλιάδων λαού, είναι η αποκορύφωση του οργανωμένου σχεδίου των Νεοτούρκων για τη γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού, αλλά και άλλων μειονοτήτων όπως οι Αρμένιοι.
2. Ιερομάρτυρες επίσης ανακηρύχθηκαν οι Μητροπολίτες Ικονίου Προκόπιος, Κυδωνιών Γρηγόριος, Μοσχονησίων Αμβρόσιος, Άγιος και ο Επίσκοπος Ζήλων Ευθύμιος, που μαρτύρησαν κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
3. Μαρτύρησαν επίσης 347 κληρικοί (από το σύνολο των 459 ιερέων και διακόνων των εκκλησιαστικών επαρχιών Εφέσου, Σμύρνης, Φιλαδελφείας, Ηλιουπόλεως, Ανέων, Κρήνης, Βρυούλων, Περγάμου Αδραμυτίου, Μοσχονησίων και Κυδωνιών).
4. Οι μεθοδευμένες διώξεις των Χριστιανικών μειονοτήτων ξεκίνησαν με το Συνέδριο των Νεοτούρκων στη Θεσσαλονίκη το 1911. Εκεί αποφασίστηκε ότι «Θα εξισλαμισθεί όλος ο πληθυσμός στην αυτοκρατορία. Θα πρέπει να εξοντωθούν τα άγρια αυτά χόρτα που λέγονται χριστιανοί»
5. Την πολιτική αυτή εφάρμοσαν ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμήτ και ο Κεμάλ Ατατούρκ. Θύματά της, κυρίως οι Έλληνες και οι Αρμένιοι. Οι γενοκτονικές μέθοδοι μπήκαν σε οργανωμένη εφαρμογή από το 1914, μετά την είσοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη συμβουλή και προτροπή των Γερμανών συμμάχων, οι οποίοι είχαν αρχίσει να τις εφαρμόζουν στην τότε αποικία τους, τη σημερινή Ναμίμπια.
6. Παράλληλα με τη γενοκτονία των Αρμενίων, οι Έλληνες κατά τόπους διώκονταν με τους άνδρες να «στρατεύονται» και να εξοντώνονται σε τάγματα θανάτου («αμελέ ταμπουρού»). Ήδη ήταν σε εξέλιξη ο ξεριζωμός του μικρασιατικού ελληνισμού από το 1914 και η οικονομική δραστηριότητα των Ελλήνων περνούσε στα χέρια των Γερμανών.
7. Η διαδικασία αυτή ανακόπηκε προσωρινά με την τουρκική ήττα στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ελλαδική παρουσία στη Μικρά Ασία από τις 2 Μαΐου 1919. Κορυφώθηκε όμως με την κατάρρευση του ελληνικού στρατού στο μικρασιατικό μέτωπο τον Αύγουστο του 1922 και την καταστροφή της Σμύρνης και των υπόλοιπων περιοχών που ήταν υπό ελληνικό έλεγχο. Ο ξεριζωμός του μικρασιατικού και θρακικού ελληνισμού ολοκληρώθηκε σταδιακά μέχρι το 1924, με την εφαρμογή της συνθήκης της Λωζάνης και της ανταλλαγής των πληθυσμών.
8. Από το 1997, η 14η Σεπτεμβρίου έχει ανακηρυχθεί από την ελληνική Βουλή ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του μικρασιατικού ελληνισμού.
9. Είναι γεγονός ότι ο μικρασιατικός και ποντιακός ελληνισμός αφήνοντας τις πατρογονικές εστίες του και, παρά τον αντιπροσφυγικό ρατσισμό, ζωογόνησε ποικιλότροπα το ελλαδικό κομμάτι της Ρωμιοσύνης. Η Μικρασιατική Καταστροφή επίσης στάθηκε ένα πολλαπλά τραυματικό γεγονός, αντίστοιχο και μεγαλύτερης ακόμη έντασης του “Ατυχούς Πολέμου” του 1897, που σημάδεψε όσους το έζησαν, όπως μαρτυρεί ο μεγάλος Έλληνας ποιητής (μικρασιατικής καταγωγής) Γιώργος Σεφέρης, αλλά και όλους τους ευαίσθητους ανθρώπους, στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς.
10. Η οθωμανική απογραφή του 1915 ανεβάζει τους Έλληνες της Μικράς Ασίας και της Πόλης σε 2.601.312. Η ελληνική απογραφή του 1928 καταγράφει 1.164.267 πρόσφυγες, περιλαμβανομένων και -λιγότερων- από τον Καύκασο (47.091), τη Ρωσία (11.435), τη Ρουμανία (722) και τα Δωδεκάνησα (738). Ακόμα και αν αφαιρεθούν 200.000 περίπου Κωνσταντινουπολίτες, Ίμβριοι και Τενέδιοι που εξαιρέθηκαν της «Ανταλλαγής των πληθυσμών» ως ισοδύναμο των Μουσουλμάνων που παρέμειναν στην ελληνική Δυτική Θράκη, Μικρασιάτες πρόσφυγες μετανάστευσαν αλλού μεταξύ 1922 και 1928 ή δεν πέρασαν καθόλου από την Ελλάδα, οι θάνατοι από τις φρικτές συνθήκες στους προσφυγικούς καταυλισμούς παραμένει μια διαφορά της τάξης του 1.000.000 ψυχών που αφανίστηκαν, στη Μικρά Ασία και στον Πόντο.
