Στον άγριο πόλεμο προπαγάνδας που διεξάγει κυρίως το αμερικανικό καθεστώς εναντίον… «μη φίλιων» χωρών, υπάρχουν κάποιοι διαχρονικοί «στόχοι». Ορισμένοι απ’ αυτούς (Σαντάμ και Καντάφι) είναι ήδη νεκροί, κάποιοι άλλοι (Φιντέλ, Άσαντ, Κιμ Γιονκ Ουν) επιμένουν να ανθίστανται. Μεταξύ αυτών και ο Αλεξάντερ Λουκασένκο, προβεβλημένος και πολλαπλά εκλεγμένος (με διαδικασίες που ελέγχονται ακόμα κι απ’ τον ΟΑΣΕ!) πρόεδρος της Λευκορωσίας. Ο Λουκασένκο αποτελεί ένα ιδιόμορφο πρότυπο μετασοβιετικού ηγέτη, που ενοχλεί αφάνταστα τα δυτικά καθεστώτα, για πολύ συγκεκριμένους λόγους:
1. Δεν έχει «απαρνηθεί» τη σοβιετική ιστορία, αντίθετα τη σέβεται και την τιμά.
2. Εφαρμόζει ένα οικονομικό μοντέλο μικτού τύπου, χωρίς να έχει καταστρέψει την παλιά κρατική ιδιοκτησία. Μάλιστα, αντιστάθηκε σθεναρά στο ξεπούλημα μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων στη Ρωσία, παρά τις ισχυρότατες πιέσεις (εκβιασμούς, μάλλον!) που ασκεί επί σειρά ετών εναντίον του ο Βλαντιμίρ Πούτιν! Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει, αφού η Λευκορωσία βιώνει μια πρωτοφανή για τα δεδομένα της περιοχής οικονομική σταθερότητα.
3. Έχει αποκρούσει με μεγάλη επιτυχία την απρόκλητη επίθεση των δυτικών καθεστώτων εναντίον του. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο πανάκριβος προπαγανδιστικός μηχανισμός τους τον «πλασάρει» στα μέσα καθεστωτικής μαζικής αποβλάκωσης ως τον… «τελευταίο δικτάτορα» της Ευρώπης!
4. Ο λαός της Λευκορωσίας τον εκλέγει επίμονα, με μεγάλη πλειοψηφία, σε πείσμα της δυτικής εχθρότητας. Οι εκλογές διεξάγονται υπό την εποπτεία των γνωστών «διεθνών παρατηρητών», που δυσκολεύονται ιδιαίτερα να τις χαρακτηρίσουν ανελεύθερες. Τα ποσοστά του Λουκασένκο στις προεδρικές εκλογές είναι χαρακτηριστικά: 1994: 80,1%, 2001: 75,6%, 2006: 82,6%, 2010: 79,6%!
Δυστυχώς, ανάμεσα στα θύματα αυτής της παραπληροφόρησης βρίσκεται (ως μη όφειλε…) και κάποιος, κατά τα άλλα, «έγκυρος αναλυτής», ο γνωστός κ. Γ. Καπόπουλος, ο οποίος διέπραξε σε πρόσφατο άρθρο του ασυγχώρητη ανακρίβεια: «Όλα δείχνουν ότι, μετά την Ουκρανία, η Λευκορωσία, όπου το τριτοκοσμικού τύπου δικτατορικό καθεστώς Λουκασένκο έχει ημερομηνία λήξης,θα είναι το επόμενο πεδίο σύγκρουσης ΗΠΑ-Ρωσίας»!
