Περαιτέρω επιδείνωση του βιωτικού επιπέδου των εργαζομένων, εκτόξευση της ανεργίας σε πρωτοφανή επίπεδα, αντίστοιχα της δεκαετίας του ‘60 και «φως στο τούνελ» μετά το 2015, προβλέπει το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ ΓΣΕΕ) στην ετήσια έκθεσή του για την κατάσταση της οικονομίας.
Σε αυτήν σημειώνεται:
• Η διεθνής οικονομική κρίση εξελίσσεται σε κρίση απασχόλησης με την αυξητική τάση της ανεργίας διεθνώς (8,6 στις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ), αλλά και στην Ευρώπη (12% το 2011), όπως και στην Ελλάδα όπου το 2011 αναμένεται να φθάσει στο 13,2% δηλαδή στο υψηλότερο επίπεδο της τελευταίας 50ετίας.
• Το μέλλον για την απασχόληση παραμένει δυσοίωνο αφού για να επανέλθει στα προ της κρίσης επίπεδα θα χρειαστεί να δημιουργηθούν 17 εκατ. θέσεις εργασίας στις χώρες του ΟΟΣΑ. Μια τέτοια προοπτική προβλέπεται να επέλθει πχ στις ΗΠΑ μετά το 2018 και στην Ελλάδα πιθανά μετά το 2015.
• Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις απουσιάζει παντελώς στην Ευρωπαϊκή Ένωση ένα ευρωπαϊκό σχέδιο ανάκαμψης της ευρωπαϊκής οικονομίας.
• Οι πολιτικές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας προσδοκούν την σταθεροποίηση της ευρωπαϊκής οικονομίας με μείωση των μισθών και των εισοδημάτων καθώς και με απορίθμηση των εργασιακών σχέσεων και αποδόμηση του συστήματος κοινωνικής προστασίας.
• Τα αποτελέσματα αυτά θα έπρεπε να πείθουν τις κυβερνήσεις, τα πολιτικά κόμματα αλλά και τις εργοδοτικές οργανώσεις ότι είναι αναγκαίο ένα άλλο μείγμα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, με βασικά χαρακτηριστικά τον αναπροσανατολισμό της ασκούμενης πολιτικής στην κατεύθυνση της πρωτογενούς αναδιανομής του εισοδήματος υπέρ των μισθωτών με σκοπό την επίτευξη ανταγωνιστικού αποπληθωρισμού, αλλά και η δραστική σύλληψη της παραοικονομίας και η ένταξη μεγάλου μέρους της στην επίσημη οικονομία γιατί η αύξηση του ΑΕΠ που θα προκύψει έτσι θα βελτιώσει το έλλειμμα και το χρέος και θα απομακρύνει τον κίνδυνο αδυναμίας αποπληρωμής του χρέους.
• Τα μέτρα λιτότητας που θα γνωρίσουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι την προσεχή τριετία, αν δεν επέλθει μια τέτοια αλλαγή πολιτικής, θα επιδεινώσει το βιοτικό τους επίπεδο τουλάχιστον κατά 30% και θα μειώσουν σημαντικά το επίπεδο ζήτησης και κατανάλωσης.
• Η πολιτική συρρίκνωσης που απορρέει από το μνημόνιο (κυβέρνηση – ΔΝΤ – ΕΚΤ – Ε.Ε.) για την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας παρατείνει την ύφεση και δεν προβλέπεται να έχει αποτρεπτικά αποτελέσματα σε σχέση με τη διαχείριση του δημόσιου χρέους.
• Οι μέσες ετήσιες αποδοχές το 2009 στην Ελλάδα ανέρχονταν σε 28.548 ευρώ έναντι 39.562 ευρώ κατά μέσο όρο στην Ε.Ε. των «15». Μόνο σε τρεις χώρες οι αποδοχές ήταν μικρότερες απ’ ό,τι στην Ελλάδα (Κύπρος, Σλοβενία, Πορτογαλία). Το 50% των πλήρως απασχολουμένων μισθωτών στην Ελλάδα αμείβονταν το 2009 με ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές μικρότερες των 1550 ευρώ. Η αγοραστική δύναμη του μέσου ακαθάριστου μισθού στην Ελλάδα κατά το 2009 ανερχόταν στο 82,4% του μέσου όρου της Ε.Ε. των «15».
• Ο κατώτατος μηνιαίος μισθός σε ευρώ στην Ελλάδα συνεχίζει να υστερεί έναντι των κατωτάτων μισθών των πλουσίων χωρών – μελών της ΕΕ και ανέρχεται περίπου στο 60% του κατώτατου μισθού της πρώτης κατηγορίας χωρών, ενώ βρίσκεται σε καλύτερη θέση έναντι του αντίστοιχου κατώτατου μισθού της δεύτερης κατηγορίας (Πορτογαλία, Σλοβενία, Μάλτα, Ισπανία).
