Η κρίση χρέους συνολικά στην ανεπτυγμένη Δύση βαθαίνει. Για πολλούς αναλυτές, αυτό που συμβαίνει είναι ο επιθανάτιος ρόγχος του νεοφιλευθερισμού, έτσι όπως παγιώθηκε τη δεκαετία του ’80 και αναπτύχθηκε αλματωδώς την επόμενη 15ετία.
Αν βρισκόμασταν 50 χρόνια πριν, ενδεχομένως αυτή η συστημική «καπιταλιστική κρίση» να εκτονωνόταν, διά της «παραδοσιακής» οδού των πολεμικών συγκρούσεων.
Η εξέλιξη με τη γενίκευση της κρίσης χρέους δεν είναι κατ’ ανάγκην κακή για την ήδη «χρεοκοπημένη», προ Μνημονίου, Ελλάδα. Είμαστε μέρος του προβλήματος της ευρωζώνης, αλλά δεν είμαστε εμείς το βασικό πρόβλημα. Η ριζική αντιμετώπιση του προβλήματος προϋποθέτει άλλες πολιτικές επιλογές, που υπερβαίνουν κατά πολύ την «παράσταση» που παίζεται στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της χώρας. Εν ολίγοις πλησιάζει η ώρα για να «βαθύνει» ευρωπαϊκή ενοποίηση, αν η Ε.Ε. δεν θέλει να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη. Με αυτή την έννοια, η ευθεία επίθεση που κάνει στις ηγεσίες της Δύσης η γαλλική «Le Monde» είναι πολλαπλά επίκαιρη και καίρια ως προς την ουσία της. Το άρθρο επιγράφεται «Αυτά τα παιδάκια που μας κυβερνούν» και έχει ως εξής:
❍ ❍ ❍
\«Στις Βρυξέλλες, οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης δεν κατάφεραν, τη Δευτέρα 11 Ιουλίου, να καταλήξουν σε συμφωνία. Εξακολουθούν να διαφωνούν όσον αφορά τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η μεγάλη κρίση, με την οποία το ενιαίο νόμισμα βαρύνει το ευρωπαϊκό χρέος.
Στην Ουάσιγκτον, τη Δευτέρα, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα αναγκάστηκε, για μια ακόμα φορά, να προειδοποιήσει τους Ρεπουμπλικανούς αντιπάλους του: αν δεν επιτευχθεί συμφωνία για τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό έως τις αρχές του Αυγούστου, υπάρχει ο κίνδυνος το αμερικανικό Δημόσιο να κηρύξει στάση πληρωμών.
