Η μετριοπαθής αντίδραση της Ρωσίας στις συνεχείς προκλήσεις της δυτικής σπείρας των δολοφόνων είναι κάτι που ασφαλώς αλλάζει το παγκόσμιο γεωστρατηγικό status quo. Ας μην ξεχνάμε ότι ΗΠΑ, Γερμανία, Βρετανία και Γαλλία, με εναλλασσόμενους «ηγετικούς» ρόλους και την «ηθική» (βλέπε ανήθικη!) συνδρομή εναλλασσόμενων «προθύμων» (από τους οποίους ουδέποτε απουσίαζε η Ελλάδα!), διέλυσαν κυριολεκτικά τέσσερις μείζονες συμμάχους της Ρωσίας (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Λιβύη, Συρία)!!! Ακόμη, επέβαλαν ή συνέχισαν διάφορα «εμπάργκο» ή «κυρώσεις» σε άλλους συμμάχους ή εταίρους της Μόσχας, όπως η Κούβα, το Ιράν, η Βενεζουέλα κλπ. Τέλος, η στρατιά των μυστικών υπηρεσιών της Ουάσιγκτον έδρασε με αμείωτη «φιλοτιμία», για την αποσταθεροποίηση όσων χωρών τολμούσαν να αποκλίνουν από τις επίσημες θέσεις της υπερδύναμης, ενώ πέτυχαν τον «άθλο» της διχοτόμησης μιας ολόκληρης χώρας (Σουδάν), που εντελώς συμπτωματικά ήταν κομβικός σύμμαχος του Πεκίνου στην Αφρική!
Το 2008 οι προκλήσεις άγγιξαν για πρώτη φορά τα σύνορα της Ρωσίας. Η απάντησή της στην πρόκληση του αμερικανογεωργιανού πράκτορα Σαακασβίλι ήταν και πάλι εξαιρετικά μετριοπαθής: έσπρωξε τους μισθοφόρους μέχρι τα προάστια της Τιφλίδας και προώθησε τη ντε φάκτο ανεξαρτησία των δύο ρωσόφωνων περιοχών. Δεν κατέλαβε ολόκληρη τη Γεωργία ούτε ανέτρεψε το επικίνδυνο καθεστώς που αιματοκύλισε την Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία. Ομοίως στην περίπτωση της Ουκρανίας, δεν προώθησε τα στρατεύματά της μέχρι τη «γραμμή Δνείπερου», κάτι που θα ήταν απίστευτα εύκολο και θα έλυνε αυτόματα δύο σπουδαιότατα στρατηγικά προβλήματα, το καυτό πρόβλημα των ρωσόφωνων ανατολικών περιοχών και την καλύτερη αμυντική θωράκιση των ρωσικών συνόρων!
Η Ιστορία… ενοχλείται
Έστω κι έτσι, η Ρωσία έδειξε ότι δεν πρόκειται να ανεχτεί χωρίς αντίδραση τις συνεχείς προκλήσεις της Δύσης. Ο ρωσικός λαός, ταπεινωμένος από προδότες ηγέτες επί πολλά χρόνια, αποκομμένος από τα αδέλφια του σε πολλές πρώην σοβιετικές δημοκρατίες και τσαρικές επαρχίες, είδε για πρώτη φορά μια τόσο σθεναρή απάντηση. Μάλιστα, οι δύο σημαντικές διαρροές διαλόγων τεσσάρων δυτικών πρωταγωνιστών του πραξικοπήματος στο Κίεβο, δίνουν απόλυτη ηθική κάλυψη στην άριστα οργανωμένη και αναίμακτη επανένταξη της Κριμαίας στη ρωσική επικράτεια.
Στην επιβλητική επινίκια εκδήλωση στο Κρεμλίνο, ο πρόεδρος Πούτιν εισέπραξε την αποθέωση των επισήμων, ενώ οι δημοσκοπήσεις τού έδιναν το 91% της στήριξης των πολιτών για τις κινήσεις του στην Κριμαία!
Τα δυτικά ΜΜΕ έδωσαν μεγάλη δημοσιότητα σε ένα απόσπασμα του ιστορικού λόγου του: «Μετά την Επανάσταση, οι Μπολσεβίκοι ενσωμάτωσαν την Κριμαία στη Δημοκρατία της Ουκρανίας. Ο Θεός θα τους κρίνει», (υποτίθεται ότι) είπε ο κ. Πούτιν. Ενοχλημένοι από τη διατύπωση, γράψαμε το παρακάτω κείμενο:
1. «Σε μια τόσο σύντομη πρόταση υπάρχουν τέσσερις τουλάχιστον ιστορικές ανακρίβειες μείζονος σημασίας:
2. Η Κριμαία δεν ενσωματώθηκε στην ουκρανική επικράτεια μετά την Επανάσταση, αλλά μόλις το 1954!
