«Ενός κακού δοθέντος, μύρια έπονται». Κάτι ήξεραν οι… αρχαίοι ημών πρόγονοι! Κάτι ήξερε κι ο παππούς ο Μαρξ, όταν επέμενε ότι «η οικονομική κατάσταση καθενός καθορίζει την πολιτική του συνείδηση». Κι αν βάλθηκαν πολλοί -εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια- να βγάλουν άχρηστες τις παλιές αλήθειες, αυτές στοίχειωσαν και τους καταδιώκουν. Μαζί μ’ αυτούς, εκδικούνται και τα μιλούνια των αφελών, που πίστεψαν στη «νέα τάξη», τον «εκσυγχρονισμό» και τα υπόλοιπα παραμύθια.
Η συζήτηση για το «αν υπάρχει ρατσισμός στην Ελλάδα» είχε ξεκινήσει αμέσως μετά την άφιξη των πρώτων Αλβανών, που ανακάλυψαν στην Ελλάδα το δικό τους Ελντοράντο. Όλα τα κρυμμένα πρωτόγονα αισθήματα των Ελλήνων βγήκαν δια μιας στην επιφάνεια. Σα να ψήλωσαν ξαφνικά, δυο φορές το μπόι τους! Όλα όσα είχαν τραβήξει, από την… τουρκοκρατία μέχρι τις… «φάμπρικες της Γερμανίας και του Βελγίου της στοές», τα τραυματικά βιώματα των «δισκοβόλων» (λαντζέρηδων) στο Μπρούκλιν και το Σικάγο, μετατράπηκαν απότομα σε αισθήματα υπεροχής. Η κάθε κυρα-Κατίνα, που μόλις πριν δύο δεκαετίες έπλενε ρούχα στη σκάφη του ορεινού χωριού της, απέκτησε «δούλα» για τη λάντζα και προσωπική νοσοκόμα για τη μάνα της!
Αλλού το όνειρο…
Η μαγεία του «ανώτερου λαού» κράτησε σκάρτα είκοσι χρόνια. Αυτή η «χαμένη εικοσαετία» για τη Δύση ήταν ακόμα πιο καταστροφική για την Ελλάδα. Οι Αλβανοί έγιναν «νοικοκύρηδες» κι εμείς… μπατίρηδες! Η «σταχτοπούτα των Βαλκανίων» φλερτάρισε είκοσι χρόνια με την βασιλική αυλή, για να γυρίσει κακήν κακώς στη βρώμικη κουζίνα και τις στάχτες του μαγεριού της!
Αν έμενε εκεί το δράμα, θα ήταν κάτι το συνηθισμένο. Μαζί με τη φτώχεια, όμως, η ελληνική κοινωνία κληρονόμησε κι άλλα πολλά γνώριμα στοιχεία. Αρνούμενη να δεχτεί και να καταλογίσει δίκαια τις δικές της ευθύνες, έσπευσε να τις χρεώσει σε πιο αδύναμους κρίκους, στα εύκολα θύματα: τους μετανάστες ή (ως άλλοθι…) τους «λαθρομετανάστες»!!!
Η ιστορία είναι γνωστή και το σενάριο κακέκτυπο της δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Όταν το σύστημα αποτυγχάνει, απαιτούνται αμέσως εξιλαστήρια θύματα. Τότε ήταν οι κομμουνιστές και οι Εβραίοι, στην Αθήνα τού σήμερα είναι οι στρατιές των κολασμένων, των απόκληρων της γης, των αιμοδοτών της χιλιόχρονης «δυτικής ευμάρειας». «Επιχειρήματα» του μεσοπολέμου ανασύρθηκαν απ’ τα φασιστικά εγχειρίδια, για να δώσουν… ιδεολογικό μανδύα στον ανοιχτό φασισμό. Το μαγικό ραβδί της ανέχειας μετέτρεψε τους «πρίγκιπες» της Ελλάδας σε φασιστικά γουρούνια. Ο «χαλαρός» και «μεγαλόψυχος» Έλληνας έγινε απότομα ένας κρυφός χρυσαυγί-
της!!!
Σύνδρομο του Αγίου Παντελεήμονα
Με την κρυφή ανοχή της κυβέρνησης του Μνημονίου και της Ν.Δ., ο Γ. Καρατζαφέρης έγινε «σπόνσορας» μιας πρωτοφανούς για την Ελλάδα ρατσιστικής εκστρατείας, που είχε ως επίκεντρο την πολύπαθη περιοχή των Πατησίων και ως επίσημο στόχο την… προστασία των πολιτών. Έτσι, οι εκπρόσωποι του νεοφασισμού στην Ελλάδα έγιναν ταυτόχρονοι υπερασπιστές του Μνημονίου, αλλά και όσων πλήττονται απ’ αυτό!
Η αμοιβή τους πλουσιοπάροχη. Ο Άγιος Παντελεήμονας έγινε το κέντρο του επίσημου ρατσισμού και της ξενοφοβίας, ενώ οι χρυσαυγίτες εκπροσωπούνται πλέον στο Δήμο της Αθήνας!
Η δολοφονία του 44χρονου από τρεις σεσημασμένους αλλοδαπούς εγκληματίες (ο ένας είχε μόλις απελευθερωθεί, προφανώς λόγω… συνωστισμού στις φυλακές…), πυροδότησε σκηνές που μόνον από τα δελτία εξωτερικών ειδήσεων γνωρίζαμε. Η τελική κατάληξη ήταν «αίμα για αίμα», μ’ έναν αθώο νεαρό μετανάστη δολοφονημένο και δεκάδες στο νοσοκομείο. Ο νόμος του Λιντς, στο κέντρο της Αθήνας!
Κρίση και ρατσισμός είναι δύο συγκοινωνούντα δοχεία, με φόντο μια κοινωνία που χάνει όλες τις σταθερές της. Η απότομη προσγείωση στη ζοφερή πραγματικότητα της φτωχής Ελλάδας κουβαλά μαζί της το γνωστό αυγό του φιδιού, σε μια Ευρώπη που τρέφει χωρίς αιδώ τα φίδια – γεννήτορες στον κόρφο της…
