Γράφει ο Νίκος Κουρκούνης: Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος
Οι εκλογές πλησιάζουν κι ο καθένας μας θα πρέπει να σκεφτεί με ποια κριτήρια θα πάει να ψηφίσει. Εμείς λέμε ότι το πρώτο που πρέπει να σκεφτεί κανείς είναι από ποιους καθορίζονται όλα τα ζητήματα και όλα τα προβλήματα που αφορούν τη ζωή μας. Η δική μας απάντηση είναι ότι καθορίζονται από τα συμφέροντα του κεφαλαίου και τις αντιλαϊκές πολιτικές της αστικής τάξης και των οργάνων της, που τα υπηρετούν: την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις κυβερνήσεις, τα αστικά κόμματα. Πολιτικές, που εξειδικεύονται και υλοποιούνται σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο από τις Περιφέρειες και τους Δήμους.
Η συντριπτική πλειοψηφία Περιφερειαρχών και Δημάρχων, που αναδείχτηκαν από τις κάλπες του 2014, είναι αυτοί που πηγαινοέρχονται στα υπουργεία και τις Βρυξέλλες με υπομνήματα, παραστάσεις, φιλάνε το χέρι των επιχειρηματιών να δώσουν το οβολό τους για συσσίτια και κοινωνικά παντοπωλεία. Όχι μόνο αδιαφορούν για την ταξική εκμετάλλευση, την εργασιακή βαρβαρότητα, τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα των λαϊκών στρωμάτων της περιοχής τους, αλλά συμμετέχουν κι όλα σ’ αυτά. Η συντριπτική πλειοψηφία τους επαναλαμβάνουν υποκριτικά, κάθε προεκλογική περίοδο, τις υποσχέσεις για καθαρή πόλη, για την αντιμετώπιση των προβλημάτων με τα σκουπίδια, τη βελτίωση κάποιων δρόμων, για ηλεκτροφωτισμό και διαμόρφωση πλατειών, για πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις. Μερικοί από αυτούς φτάνουν στο σημείο να υποσχεθούν υποδομές και «ανάπτυξη» τύπου Ριβιέρας, Μονακό, Σεν Τροπέζ.
Τί κάνουν όμως όταν υφαρπάξουν τη λαϊκή ψήφο και εκλεγούν; Ως κρίκοι του αντεργατικού κρατικού μηχανισμού συντάσσονται συνειδητά, συμμετέχουν ενεργητικά στην υλοποίηση των αντεργατικών, αντιλαϊκών σχεδιασμών της αστικής τάξης. Όσο για τις όποιες φιλολαϊκές προεκλογικές υποσχέσεις τους, τα λόγια «αγάπης» και «συμπαράστασης» προς τους εργαζόμενους, τα ξεχνούν από την πρώτη κι όλα φορά που θα περάσουν το κατώφλι του δημαρχείου. Στη μεγάλη πλειονότητά τους δεν διανοήθηκαν καν να στηρίξουν τα όποια εργατικά, λαϊκά αιτήματα, πολύ περισσότερο να συμβάλουν στην οργάνωση εργατικών, λαϊκών κινητοποιήσεων για τους μισθούς, τα μεροκάματα, τις συντάξεις, για την παιδεία, την υγεία, για την ανεργία. Μόνο οι κομμουνιστές εκλεγμένοι δήμαρχοι συμπαραστάθηκαν στους αγώνες αυτούς. Κι ακόμη περισσότερο, με δική τους πρωτοβουλία και από θέση λαϊκής αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβέρνηση του κεφαλαίου ανέδειξαν προβλήματα της λαϊκής οικογένειας και των εργαζόμενων, πρωτοστάτησαν, οργάνωσαν κινητοποιήσεις για την ικανοποίηση λαϊκών αιτημάτων.