Απαιτείται πραγματικό ταλέντο, για να χωρέσει κανείς τόσες αναλήθειες σε μια και μόνη φράση! Απάντηση θα δώσει στον κ. Καπόπουλο ο συνεργάτης μας στο Μινσκ Νίκος Μπαλιδάκης, ο οποίος ζει τη λευκορωσική καθημερινότητα εδώ και μια ολόκληρη πενταετία! Αυτά που γράφει είναι ένα μικρό μέρος της αλήθειας, η οποία βέβαια δεν έχει καμία σχέση με αυτή που προπαγανδίζουν τα παπαγαλάκια και τα (ας πούμε…) ανυποψίαστα θύματά τους…
Χρήστος Φωτιάδης
Γράμμα
οργής από
το Μινσκ
Πριν από μερικές ημέρες δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Free Sunday άρθρο του Γιώργου Καπόπουλου, σχετικά με τη ουκρανική κρίση και τις παρενέργειές της στη γεωπολιτική σκακιέρα. Ο κ. Καπόπουλος προσπάθησε να πείσει ότι η Ρωσία έχει στριμωχθεί στα σχοινιά από τη… συντονισμένη και αποφασιστική αντίδραση των Η.Π.Α. και της Ε.Ε. και ότι το Κρεμλίνο βρίσκεται μπροστά σε μια μη διαχειρίσιμη ήττα. Προέβλεψε, επίσης, ότι η Ουκρανία είναι μόνον η αρχή και ότι η συνέχεια θα δοθεί στη Λευκορωσία, όπου οι Η.Π.Α., με αιχμή του δόρατος τους πάντα πρόθυμους σε κάθε αντιρωσική ενέργεια Πολωνούς, θα μεταφέρουν σύντομα το παιχνίδι τους και το πεδίο αντιπαράθεσης με τη Ρωσία. Σε εκείνο το κομμάτι του άρθρου, ο έγκυρος κατά τα άλλα σχολιαστής, χαρακτήρισε την κυβέρνηση του Αλεξάντερ Λουκασένκο… «τριτοκοσμικού τύπου δικτατορικό καθεστώς», που «έχει ημερομηνία λήξης»! Ζώντας σε αυτή τη χώρα επί μία πενταετία και πλέον, μπορώ να αναρωτηθώ ευλόγως για το πώς ακριβώς την αξιολογεί ο αρθρογράφος ως μια «τριτοκοσμική δικτατορία». Πόσες τέτοιες γνωρίζει, άραγε, όπου οι πάντες μπορούν να ταξιδεύουν ελεύθερα, χωρίς τον παραμικρό περιορισμό; Πόσες τέτοιες γνωρίζει, όπου τα 3/4 του πληθυσμού τους επισκέπτονται άλλες χώρες, αλλά πάντοτε επιστρέφουν στον… τόπο του «μαρτυρίου» τους; Πόσες τέτοιες γνωρίζει, όπου μερικές δεκάδες κομμάτων μπορούν να λειτουργούν και αρκετά εξ αυτών να ασκούν αντιπολίτευση στην κυβέρνηση; Πόσες τέτοιες γνωρίζει, όπου η «λαϊκή δυσαρέσκεια» περιορίζεται σε τόσα λίγα άτομα, ώστε να τείνουν να χαρακτηριστούν ως… προστατευόμενο είδος; Πόσες τέτοιες γνωρίζει, όπου η κοινωνική σταθερότητα, παρά τις ουκ ολίγες οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Λευκορωσία –π.χ. από την έλλειψη φυσικών πόρων- αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για τις περισσότερες χώρες του πλανήτη; Πόσες τέτοιες γνωρίζει, όπου η Ε.Ε. μπορεί να διατηρεί διπλωματική αποστολή, να χρηματοδοτεί εχθρικές προς την κυβέρνηση μη κυβερνητικές οργανώσεις και γενικά να προσπαθεί να την υπονομεύσει παντί τρόπω, μόνο και μόνο επειδή αυτή αρνείται να προσδεθεί στο άρμα της και να καταστήσει αυτήν μαριονέτα των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον, όπως οι κυβερνήσεις της Μολδαβίας, της Γεωργίας και η χούντα του Κιέβου; Με όλα τα παραπάνω δεν θέλουμε να ισχυριστούμε ότι τα πάντα σε πολιτικό επίπεδο λειτουργούν ιδανικά στη Λευκορωσία. Αλλά από αυτού του σημείου μέχρι του να χαρακτηρίζεται η χώρα ως… «τριτοκοσμική δικτατορία» υπάρχει τόση απόσταση, όση μεταξύ ενός ισορροπημένου άρθρου και μιας ανυπόστατης διαπίστωσης!
