Θα ανέμενε κανείς, ότι οι πρωταγωνιστές του δημόσιου βίου της χώρας, της τελευταίας τουλάχιστον 30ετίας, θα είχαν τη στοιχειώδη ευαισθησία να μην παραμένουν στο προσκήνιο. Μια διακριτική αποχώρηση, έστω και με άθικτη την «προίκα» που αποκόμισαν από τη «συνεργασία» τους με το Ελληνικό Δημόσιο, μια αυτογνωστικής μορφής «απόσυρση» μέχρι το τέλος της ζωής τους, θα ήταν το λιγότερο που θα προσέφεραν στον τόπο και τους πολίτες, που σήμερα πληρώνουν τις επιλογές τους.
Αντ’ αυτού, αρκετοί απ’ αυτούς συνεχίζουν να βρίσκονται στο προσκήνιο και να προκαλούν με δηλώσεις τους την οργή των πολιτών. Αίφνης ο υπουργός των κυβερνήσεων Σημίτη Τ. Γιαννίτσης τοποθετήθηκε και πάλι υπουργός από τον Λ. Παπαδήμο! Ο επίσημος μύθος που συνοδεύει (και διαρκώς ενισχύει!) την «υστεροφημία» του Τ. Γιαννίτση είναι ότι: «επιχείρησε να αναδιαρθρώσει το ασφαλιστικό, αλλά δεν τον άφησαν οι συνδικαλιστές»!
Ακόμα κι αν δεχτούμε ως αληθές αυτό το «θεώρημα», αυτόματα γεννιούνται δύο ερωτήματα: α) Οι συνδικαλιστές που -υποτίθεται ότι- ακύρωσαν τις «θαυματουργές παρεμβάσεις» του κ. Γιαννίτση ήσαν «πράσινοι» ή «γαλάζιοι»; β) Αν ένας υπουργός και μια κυβέρνηση θέτουν το συμφέρον των ασφαλισμένων σε κατώτερη μοίρα από αυτό των δικών τους συνδικαλιστών, τότε δεν δικαιούνται αναγνώρισης αλλά περιφρόνησης!
Ο κύριος Καθηγητής
Όχι, δεν εννοούμε τον Κ. Σημίτη! Δόξα τω Θεώ, στην Ελλάδα δεν πάσχουμε από έλλειψη καθηγητών! Έχουμε πολλούς στην τριτοβάθμια, άλλους τόσους σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, έχουμε πολλές χιλιάδες «καθηγητές» στη δευτεροβάθμια και πολλούς «μεταφορικούς» καθηγητές, στην ειδικότητά τους, π.χ. «αυτός είναι καθηγητής στον έρωτα»!
Ο κ. Τάκης Αθανασόπουλος είναι ένα προβεβλημένο μέλος της ελληνικής κοινωνίας εσωτερικού/εξωτερικού. Επί, πολλά χρόνια στέλεχος γνωστής πολυεθνικής αυτοκινητοβιομηχανίας, αργότερα επικεφαλής της ΔΕΗ (μεγάλη η τιμή μας, αλλά εξίσου εντυπωσιακές οι απολαβές του!) και σήμερα, κατά δήλωσή του, «ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς, αντιπρόεδρος ΙΟΒΕ».
Σε άρθρο – παρέμβασή του στο δράμα της χώρας, ο Τ. Αθανασόπουλος δεν επιλέγει καν το ήπιο των «συμβόλων», όπως άλλοι ομοειδείς του.
Επιτίθεται… κατά μέτωπον, όχι φυσικά εναντίον αυτών που κατηγορούν την Ελλάδα ως… βασική υπεύθυνη για την… παγκόσμια κρίση (!), αλλά εναντίον… ιδίων των Ελλήνων (!), οι οποίοι:
● «έχουμε ζημιώσει τους πιστωτές μας, τους κατόχους των ομολόγων, που έχει κατά καιρούς εκδώσει η χώρα μας», οπότε:
● «αυτοί κι αν δεν είναι λόγοι για να μας διακατέχει ένα βαθύ συναίσθημα εθνικής ντροπής»! Γιατί; Επειδή:
● «κατά τη γνώμη μου, η αδυναμία μας να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας στους δανειστές μας, θίγει την εθνική μας αξιοπρέπεια περισσότερο απ’ ό,τι η πιθανή έλευση ενός επιτρόπου για τη διαχείριση των οικονομικών του Δημοσίου»!!!
Αντέχετε; Νομίζετε, ίσως ότι η… οργή του κ. Καθηγητή εκτονώθηκε με το παραπάνω «χώσιμο»; Ακούστε κι αυτά:
● «Άλλοι λαοί στη θέση μας θα θεωρούσαν ότι αυτή η αδυναμία ισοδυναμεί με βαθύ πλήγμα στην εθνική τους αξιοπρέπεια, θα έσκυβαν ταπεινά το κεφάλι τους (!!!) και συγχρόνως θα ήταν διατεθειμένοι να απολέσουν κάθε προνόμιο και κεκτημένο δικαίωμα που τους είχε χορηγηθεί στα χρόνια της ευμάρειας (sic), αλλά και να εργαστούν σκληρά για τη βελτίωση της οικονομικής και κοινωνικής ευημερίας των επόμενων γενιών»!!!)
Λέτε ότι φτάνει; Ότι αρκεί να υποστούμε το αυτομαστίγωμα που επιθυμεί ο «Τάκης», για να γλιτώσουμε από τις σοφιστείες; Αμ δε!
● «Θα πρέπει να προχωρήσουμε πολύ πέρα απ’ τις μεταρρυθμίσεις (σ.σ. εννοεί τα διαρκή… γδαρσίματα των μνημονίων!) που έχουν ανακοινωθεί μέχρι σήμερα. Δεν είναι αρκετές για να λύσουν το πρόβλημα της χώρας μας σε εύλογο χρονικό διάστημα. Είναι απαραίτητο να γίνει πλήρης αποδόμηση του υφιστάμενου μοντέλου λειτουργίας και επανασχεδιασμός του…»!
Με τη φαντασία μου βλέπω τον «Καθηγητή Τάκη» να εξαναγκάζεται από μια ιδανική εξουσία να επιβιώσει (έστω για ένα χρόνο!) με τις συνθήκες των ανέργων, των χαμηλοσυνταξιούχων, των νέων οικογενειών με μισθό εκκίνησης 480 ευρώ, των πρώην ιδιοκτητών κλειστών καταστημάτων και γενικά τού (επισήμως) 30% που ζει κάτω απ’ το όριο της φτώχειας. Επειδή αυτό δεν είναι εφικτό, αρκούμαι να μοιραστώ με τους αναγνώστες την οργή που προκαλούν αυτές οι απόψεις…
Χρήστος Φωτιάδης