Στην ίδια κατεύθυνση έδρασαν και οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ. Με συνεχείς παρεμβάσεις ανέδειξαν τις κατεπείγουσες διεκδικήσεις των εργατικών λαϊκών νοικοκυριών, αυτοαπασχολούμενων και μικρομεσαίων αγροτών για την αποζημίωσή τους από καταστροφές λόγω πλημμυρών, πυρκαγιών και σεισμών σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Κατάγγειλαν περιβαλλοντικά εγκλήματα που συντελούνται σε όλη τη χώρα (διαχείριση αποβλήτων, ανεμογεννήτριες, καταστροφή οικοσυστημάτων, ρύπανση νερών κ.ά.) με τις ευλογίες πάντα της φιλομονοπωλιακής ΕΕ. Αποκάλυπταν κάθε φορά «εν τη γενέσει του» το νομικό αντιλαϊκό οπλοστάσιό της, προειδοποιούσαν για τις συνέπειές του. Στην αντίπερα όχθη οι ευρωβουλευτές των αστικών κομμάτων αναλώθηκαν στο να υπηρετούν τους αντιλαϊκούς στόχους και τον εξωραϊσμό της πολιτικής της ΕΕ, που το «γόητρό» της όλο και μειώνεται στη συνείδηση των λαών, παίρνοντας και τα σχετικά βραβεία από διατεταγμένες, αμαρτωλές ΜΚΟ.
Αναρωτιόμαστε λοιπόν: Μπορεί να μην πάρει υπόψη του κανείς το τι έγινε μέχρι τώρα από τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν, που χειροτέρεψαν την ζωή μας και από τη στάση των εκλεγμένων, εκπροσώπων των αστικών κομμάτων, πάνω σε αυτά;
Ύστερα από όλα αυτά:
– μπορούμε να μη σκεφτούμε την κατάργηση ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων;
– μπορούμε να μη σκεφτούμε τις εργασιακές σχέσεις ζούγκλας, που έχουν περάσει οι
κυβερνήσεις του κεφαλαίου και στην εφαρμογή των οποίων πρωτοστάτησε η συντριπτική πλειοψηφία των περιφερειαρχών και δημάρχων καταργώντας, μεταξύ άλλων, και το κατακτημένο με αίμα 8ωρο;
– μπορούμε να μη σκεφτούμε τις μειώσεις
των μισθών και των συντάξεων, την περικοπή των δώρων;
– μπορούμε να μη σκεφτούμε την κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης; Ποιος από τα παιδιά μας θα μπορέσει να συνταξιοδοτηθεί αν αποτελέσουν θέσφατο τα καινούργια δεδομένα;
– μπορούμε να μη σκεφτούμε τις περικοπές στην υγεία, την παιδεία;
Κάθε άλλο, πρέπει να τα σκεφτόμαστε όλα αυτά, να βγάζουμε τα συμπεράσματά μας! Γιατί είναι αυτά που σμπαράλιασαν τη ζωή μας και φυσικά δεν έγιναν από μόνα τους. Κάποιοι (ΕΕ, κυβερνήσεις, συντριπτική πλειοψηφία περιφερειαρχών και δημάρχων) τα προώθησαν υπηρετώντας τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Όλα αυτά πρέπει να αποτελέσουν κριτήρια για την ψήφο μας. Σοβαρό, επίσης, κριτήριο για την ψήφο μας πρέπει να αποτελέσει το γεγονός ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ως σημαιοφόρος του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην περιοχή, με τη στήριξη της ΝΔ και των άλλων πολιτικών δυνάμεων της αστικής τάξης, προωθεί τα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή μας για την εξασφάλιση ενεργειακών πόρων και δρόμων μεταφοράς τους, τα οποία βάζουν σε άμεσο κίνδυνο και τη χώρα μας. Κριτήριο, που οδηγεί στην καταψήφιση και της σημερινής κυβέρνησης.
