Γράφει ο Χρήστος Φωτιάδης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 06/08/2022
H σαφής στόχευση της Δύσης, να καταστρέψει τη ρωσική οικονομία και να στρέψει τους πολίτες κατά της ηγεσίας τους απέτυχε πλήρως και παταγωδώς! Οι «κυρώσεις» πλήττουν θανάσιμα τις δυο πλευρές του Ατλαντικού και την παγκόσμια οικονομία, ενώ η ρωσική δείχνει αξιοθαύμαστη αντοχή, σύμφωνα και με πολύ πρόσφατη μελέτη του ΔΝΤ. Έτσι, το μόνο που τους έχει απομείνει είναι να τροφοδοτούν με όπλα το Κίεβο, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να… νικήσουν τη Ρωσία! Θέμα του σημερινού μας άρθρου είναι τα αμύθητα ποσά που στοιχίζει ο εξοπλισμός της Ουκρανίας και οι αδιανόητες ποσότητες όπλων που διοχετεύονται καθημερινά προς το καθεστώς της υπό διάλυση χώρας.
Πολύ πάνω από 10 δισ. δολάρια
Στις αρχές Ιουλίου, το αμερικανικό Υπουργείο Άμυνας δημοσίευσε τη συγκεντρωτική κατάσταση για τη στρατιωτική βοήθεια που έχει παρασχεθεί στην Ουκρανία. Το τελευταίο πακέτο βοήθειας, συνολικού ύψους 400 εκατομμυρίων δολαρίων, περιλάμβανε μεταξύ άλλων τέσσερα πυραυλικά συστήματα HIMARS που υποτίθεται ότι μπορούν να αλλάξουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Είχε προηγηθεί η προμήθεια άλλων οκτώ HIMARS πριν από λίγες εβδομάδες. Συνολικά όμως, η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει παράσχει στην Ουκρανία στρατιωτική βοήθεια ύψους 8 δισ. δολαρίων, εκ των οποίων τα 2,2 δισ. δολάρια εντός του τελευταίου μήνα. Οι δε αριθμοί των οπλικών συστημάτων προκαλούν ίλιγγο, καθώς ο κατάλογος περιλαμβάνει τουλάχιστον 1.400 πυραύλους Stinger, 6.500 αντιαρματικούς πυραύλους Javelin, 700 μη επανδρωμένα συστήματα Switchblade (τελευταίας τεχνολογίας), δύο συστήματα αντιπλοϊκών πυραύλων Harpoon κ.ά. Η κυβέρνηση Μπάιντεν έχει ήδη περάσει από το Κογκρέσο ένα πακέτο στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας συνολικού ύψους 54 δισ. δολαρίων για τη στήριξη του Κιέβου στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο.
Παρά τους τόννους στρατιωτικού υλικού, το Λουχάνσκ βρίσκεται υπό πλήρη ρωσικό έλεγχο έπειτα από την πτώση του Σεβεροντονέτσκ και του Λισιχάνσκ, ενώ η Ρωσία στρέφει το βλέμμα της στο Ντονέτσκ, με έμφαση στις κρίσιμες πόλεις Σλοβιάνσκ, Μπαχμούτ και Κράματορσκ. Το ερώτημα όμως προβάλλει αδυσώπητο. Μπορεί να υπάρξει τέλος σε αυτόν τον πόλεμο φθοράς που εξελίσσεται στις πόλεις της Ανατολικής Ουκρανίας; Και αν ναι, πώς θα μοιάζει αυτό το τέλος;
Κατά την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, ο Μπάιντεν εμφανίστηκε έτοιμος να υποστηρίξει την Ουκρανία «για όσο χρειαστεί». Ωστόσο, όπως άριστα περιέγραψαν την κατάσταση οι Πίτερ Μπέικερ και Ντέιβιντ Σάντζερ των «New York Times» πριν από λίγες ημέρες, «ούτε ο Μπάιντεν ούτε κανείς άλλος μπορεί να πει τι σημαίνει αυτό ή για πόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα μπορούν να το κάνουν εξ αποστάσεως, χωρίς άμεση στρατιωτική επέμβαση». Είναι δε σαφές ότι τα οπλικά συστήματα που στέλνονται στην Ουκρανία δεν είναι ανεξάντλητα. Επιπλέον, στο περιθώριο της Συνόδου της Μαδρίτης, αρκετοί Δυτικοί αξιωματούχοι αναρωτιούνταν για το ποιος είναι ο τελικός στόχος αυτού του πολέμου.