11. Τα γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι διδακτικά όσον αφορά το ρόλο της νεωτερικότητας στην πολιτική, που κατέληξε στον ολοκληρωτισμό και τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Ο Κεμάλ Ατατούρκ ήταν η πύλη μέσω της οποίας το οθωμανικό κράτος μπαίνει στην αστική νεωτερικότητα. Η αρχή του εθνικισμού “ένα έθνος, ένα κράτος” αναμφίβολα βρίσκεται πίσω από την δυσανεξία έναντι των αλλοεθνών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που γίνονταν ανεκτοί ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Επιπλέον, είναι ένδειξη της διείσδυσης Φαναριωτών και άλλων ρωμέικων στοιχείων στον οθωμανικό κρατικό μηχανισμό, που βρισκόταν σε έντονη και πολύπλευρη παρακμή.
12. Για την καταστροφή, μεγάλη είναι η ευθύνη της τότε παράταξης των Βασιλοφρόνων, η οποία απέσπασε την εξουσία στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920 με παραπλανητικό σύνθημα το τέλος του πολέμου και αντί γι’ αυτό τον συνέχισε χωρίς συμμαχική στήριξη, υπηρετώντας βρετανικά συμφέροντα, που χρησιμοποίησαν την Ελλάδα για να εξασφαλίσουν τον βρετανικό έλεγχο της πετρελαιοπαραγωγού περιοχή του σημερινού Βορείου Ιράκ.
13. Η κυβέρνηση εκείνη, δεν έλαβε κανένα μέτρο προστασίας του μικρασιατικού ελληνισμού, αποτρέποντας μέχρι την τελευταία στιγμή τους Μικρασιάτες να καταφύγουν στην Ελλάδα για μικροκομματικούς λόγους. Η πολιτική αυτή διατυπώθηκε ανοικτά στα άρθρα της φιλοκυβερνητικής «Καθημερινής» με τίτλους «Οίκαδε» και «Πομερανοί».
14. Συνέπεια της πολιτικής αυτής ήταν, μετά την κατάρρευση των ελληνικών δυνάμεων τον Αύγουστο του 1922, πολλοί άνδρες, που θα μπορούσαν μα είχαν σωθεί, να εγκλωβιστούν ως “αιχμάλωτοι πολέμου” και να εξοντωθούν σε πορείες θανάτου, ενώ στην κυρίως Ελλάδα επέστρεψαν άθλια κατάσταση κυρίως γυναικόπαιδα από τις εμπόλεμες περιοχές.
15. Τα τουρκικά σχέδια για την εθνοκάθαρση του ελληνισμού δεν σταμάτησαν τότε, αλλά συνεχίζονται μέχρι σήμερα, κατά παράβαση των όρων της συνθήκης της Λωζάνης εις βάρος των Ελλήνων της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Οι ανθηρές αυτές κοινότητες, με συνεχείς διώξεις και αποκορύφωμα το ανθελληνικό πογκρόμ του Σεπτεμβρίου 1955 στην Πόλη, έχουν απομείνει με ελάχιστο πληθυσμό 3.000 περίπου ψυχών, σε αντίθεση με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης που ακμάζει πληθυσμιακά.
16. Οι πολιτικές αυτές του τουρκικού καθεστώτος, που αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, συνεχίστηκαν με την εισβολή του 1974 και την εθνοκάθαρση του ελληνισμού της Βόρειας Κύπρου. Εγκλήματα που τείνουν και πάλι να νομιμοποιηθούν με την εμφανιζόμενη ως «λύση» της Δικοινοτικής και Διζωνικής Ομοσπονδίας.
17. Αποθρασυμμένο από την ανοχή της διεθνούς κοινότητας, το τουρκικό καθεστώς προαναγγέλλει ανοιχτά ότι προτίθεται να επαναλάβει τα εγκλήματα του παρελθόντος με εισβολή στα νησιά του Αιγαίου.
18. Τιμούμε τη μνήμη των εκατοντάδων χιλιάδων μαρτύρων του 1922, απαντώντας ένα «ως εδώ» στο τυραννικό καθεστώς της Άγκυρας, στο οποίο δεν πρέπει να επιτραπεί να επαναλάβει εις βάρος του Ελληνισμού, αλλά και άλλων λαών, τα εγκλήματα του παρελθόντος. Οι τουρκικές απειλές δίνουν κάθε δικαίωμα στην ελληνική πλευρά να απαιτήσει την εφαρμογή εμπάργκο όπλων κατά της Τουρκίας και την απόσυρση όλου του τουρκικού αποβατικού στόλου από το Αιγαίο, ο οποίος από μόνος του προδίδει τους εγκληματικούς σχεδιασμούς της Άγκυρας.