Μπορούμε, ακόμη, να μην απορρίψουμε τον μονόδρομο της ΕΕ, όπου δεν υπάρχει ελπίδα ούτε προοπτική για τους λαούς; Μιας ΕΕ, όπου συντρίβονται τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα, οι εργασιακές σχέσεις, όπου πετσοκόβονται οι μισθοί, οι συντάξεις για να γίνει πιο κερδοφόρα και αποδοτική για τους καπιταλιστές η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων; Η ίδια η πράξη αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει πτυχή της κοινωνικής ζωής σε ολόκληρη την ΕΕ που να μην χειροτερεύει. Η ΕΕ δεν βελτιώνεται προς όφελος των λαών, δεν εκδημοκρατίζεται, δεν εξανθρωπίζεται, δεν μπορεί να μετατραπεί σε Ευρώπη των εργαζομένων. Αλλάζει μόνο προς το χειρότερο για τους λαούς!
Όλα αυτά, που κρίνουν τη ζωή μας, τη ζωή των εργαζομένων, τη ζωή της νεολαίας, των παιδιών μας, αυτά αποτελούν βασικά κριτήρια ψήφου σε όλες τις κάλπες αφού ο πολιτικός πυρήνας τους είναι ενιαίος είτε γίνεται λόγος για Δήμο, είτε για Περιφέρεια, είτε για το εθνικό ή το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Δεν πρέπει να χαθούν αυτά τα κριτήρια ούτε για τις Περιφέρειες ούτε για τους Δήμους ούτε για το Ευρωκοινοβούλιο. Ούτε πρέπει να κρυφτεί η ευθύνη Περιφερειαρχών και Δημάρχων, που υπηρετούναυτές τις αντιλαϊκές πολιτικές. Δεν πρέπει οι μακέτες για τις «όμορφες πόλεις», τις «έξυπνες πόλεις» ακόμα και οι εξαγγελίες και τα μεγάλα σχέδια τις αστικής τάξης για «Ριβιέρες της Μεσογείου» και τόσα άλλα να αλλοιώσουν τα κριτήρια της ψήφου. Δεν πρέπει τα προγράμματα ελεημοσύνης, διαχείρισης της φτώχειας που προωθούν οι δημοτικές αρχές να κρύψουν τον αντιλαϊκό τους ρόλο, τις ευθύνες τους για τη δική τους συμβολή στην αφαίμαξη του λεηλατημένου λαϊκού εισοδήματος, την κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων, την έλλειψη μέτρων αντιπλημμυρικής προστασίας, αντισεισμικής θωράκισης, ορθολογικής διαχείρισης των απορριμμάτων, προστασίας του περιβάλλοντος.
Για όλους αυτούς τους λόγους, επειδή η αντιλαϊκή πολιτική προωθείται σαν αλυσίδα από όλους τους κρίκους του συστήματος (ΕΕ, κυβερνήσεις, Περιφέρειες και Δήμους) η μοναδική απάντηση, που μπορεί να έχει αποτελέσματα για τον λαό, είναι η ισχυροποίηση του ΚΚΕ στις ευρωεκλογές αλλά και στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές με την ενίσχυση της Λαϊκής Συσπείρωσης. Γιατί οι ευρωβουλευτές, οι δήμαρχοι, οι δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι του ΚΚΕ είναι η φωνή του λαού. Και όσο πιο πολλοί τόσο πιο δυνατή και αποτελεσματική γίνεται η διεκδίκηση του λαού.
Σήμερα το σύγχρονο και προοδευτικό είναι:
-Η πάλη για τις σύγχρονες εργατικές λαϊκές ανάγκες
-Η πάλη για το ξήλωμα των μνημονιακών αντιλαϊκών νόμων.
-Η εναντίωση στα σχέδια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην περιοχή.
-Η πάλη που έχει ως προοπτική μια διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας και της οικονομίας με την εργατική τάξη και το λαό στην εξουσία, ιδιοκτήτη του πλούτου που παράγει.
