Έχουμε συχνά αναφερθεί στην εξαιρετικά περίπλοκη κατάσταση που χαρακτηρίζει τις Η.Π.Α. Από τη μία οι πανίσχυρες τράπεζες και πολυεθνικές που δίπλα τους αναπτύχθηκε το ανεξέλεγκτο κερδοσκοπικό κεφάλαιο, από την άλλη εκατομμύρια νέοι φτωχοί, που πλαισιώνουν τους ανθρώπους που βρίσκονται ήδη στο περιθώριο. Από τη μία η προοδευτική Αμερική, που καταδικάζει τον νεοαποικιοκρατικό ρόλο της Ουάσιγκτον, από την άλλη οι αναχρονιστικές φωνές του παρελθόντος, αυτοί που θεωρούν ότι είναι ο «περιούσιος λαός», οι ρατσιστές, οι νεοφασίστες. Μια χώρα βαθιά διχασμένη, όπου κανείς δεν θεωρεί αδιανόητη ακόμα και μια νέα εμφύλια σύρραξη.
Ας μη ξεχνάμε ότι ακόμα και στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας από τον αγγλικό ζυγό (1775-1783), οι τότε Αμερικανοί άποικοι ήσαν διασπασμένοι. Αρκετοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι μόλις το 30% τάχθηκαν στο πλευρό των εξεγερμένων, γεγονός που αποτυπώθηκε και στην περιορισμένη αριθμητική δύναμη του απελευθερωτικού στρατού! Ας μη λησμονούμε επίσης ότι οι Βρετανοί αποκαλούσαν τον Ουάσιγκτον, τον Τζέφερσον, τον Άνταμς και τον Βενιαμίν Φρανκλίνο… «Συμμορίτες της Φιλαδέλφειας». Και κάτι ακόμα χρήσιμο: η αμερικανική επανάσταση ήρθε 14 ολόκληρα χρόνια πριν τη γαλλική, την οποία ασφαλώς και είχε επηρεάσει!
Αντεπανάσταση!
Όμως η μαύρη αντίδραση των δουλοκτητών και των ραγδαία αναπτυσσόμενων κεφαλαιοκρατών δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Αν και η περίφημη «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» δημιουργήθηκε από εύπορους αποίκους (δικηγόροι, έμποροι, γιατροί, ιδιοκτήτες φάρμας, ούτε μια γυναίκα, ούτε ένας μαύρος!), παρά το ότι δεν καταργούσε τη δουλεία και αποκαλούσε τους αυτόχθονες Ινδιάνους… «βαρβάρους», οι δουλοκτήτες του Νότου ξεκίνησαν τον Εμφύλιο Πόλεμο του 1861-65. Λίγα χρόνια πριν το 1798, ψηφίστηκε το νομοσχέδιο «Περί Αλλοδαπών και Ανταρσίας», για να αποφευχθεί η επίδραση της… Γαλλικής Επανάστασης!
