Με την ευρωζώνη να «τρέχει», παρά τις περί του αντιθέτου εικοτολογίες, σε αλλαγή συνθηκών, που συνεπάγονται πορεία προς την ομοσπονδιοποίηση, μέσα στο 2012 και το «μεγάλο παζάρι» γι’ αυτή την εκ των πραγμάτων «βίαιη» αλλαγή των συνθηκών να τροφοδοτεί πλήθος καταστροφικών σεναρίων, που -ως placebo- εκτινάσσουν επιτόκια, ασφάλιστρα πιστωτικού κινδύνου κ.λπ., πιο σοκαριστική απ’ όλα είναι η απουσία ολοκληρωμένης πολιτικής πρότασης, αλλά και της νομιμοποίησής της από την (όποια και όπως) λαϊκή ετυμηγορία.
Η πολιτική μοιάζει έρμαιο «τεχνοκρατών» και «ιδεολόγων», που ελάχιστη σχέση φαίνεται να έχουν με τους πραγματικούς ανθρώπους και τις πραγματικές συνθήκες ζωής τους. Τα μακροοικονομικά υποδείγματα και οι οικονομετρικές εξισώσεις αναλόγως με τα θεμελιώδη «αξιώματα» – «θεολογίες» των συντακτών τους βγαίνουν ή δεν βγαίνουν… Αυτό που είναι βέβαιο, όμως, στην παρούσα συγκυρία είναι ότι δεν χρησιμοποιούνται για τη σύνθεση συγκεκριμένης πολιτικής πρότασης – αυτό ακριβώς που καταγγέλλουν ως έλλειμμα ηγεσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ηγέτες, όπως ο σοσιαλδημοκράτης πρώην καγκελάριος της (επίσης πρώην) Δυτικής Γερμανίας, Χέλμουτ Σμιτ.
Η «τραγωδία» στη συγκεκριμένη συγκυρία είναι ότι η όποια συζήτηση διεξάγεται βρίσκει την Αριστερά, την όποια «Αριστερά» -από τη σοσιαλδημοκρατία ως την «επαναστατική»- παντελώς απούσα. Το «παιχνίδι» για το μείγμα της «ομοσπονδιοποίησης» παίζεται αποκλειστικά ανάμεσα σε συντηρητικούς – «δεξιούς» πολιτικούς, με πολλές ενδογενείς διαφορές μεταξύ τους, αν κρίνει κανείς από τις διαφωνίες του «νεοφιλελεύθερου» συντηρητικού Βρετανού Ντέιβιντ Κάμερον, που αντιτίθεται σθεναρά σε οποιοδήποτε περιορισμό της κυκλοφορίας κεφαλαίου και σε ενδεχόμενη επαναφορά του φόρου Τόμπιν (που θα πλήξει καίρια το City του Λονδίνου, ως διεθνούς χρηματοπιστωτικού κέντρου), τον «τακτικιστή» Νικολά Σαρκοζί, που για το μόνο το οποίο «καίγεται» είναι να μη θιγούν οι γαλλικές τράπεζες, που είναι πολύ εκτεθειμένες σε «τοξικά» ομόλογα υπερχρεωμένων χωρών της ευρωζώνης και κινδυνεύουν άμεσα, και της «νοικοκυράς» Άνγκελα Μέρκελ, που επιμένει πως πριν σερβιριστεί το «φαγητό»-ευρωομόλογο, άπαντες θα έχουν κάνει την «προσευχή» τους, θα έχουν «πλύνει τα χέρια τους» και θα έχουν «στρώσει το κρεβάτι τους», δεσμευόμενοι πως αν δεν κάνουν τα τρία πρώτα, δεν θα κάθονται στο «οικογενειακό τραπέζι», αλλά θα τη «βγάζουν» στο «εικονοστάσι», προσευχόμενοι να τους προφυλάξει ο Θεός από τον… πειρασμό της πείνας. Μόνο που όλα αυτά δεν συνιστούν πολιτική πρόταση, αλλά μάθημα διαπαιδαγώγησης την ώρα των Οικοκυρικών στο «ευρω-σχολείο».
Θεωρητικά πιο ορθολογίστρια και «πολιτική» από τους τρεις προκύπτει η Μέρκελ – και δικαιολογημένα. Η έκδοση ευρω-ομόλογου χωρίς προϋποθέσεις «εδώ και τώρα», θα βοηθούσε τον… Σαμαρά (αν και εφόσον γίνει πρωθυπουργός μετά τις εκλογές της άνοιξης) να είναι πιο «γενναιόδωρος» με τον λαό του και τον Μπερλουσκόνι να παραμείνει στην εξουσία. Όμως, σε βάθος πενταετίας και χωρίς προαπαιτούμενα δημοσιονομικής ανάταξης, αλλά και αναδιάρθρωσης της παραγωγικής βάσης των υπερχρεωμένων, το ευρω-ομόλογο θα ήταν τόσο «δημοφιλές» όσο ακριβώς και τα ελληνικά ομόλογα στη δευτερογενή αγορά αυτή την εποχή. Όλα αυτά, πάντως, δεν συνιστούν πολιτική πρόταση, για την ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά έσχατη «γραμμή άμυνας» απέναντι στους «τζογαδόρους» με τα «λευκά κολάρα». Ελλείψει και της λαϊκής «νομιμοποίησης» της όποιας «διαχειριστικής» λύσης υπερισχύσει στο «μεγάλο παζάρι» του επόμενου εξαμήνου, οι ανησυχίες για de facto «ναρκοθετημένη» ενοποίηση όλο και θα αποκτούν ισχυρότερα ερείσματα…
Μαρία Ζαρίφη
