Απομεινάρι παλιάς δόξας είναι και το επιμελημένo με μαλτεζόπλακες πλακοστρωμένο αλώνι, που βρίσκεται κάτω από το ανατολικό πυροφυλάκιο του δασοκτήματος Συγγρού. Άλλοτε εκεί ψηλότερα ήταν και η περιστεριώνα. Ένα οίκημα χτισμένο περίτεχνα βαμμένο τριανταφυλλί, όπως και όλα τα άλλα κτίσματα μέσα στο δασόκτημα. Το αλώνι σήμερα είναι μπλοκαρισμένο μέσα στους θάμνους και τα ρουπάκια των πεύκων. Θα μπορούσε ν’ αναδειχτεί κι αυτό, επειδή έχει παραδοσιακό λαογραφικό ενδιαφέρον κοντά στην έξοχη αρχιτεκτονική της Σταυρωτής στέρνας, που και αυτή είναι πνιγμένη στο πράσινο. Χρησιμοποιείται ακόμη ως υδατοδεξαμενή.
Το αλώνι αυτό είδε κάποτε χαρές. Ο Συγγρός εκεί αλώνιζε τις θημωνιές του με το στάρι ή το κριθάρι. Χρησιμοποιούσε τα άλογά του. Οι αλωνιστάδες φρόντιζαν προηγουμένως να έχουν πεταλώσει τα άλογα να τους έχουν κάνει καγιάρι (= καλό πετάλωμα). Τα πέταλα θρυμμάτιζαν τα δεμάτια της θημωνιάς, τα έκαναν άχυρο και πιέζοντάς τα έβγαζαν από τα στάχια το στάρι. Αυτό ήταν δουλειά υπομονής και οι αλωνιστάδες έπρεπε διαρκώς να κυνηγάνε (να προγγάνε) τα ζώα και να στρέφονται ολόγυρα στο αλώνι γύρω από έναν πάσσαλο. Άρχιζαν τη δουλειά αυτή πολύ πρωί μην τους πάρει «η λαύρα το μεσημέρι». Μετά ερχόταν το ντουγένι. Η χαρά των παιδιών ν’ ανέβουν στη σανίδα.
Αλώνια υπήρχαν σε πολλά σημεία του ανατολικού Μαρουσιού αλλά και δυτικά προς τον Άγιο Γιάννη τον Πέληκα. Όλα ήταν κατασκευασμένα σε ανοιχτούς χώρους και ψηλά, για να δέχονται τον αέρα. Χρειάζονταν τον αέρα για το λίχνισμα. Έτσι ξεχώριζαν το στάρι από το άχυρο. Αλλά και η ανατολική Κηφισιά είχε τ’ αλώνια της. Και τα δύο αυτά προάστια, ονόμασαν τις περιοχές αυτές Αλώνια.
Και ήταν ένα θαυμάσιο θέαμα να βλέπει κανείς το στάρι -γέννημα το έλεγαν- να είναι απλωμένο πάνω στην επιφάνεια του αλωνιού. Ήταν ο κόπος του νοικοκύρη. Οι θυσίες του και η ανταμοιβή του. Το ψωμί της χρονιάς. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά μοχθούσαν για να εξασφαλίσουν τον καρπό στο αμπάρι και το άχυρο στις αποθήκες. Μακριά από τη βροχή. Ήταν και προνοητές του καιρού. Παρακολουθούσαν τις μεταβολές στο φεγγάρι, τ’ άστρα, τον ήλιο, έβγαζαν μετεωρολογικά συμπεράσματα:
«Ο κύκλος του ήλιου άνεμος
Του φεγγαριού χειμώνας»
έλεγαν. Πρόσεχαν και τις κινήσεις των ζώων. Ιδιαίτερα της γάτας, των πουλερικών και των χοιρινών. Έβλεπαν και τα μερομήνια. Πολλές φορές ήταν αλάθητοι στις διαγνώσεις τους. Αλλά και προνοούσαν.
