Από τότε -στο εσωτερικό των Η.Π.Α.- ο ένας διωγμός διαδέχτηκε τον άλλο. Από τις «Επιδρομές Πάλμερ» (του γενικού εισαγγελέα της κυβέρνησης Ουίλσον), που οδήγησαν το 1920 στη σύλληψη 50.000 νέων με «ριζοσπαστικές αντιλήψεις», μέχρι τον μακαρθισμό και την «Κου Κλουξ Κλαν»…
Αλλά επειδή πράγματι «η Ιστορία επαναλαμβάνεται», όχι υποχρεωτικά ως φάρσα, αλλά σίγουρα με διαφορετική μορφή, σήμερα οι Η.Π.Α. είναι και πάλι διχασμένες. Το εκτός πραγματικότητας σενάριο της εκλογής Ομπάμα (ανεξάρτητα από τα περιθώρια διαφοροποίησής του από την πολιτική των προκατόχων του) έγινε πράξη και οι αντίπαλοί του κάθε άλλο παρά εγκατέλειψαν την ιδέα της ιστορικής ρεβάνς.
Μόνο που οι Η.Π.Α. είναι πλέον μια «υπερδύναμη υπό προθεσμία». Θα διατηρήσει την στρατιωτική και οικονομική της ισχύ μόνο μέχρι να παραδώσει τη σκυτάλη στην Κίνα και την Ασία. Η οικονομική της κατάσταση δεν εμπνέει καμία εμπιστοσύνη, ενώ και η στρατιωτική ισχύς της αποδείχθηκε μέγας μύθος.
Όλα αυτά δημιουργούν εκρηκτικές καταστάσεις στο εσωτερικό. Η «άλλη Αμερική», αυτή των προοδευτικών και των περιθωριοποιημένων, δεν αποκλείεται να διεκδικήσει ριζικές αλλαγές στη χώρα. Η σημερινή δεν ικανοποιεί παρά μόνο τους ελάχιστους που κερδίζουν. Οι υπόλοιποι νιώθουν ξένοι στην ίδια τη χώρα τους!
Το αν μπορούμε να περιμένουμε κάτι ελπιδοφόρο από τις Η.Π.Α. αποτελεί άλλον ένα ιστορικό γρίφο. Τίποτε δεν μπορεί να προδικαστεί και τίποτε να αποκλειστεί. Στους «ενδιαφέροντες καιρούς» που ζούμε, «ένα συνάχι στην Ισλανδία, μπορεί να προκαλέσει βαρύ κρυολόγημα ακόμα και στις Η.Π.Α.»! Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια πού και πώς θα ξεκινήσουν οι σίγουρες παγκόσμιες ανατροπές. Το μόνο βέβαιο, είναι ότι ο κόσμος δεν θα παραμείνει για πολύ ο ίδιος…
Χρήστος Φωτιάδης
