«Ο ψεύτης κι ο κλέφτης…» χάρηκαν επί μία εικοσαετία. Δημιούργησαν μια εικονική «αλήθεια» για το χαμένο κράτος της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας (DDR), που πουλήθηκε στην κυριολεξία από τον Γκορμπατσόφ στην καπιταλιστική Ομοσπονδιακή Γερμανία. Το γλέντι που έγινε δεν περιγράφεται. Η περίφημη «πτώση του τείχους» έγινε η αγαπημένη καραμέλα όλων των ηλιθίων, δεξιών, «αριστερών» και ενδιάμεσων. ´Ολοι χάρηκαν, κατουρήθηκαν απ’ τη χαρά τους, επειδή επιτέλους διαγράφηκε απ’ τον χάρτη ένα ανελεύθερο έκτρωμα, ένα κράτος όπου ο ένας κατέδιδε τον άλλο, ο πατέρας το γυιό κι ο αδελφός την αδελφή. Η φοβερή και τρομερή ταινία «Η ζωή των άλλων» ήρθε να επιβεβαιώσει και «καλλιτεχνικά» αυτούς τους ισχυρισμούς. Και πάλι ενθουσιάστηκαν όλοι, κατουρήθηκαν απ’ τον ενθουσιασμό τους. Τους χάλασε λίγο τη σούπα ο Δανίκας και τον πετροβόλησαν, μ’ επικεφαλής τον «διευθυντή» Παντελή Καψή, της γνωστής οικογένειας. Ούτε την ειρωνική «δήλωση μετανοίας» του Δανίκα δεν κατάλαβαν, αφού οι «εντεταλμένοι» δεν έχουν χιούμορ!
Στην εικονική ευτυχία τους, οι νεοέλληνες ξέχασαν για λίγο τα χάλια τους και «έφριξαν» με όσα γίνονταν στην ΓΛΔ. Δίκαια, λοιπόν, το «δημοκρατικό» ευρωκοινοβούλιο, ο ανώτατος θεσμός της «Ευρώπης των λαών» (κατά τους φουκαράδες τους «ανανεωτές»…), καταδίκασε με αποτροπιασμό τον «ολοκληρωτισμό», δηλαδή το ναζισμό και τον σταλινισμό. Δίκαια, αφού η συντριπτική πλειοψηφία των ευροβουλευτών αποτελούν πλέον ένα ανοιχτά αντιδραστικό όργανο, την τελευταία ελπίδα του συστήματος πριν την ολική καταστροφή.
Στό μεταξύ, στο έδαφος της πρώην ΓΛΔ γίνονταν πράγματα και θαύματα. Η βιομηχανία και η γεωργία της καταστράφηκαν προγραμματισμένα και ολικά. ´Ηταν αυτή η «τελική λύση», ώστε να μην υπάρχει καμία ελπίδα αναβίωσης του «ολοκληρωτικού» κοινωνικοποιημένου συστήματος, αυτού που έβαζε στα προϊόντα του την μόνιμη σφραγίδα: «Εταιρεία Λαϊκής Ιδιοκτησίας». Το τι ακριβώς σήμαιναν αυτές οι μαγικές τρεις λεξούλες, είχαν οι πολίτες της πρώην ΓΛΔ την άνεση να το κατανοήσουν, με είκοσι χρόνια καθυστέρηση! Μαζική ανεργία (η πραγματικότητα λέει ότι μόνο το 30% έχουν κανονική απσχόληση και κοινωνικές παροχές!), ερήμωση των πόλεων λόγω της μετανάστευσης, χρεωκοπία της κοινωνικής πρόνοιας και ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ανασφάλειας ακολούθησαν τους πανηγυρισμούς για την «επανένωση» και την εξάλειψη του κράτους που ανήκε στους πολίτες του!
Ο τελευταίος ηγέτης της ΓΛΔ, ο ´Εριχ Χονέκερ (που ποτέ δεν πρόδωσε τις ιδέες του, παρά τον εγκλεισμό του στα γερμανικά μπουντρούμια!), είχε κάποτε δηλώσει ότι «είναι πιο εύκολο να ενωθεί η φωτιά με το νερό, παρά η Δυτική Γερμανία με την Ανατολική». Η τερατογέννηση τον δικαιώνει μετά θάνατο…
Αμετανόητοι…
Το αλησμόνητο 1989 έφερε πολλές αλλαγές και στα μυαλά αρκετών που δήλωναν αριστεροί, και μάλιστα «κομμουνιστές». Εν μια νυκτί απαρνήθηκαν τα «πιστεύω» τους και φρόντισαν να εγκαταλείψουν το βυθιζόμενο σκάφος, αναζητώντας αλλού το πολιτικό (και συχνά οικονομικό…) τους μέλλον. Οι σοσιαλιστικές ιδέες δεν ήταν πια της μόδας και οι τυχοδιώκτες του αριστερού κινήματος, η γνωστή «σαβούρα» που υπάρχει πάντα σε κάθε μεγάλο βήμα της ανθρωπότητας, έκαναν στροφή προς την ασφάλεια της «συστημικής αριστεράς», αυτής που επιδοτήθηκε όλα αυτά τα χρόνια, για να φτάσει και πάλι στα σημερινά χάλια…
Αν τότε είχαν το δικαιολογητικό της «λάθος εκτίμησης», η εμμονή τους μετά από είκοσι ολόκληρα χρόνια αποκαλύπτει την ρηχότητα των κινήτρων τους. Η πολιτική σηκώνει εδώ τα χέρια και απυθύνεται απεγνωσμένα στην… ψυχολογία!
Στραβός ο γυαλός;
Το Νοέμβρη ετοιμάζονται πυρετωδώς για τον γιορτασμό των 20 χρόνων από την καταστροφή της ΓΛΔ. Τα πυροτεχνήματα, όμως, δεν θα μπορέσουν αυτή τη φορά να κρύψουν την αλήθεια. Με τις ίδιες τις δημοσκοπήσεις τους αποκαλύπτεται η θεαματική στροφή της κοινής γνώμης στην πρώην ΓΛΔ και η πλήρης συνειδητοποίηση των όσων έγιναν, στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο. Κατά την πάγια συνήθειά μας το τελευταίο διάστημα, αντιγράφουμε ένα πολύ διαφωτιστικό κείμενο του συντάκτη Ανδρέα Κατσούλη, από το «´Εθνος της Κυριακής» της 12ης Ιουλίου. Ο δημοσιογράφος επεξεργάζεται στην ουσία τις πληροφορίες που γίνονται κατά κόρο γνωστές αυτές τις μέρες στη Γερμανία, και προέρχονται από έρευνες και δημοσκοπήσεις γνωστών εντύπων και φορέων. Τα μαντάτα, όπως θα διαπιστώσετε, είναι κάτι παραπάνω από μαύρα!
Για την διευκόλυνση του αναγνώστη, παραθέτουμε ως μέτρο σύγκρισης ένα κείμενο που αντλήσαμε από το προφητικό βιβλίο «Ο γυμνός αυτοκράτορας – Η απάτη Γκορμπατσόφ», με αφορμή την «επανένωση». Τόσο το ίδιο το κείμενο όσο και οι επώνυμες τοποθετήσεις που περιλαμβάνει, αποτελούσαν τότε «αιρετικές» απόψεις, που κατά κανόνα αντιμετωπίζονταν με ειρωνία. ´Οπως πάντα, η Ιστορία επιβεβαιώνει ή διαψεύδει τους κρίνοντες και τους κρινόμενους…
Χρήστος Φωτιάδης
