Πολλοί οι μύθοι που συνόδευσαν επί μια εικοσαετία τον μετασοβιετικό κόσμο. Αντάξιοι του τεράστιου εκείνου συμβάντος, που άλλαξε τη μοίρα ολόκληρης της υφηλίου, με κάποιες χώρες να πληρώνουν (ακόμα και σήμερα!) πολύ υψηλό τίμημα.
Πρώτος κατέρρευσε ο μύθος ενός «καλύτερου κόσμου», που θα προέκυπτε με την εξουδετέρωση της «αυτοκρατορίας του κακού». Δεύτερος, ο ψεύτικος τίτλος της «μοναδικής υπερδύναμης» και του «μονοπολικού κόσμου».
Τρίτος και καλύτερος, το «Τέλος της Ιστορίας», που θα στηριζόταν στην… απόλυτη υπεροχή του καπιταλιστικού συστήματος και δεν θα άφηνε χώρο για ανατροπές και οράματα.
Τελευταίο –και φαρμακερό!– το παραμύθι του «τέλους του ψυχρού πολέμου», αφού εξέλειπε ο ένας εκ των δύο μονομάχων. Είκοσι και πλέον χρόνια προσπάθησαν να μας πείσουν ότι η ιδεολογία και η προπαγάνδα του ψυχρού πολέμου ανήκουν στο παρελθόν!
Παλιά μου τέχνη…
Μέσα σε όλες τις μικρές και μεγάλες ουτοπίες αυτής της μεταβατικής περιόδου, κανείς «αναλυτής» δεν σκέφτηκε το πιο απλό: οι μεγάλες και μικρότερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις εξασκήθηκαν στον ψυχρό πόλεμο, τουλάχιστον από το 1917. Ειδικά οι ΗΠΑ δημιούργησαν πραγματική… επιστήμη για την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου»! Πολλά δισεκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν για τη δημιουργία, τη λειτουργία και τη διαρκή αναβάθμιση ενός κολοσσιαίου μηχανισμού, που είχε ως στόχο την καταστροφή της δημόσιας εικόνας του αντιπάλου. Πολλές χιλιάδες στελέχη όλων των βαθμίδων είχαν ως έργο ζωής την εξυπηρέτηση αυτού του μηχανισμού. Συχνά παρακολουθούσαμε «απόστρατους» αυτής της κατηγορίας, να εξιστορούν τα κατορθώματά τους, πάντα με το «δεδομένο» ότι ο ψυχρός πόλεμος ανήκει στο παρελθόν, επομένως δεν βλάπτει η αποκάλυψη των μεθόδων του…
Έλα, όμως, που η… εξαέρωση της ΕΣΣΔ, κάθε άλλο παρά κατάργησε τους ψυχροπολεμικούς μηχανισμούς. Μπορεί αυτή τη φορά ο «εχθρός» να μην ήταν ένας και η μονομαχία διμερής, όμως η αμερικανική κυβέρνηση και κυρίως οι Αμερικανοί πολίτες χρειάζονταν την εικόνα ενός «εχθρού», έστω και αν αυτή η εικόνα δεν ήταν διαρκής, αλλά εναλλασσόμενη! Εκεί ακριβώς ήταν που ολόκληρος ο κόσμος, ακόμα και καλόπιστοι άνθρωποι ή και ακτιβιστές του αντικαπιταλιστικού στρατοπέδου πάτησαν την μπανανόφλουδα χωρίς καν να το καταλάβουν!
«Πολυμερισμός» της εικόνας του «εχθρού»…
Με απόλυτη μυστικότητα και χωρίς τυμπανοκρουσίες, οι ΗΠΑ συνέχισαν να χρηματοδοτούν και να αναπτύσσουν τον ιδεολογικό μηχανισμό προπαγάνδας και αντιπροπαγάνδας. Το γνωστό παραμυθάκι «οι σοβιετολόγοι έμειναν άνεργοι» πέρασε εύκολα στο υποσυνείδητο ολόκληρης της υφηλίου, ως μια πρώτης τάξεως απόδειξη της εκπληκτικής ικανότητας αυτού του μηχανισμού! Διαχρονικά! Επί ΕΣΣΔ και μετά! Μέχρι σήμερα! Και εις τους αιώνες των αιώνων, αμήν!!!
Αναλογιστείτε πόσα κάδρα «εχθρών» των ΗΠΑ (και αυτομάτως της λεγόμενης «διεθνούς κοινότητας», που διαδέχτηκε τον ξεπερασμένο «ελεύθερο κόσμο»!) έχουμε γνωρίσει από το 1989 μέχρι σήμερα. Θα σας δώσω –εύκολα!- ελάχιστα μόνο παραδείγματα, με χρονολογική σειρά:
– Ο Τσαουσέσκου, πρώην «πουλέν» της Δύσης και της «ανανεωτικής αριστεράς», μετατράπηκε σε… δράκουλα όταν έγινε εμπόδιο στην ανατροπή του σοσιαλισμού! Εύκολη υπόθεση η κατασκευή της… «σφαγής της Τιμισοάρα», για τα παλικάρια του δυτικού ψυχροπολεμικού μηχανισμού!
– Ο Μιλόσεβιτς πήρε σύντομα τη σκυτάλη, επειδή απλά δυσκόλευε την εφαρμογή του γερμανικού σχεδίου διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Στη Γαλλία κολλήθηκαν γιγαντοαφίσες που τον συνέκριναν με τον Χίτλερ!
– Ο Σαντάμ είχε την τιμή να παραμείνει στο κάδρο επί πολλά χρόνια, επειδή το έπαιξε… νταής με τη «μοναδική υπερδύναμη». Το τέλος του έπρεπε να είναι παραδειγματικό…
– Ο Καντάφι και προσφάτως ο Άσαντ κληρονόμησαν τον τιμητικό τίτλο του «εχθρού», ειδικότερα μετά τη δολοφονία του Οσάμα Μπιν Λάντεν, ενός άλλου «εχθρικού» προσώπου, που συντηρούσε επί μια δεκαετία ακμαίο το… «πατριωτικό ηθικό των Αμερικανών!