Θα κλείναμε εδώ την τοποθέτησή μας, εάν το άρθρο που αποτέλεσε την αφορμή γι’ αυτή δεν έπασχε όχι μόνο στους χαρακτηρισμούς, αλλά και στην ουσία του. Δεν θα αναφερθούμε σε αυτήν που αφορά στη Ρωσία, επ’ αυτού θα αφήσουμε το εγγύτατο μέλλον να διαψεύσει ή μη τον εκλεκτό αρθρογράφο, αλλά θα μείνουμε σε αυτά που γνωρίζουμε από πρώτο χέρι, από την τριβή μας με όλα τα στρώματα -ηλικιακά και κοινωνικά- της Λευκορωσίας. Αναρωτιώμαστε, λοιπόν, πώς είναι δυνατό να αποτελέσει η Λευκορωσία το επόμενο πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ Η.Π.Α. και Ρωσίας; Βλέπετε, για να υπάρξει αντιπαράθεση δύο πλευρών, με τον vτρόπο που αυτή διεξάγεται σήμερα στην Ουκρανία, είναι απαραίτητη η ύπαρξη των φυσικών προσώπων που θα υποστηρίξουν τη μία ή την άλλη πλευρά. Και στη Λευκορωσία είναι πιο εύκολο να βρεις… αρνί στο σούπερ μάρκετ (γενικά η κατανάλωση αρνιού στη χώρα είναι εξαιρετικά περιορισμένη) παρά… πρόβατα επί σφαγήν, που θα πολεμήσουν για τα αμερικανικά συμφέροντα! Παρ’ ό,τι οι Λευκορώσοι δεν έτρεφαν ποτέ έως σήμερα ιδιαίτερα αντιευρωπαϊκά αισθήματα, ουδέποτε απηλλάγησαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία από τον αντιαμερικανισμό που γαλούχησε γενεές επί γενεών στη Σοβιετική ΄Ενωση. Με εξαίρεση ένα πολύ μικρό ποσοστό, ο μέσος Λευκορώσος τάσσεται αναφανδόν στο πλευρό της Ρωσίας, όχι τόσο γιατί εκείνη του έχει φερθεί άψογα -ενίοτε, μάλιστα, του έχει φερθεί κάτι περισσότερο από άγαρμπα- αλλά διότι θεωρεί ότι υπεύθυνοι για όσα συμβαίνουν στη γειτονική Ουκρανία είναι πρώτα και κύρια οι Αμερικανοί και δευτερευόντως οι Ευρωπαίοι, που ακολουθούν επί του προκειμένου την Ουάσιγκτον. Η ουσία παραμένει ότι για τους Λευκορώσους η Δύση είναι ο δράστης και η Ρωσία απλώς αμύνεται στην υφιστάμενη επίθεση. Μάλιστα, ακόμα και ένα μικρό ποσοστό Λευκορώσων εθνικιστών δεν βρίσκουν καλή κουβέντα να πουν για την Ε.Ε. ή τις Η.Π.Α.! Το μέγεθος, δε, των ακροτήτων που διαπράττονται στην Ουκρανία έχει οδηγήσει ακόμα και τους πλέον ακραίους εκ των ολιγάριθμων επικριτών του Αλεξάντερ Λουκασένκο να σιωπήσουν, αφού ακόμα και αυτή η περιορισμένη απήχησή τους στη λευκορωσική κοινωνία τείνει να εξαφανιστεί.
Κλείνοντας, θα θέλαμε να απευθύνουμε μια πρόσκληση στον κ. Καπόπουλο. Ελάτε στη Λευκορωσία. Γνωρίστε από κοντά τη χώρα και τους ανθρώπους της. Ζείστε κατά το δυνατόν την καθημερινότητά τους. Μιλήστε μαζί τους, πιείτε ένα ποτήρι βότκα μαζί τους, γευθείτε τα παραδοσιακά φαγητά τους. Εμείς είμαστε έτοιμοι να σας φιλοξενήσουμε, να σας ξεναγήσουμε, να σας παράσχουμε κάθε είδους διευκόλυνση. Πραγματικά, θα σας βοηθήσει να αποφύγετε παρόμοια ατοπήματα, όπως στο άρθρο σας της 26ης Ιουλίου.
Νίκος Μπαλιδάκης
