Τι λέει ο Συνήγορος του Πολίτη
Σύμφωνα, μάλιστα, με τα συμπεράσματα του Συνηγόρου του Πολίτη, το Δεκέμβριο του 2006, που εξέτασε το θέμα «παρακώλυσης της άσκησης του δικαιώματος στην κοινή χρήση των πεζοδρομίων», προτείνοντας τη λήψη σειράς μέτρων στους Δήμους:
«Η παράλειψη, σε ορισμένες περιπτώσεις, διεξαγωγής υπό των οργάνων της δημοτικής αρχής, κατά την εκτέλεση ή την παραλαβή έργων κατασκευής ή ανακατασκευής ή συντήρησης πεζοδρομίων, υπεύθυνου και επιμελούς ελέγχου όσον αφορά στην τήρηση, από μέρους των εργολάβων, των προβλεπομένων εκ του νόμου ειδικών τεχνικών προδιαγραφών ή προτύπων, η ενίοτε μη έγκαιρη διόρθωση ή αποκατάσταση υπό των αρμοδίων δημοτικών υπηρεσιών των κακοτεχνιών που διαπιστώνονται κατά τον τυχόν έλεγχο των εκτελούμενων από τρίτους ανάλογων έργων, όπως επίσης η μη ιδιαίτερα αποτελεσματική αντιμετώπιση, υπό των οργάνων της Δημοτικής Αστυνομίας και της οικείας Δ/νσης Τροχαίας, του φαινομένου της παράνομης στάθμευσης ή της αυθαίρετης κατάληψης πεζοδρομίων και πεζοδρόμων και η αφειδής -άνευ κριτηρίων- χορήγηση αδειών κατάληψης κοινοχρήστων χώρων φαλκιδεύουν ή ενίοτε αναιρούν το δικαίωμα ελεύθερης χρήσης των κοινοχρήστων χώρων και προσβάλλουν, συνακόλουθα, ουσιωδώς το δικαίωμα ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας.
Συνεπεία της συρρικνώσεως και μετατροπής των πεζοδρομίων και πεζοδρόμων σε ιδιωτικούς χώρους ή συνεπεία της αποδόσεως ακατάλληλων και μη φιλικών στον χρήστη πεζοδρομίων -και της μη διασφαλίσεως της άμεσης προσβασιμότητάς τους- ανατρέπεται η πρωταρχική συνθήκη για την πραγμάτωση του ανωτέρω δικαιώματος, ήτοι η συνεχής διαφύλαξη του κοινόχρηστου χαρακτήρα τους. Η μη επίδειξη της προσήκουσας ευαισθησίας για τα δικαιώματα των πεζών έρχεται σε αντίθεση με τις, συγκεντρώνουσες ευρεία κοινωνική συναίνεση, διεθνείς τάσεις και αρχές.
Η προάσπιση των δικαιωμάτων των πεζών έχει έντονη κοινωνική διάσταση, καθόσον ένα σημαντικό μέρος των χρηστών των πεζοδρομίων είναι πολίτες που δεν διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα απόκτησης ιδιωτικής χρήσης αυτοκινήτου ή πολίτες που απέχουν ενσυνείδητα από τη χρήση του, όπως επίσης και άτομα που χρήζουν ιδιαίτερης μέριμνας και προστασίας (ηλικιωμένοι, παιδιά, άτομα με αναπηρίες).
Στην περίπτωση δε των ατόμων με αναπηρίες, η ευαισθητοποίηση του διοικητικού μηχανισμού συνδέεται με την αναγνώριση ενός αυτοτελούς δικαιώματος για ισότιμη συμμετοχή στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας, στο πλαίσιο της επιβαλλόμενης κοινωνικής ενσωμάτωσής τους. Αναντίρρητα, η ποιότητα της δημοκρατίας κρίνεται και από την ουσιαστική διασφάλιση των βασικών ατομικών δικαιωμάτων των εμποδιζομένων ατόμων προς αποτροπή του κοινωνικού αποκλεισμού τους».
«Ψιλά γράμματα», θα συμπέραινε κανείς. Εφόσον λείπει ο Δήμος, «χορεύει» η ιδιωτική πρωτοβουλία…