Διχογνωμία φαίνεται όμως να υπάρχει και στα κέντρα αποφάσεων εντός των ΗΠΑ, όπως αναφέρουν έμπειροι παρατηρητές. Δεν είναι σαφές αν το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, το Υπουργείο Εξωτερικών (που εμφανίζεται αποδυναμωμένο) και το Πεντάγωνο έχουν ακριβώς τις ίδιες προτεραιότητες. Στο Κίεβο έχουν αρχίσει να επικρατούν φωνές που μιλούν για… ολική αντεπίθεση για ανακατάληψη εδαφών. Όπως όμως αναρωτιούνται οι Μπέικερ και Σάντζερ, «πόσο μπορούν να κρατήσουν οι προμήθειες όπλων και πυρομαχικών χωρίς να υποβαθμιστεί η αμυντική ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών;». Ένα από τα ερωτήματα που ταλανίζουν τις Δυτικές χώρες που προμηθεύουν με όπλα την Ουκρανία είναι αν υπάρχουν αρκετά αποθέματα, σε περίπτωση που o πόλεμος τριβής παραταθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Με τις μάχες να είναι σκληρότατες και το ρωσικό πυροβολικό να σφυροκοπάει ανελέητα τις ουκρανικές θέσεις, τα πυρομαχικά των ουκρανικών δυνάμεων εξαντλούνται με απίστευτα γρήγορο ρυθμό, ενώ η χώρα εξαρτάται πλήρως από το εξωτερικό. Ο ίδιος ο Βρετανός υπουργός Άμυνας Μπεν Γουάλας παραδέχθηκε πρόσφατα ότι τα αποθέματα πυρομαχικών «είναι ανεπαρκή για τις απειλές που αντιμετωπίζουμε».
Η παραγωγή δεν επαρκεί
Επιπλέον, με τον σημερινό ρυθμό χρήσης πυρομαχικών, δεν είναι βέβαιο ότι η Δυτική βοήθεια θα είναι αρκετή, καθώς η Δύση έχει πλέον μετακινηθεί από την κατασκευή παραδοσιακών βλημάτων πυροβολικού σε συστήματα υψηλής ακριβείας που είναι ασφαλώς ακριβότερα και δεν μπορούν εύκολα να εξαχθούν. Σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση του Άλεξ Βερσίνιν, απόστρατου αξιωματικού του αμερικανικού Στρατού Ξηράς, καταγράφονται ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στατιστικά. Ίσως το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι αν η κατάσταση στο πεδίο συνεχιστεί ως έχει σήμερα, τότε η ετήσια παραγωγή πυρομαχικών πυροβολικού των ΗΠΑ θα έφθανε για να καλύψει τις ουκρανικές ανάγκες μόνο για δύο εβδομάδες!
Αυτή η δυσκολία παρατηρείται και με άλλα συστήματα. Οι Αμερικανοί έχουν ήδη στείλει 7.000 αντιαρματικούς πυραύλους Javelin στην Ουκρανία, δηλαδή το 1/3 των αποθεμάτων τους. Οι Ουκρανοί φέρονται, σύμφωνα με τον Βερσίνιν, να χρησιμοποιούν περίπου 500 Javelin ημερησίως. Η εταιρεία που παράγει τους πυραύλους αυτούς κατασκευάζει περί τους 2.100 ετησίως και θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να ανεβάσει αυτόν τον αριθμό στις 4.000. Για πόσο διάστημα όμως μπορούν να στέλνονται τόσο μεγάλοι αριθμοί στην Ουκρανία; Την ίδια στιγμή, οι Αμερικανοί έστειλαν περίπου το ¼ των αποθεμάτων Stingers στην Ουκρανία!
Είναι φανερό ότι η αρχική σιγουριά που επικράτησε στη Δύση, για οικονομική κατάρρευση της Ρωσίας και καθήλωση του στρατού της από την «ηρωική αντίσταση των Ουκρανών», μετατρέπεται πλέον σε πολλαπλό εφιάλτη, οικονομικό, κοινωνικό και στρατιωτικό!