3. Δεν την ενέταξαν οι Μπολσεβίκοι (άλλωστε αυτοί δεν υπήρχαν καν το 1954!!!), αλλά ο ΝικήταΧρουτσόφ, ο κατά πολλούς Ρώσους ιστορικούς μοιραίος ηγέτης της ΕΣΣΔ. Στο σχετικά σύντομο βίο του ως επικεφαλής της υπερδύναμης, ο άνθρωπος αυτός βαρύνεται με την περίφημη «μυστική έκθεση» στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, την μετονομασία της πόλης που συμβόλιζε την πανωλεθρία του Φασισμού (Στάλινγκραντ) και τη διάλυση των ιδεολογικών και κρατικών συμμαχιών της ΕΣΣΔ! Ο Χρουτσόφ ήταν ουκρανικής καταγωγής και η ανεκδιήγητη απόφασή του για την Κριμαία αποδεικνύει το μέγεθος της ανευθυνότητάς του!
4. Η Κριμαία δεν εντάχθηκε στη… «Δημοκρατία της Ουκρανίας», αλλά στη «Σοβιετική Δημοκρατία της Ουκρανίας», στο πλαίσιο μιας ομοσπονδίας αδελφών κρατών, στην επικράτεια της μεγάλης και πανίσχυρης Σοβιετικής Ένωσης που παρέλαβε ο Χρουτσόφ. Η διαφορά είναι τεράστια, ακόμη και για όσους δε γνωρίζουν όσα ο κ. Πούτιν!
5. Τέλος, την άθλια πράξη του Χρουτσόφ, μαζί με τις αναρίθμητες υπόλοιπές του, δεν… «θα τις κρίνει ο Θεός», αλλά η αδέκαστη, ακούραστη και υπομονετική Ιστορία! Το μείγμα «παλαιοσοβιετισμού», ημικρατικού καπιταλισμου, ολιγαρχίας και θεοκρατίας που πρεσβεύει ο κ. Πούτιν δε διαθέτει κανένα δικαίωμα παραχάραξης σοβαρών πτυχών της ρωσικής, σοβιετικής και παγκόσμιας Ιστορίας. Πόσω μάλλον που ακόμη δεν έχει τολμήσει να δώσει στη δημοσιότητα όλες τις λεπτομέρειες της εθνικής προδοσίας του Γέλτσιν, που περιόρισε τη νεόκοπη Ρωσική Ομοσπονδία στα σύνορα που είχε παραλάβει ο… Μεγάλος Πέτρος!
Καλά θα ήταν να προετοιμαστεί ο πρόεδρος Πούτιν για το νέο status quo στις σχέσεις της χώρας του με τη Δύση, ανοίγοντας με κατεπείγοντες ρυθμούς το δρόμο για εκτεταμένες κινεζικές επενδύσεις σε όλους τους τομείς, ώστε να περιοριστεί η εξάρτηση της Ρωσίας από δυτικές εισαγωγές, ακόμη και των πιο απλών καταναλωτικών ειδών! Όσο για την ιστορική αφήγηση, ο κ. Πούτιν έχει αποδείξει και στο παρελθόν ότι… έχει χάσει επεισόδια! Σίγουρα, πάντως, δεν αποτελεί το ισχυρό ατού του…».
❍ ❍ ❍
Η αλήθεια είναι ότι κάτι «μας έτρωγε». Το περίφημό… ένστικτό μας έδινε σήμα κινδύνου. Έτσι μια αρκετά επίπονη αναζήτηση στην επίσημη ιστοσελίδα του Κρεμλίνου (που δέχεται ενισχυμένες «κυβερνοεπιθέσεις»!) βρήκαμε το αυθεντικό απόσπασμα της ομιλίας:
«Μετά την Επανάσταση, οι Μπολσεβίκοι, για μια σειρά από λόγους ο Θεός ας τους κρίνει – πρόσθεσαν μεγάλα τμήματα της νότιας Ρωσίας στη Δημοκρατία της Ουκρανίας. Μετά, το 1954, λήφθηκε η απόφαση να ενσωματωθεί η Κριμαία και η Σεβαστούπολη στην Ουκρανία. Αυτή ήταν μια προσωπική απόφαση του ηγέτη του ΚΚΣΕ Νικήτα Χρουτσόφ. Τι κρυβόταν πίσω από αυτή την απόφαση θα αποτελέσει έργο των ιστορικών να το κρίνουν».
Φυσικά, παραμένουν αρκετές ιστορικές ασάφειες στη διατύπωση Πούτιν, όμως είναι σαφές ότι οι παραχαράκτες σκόπευαν να δώσουν ένα καθαρό αντικομουνιστικό χαρακτήρα στο απόσπασμα και να αλλάξουν την ουσία του…
