Ο Τούρκος πρόεδρος φαίνεται ότι εμμένει στην αδιέξοδη πολιτική του απέναντι στη Συρία, προχωρώντας πλέον σε νέα επικίνδυνη κλιμάκωση. Με πρόσχημα τη δήθεν ταύτισή του με την αμερικανόπνευστη «συμμαχία» κατά του ISIS, στρέφεται ανοιχτά και κατά των Κούρδων, δηλαδή μιας από τις ελάχιστες ικανές μάχιμες δυνάμεις που πολεμούν τους τρομοκράτες με επιτυχία!
Προτιμούμε όμως να διαθέσουμε τον χώρο μας στην σπουδαία δημοσιογράφο Ελένη Μαυρούλη, για την καθιερωμένη ανάλυση των μονόπλευρων ενεργειών του Ερντογάν, που αλλάζουν και πάλι το τοπίο στα νότια σύνορα της Τουρκίας.
Όταν αιματοκυλίστηκε το Σουρούτς πριν δυο εβδομάδες, όλοι όσοι στοιχειωδώς παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην Τουρκία ψυχανεμίστηκαν ότι το αίμα των 31 ανθρώπων και των περισσότερων από 100 τραυματιών πυροδοτούσε εξελίξεις. Το ότι η ηγεσία Ερντογάν έσπευσε, χωρίς καν να υπάρξει επίσημη και αδιαμφισβήτητη ανάληψη ευθύνης να αποδώσει την επίθεση στο «Ισλαμικό Κράτος», που μέχρι πρότινος ήταν στο «απυρόβλητο», ήταν η πρώτη σαφής ένδειξη. Η «σκούπα» που οι τουρκικές αρχές εξαπέλυσαν τις αμέσως επόμενες ώρες κατά πάντων επιβεβαίωσε τις αρχικές εκτιμήσεις.
Μέσα σε λίγες μέρες από τη βομβιστική επίθεση με στόχο την εκδήλωση αλληλεγγύης στο Κομπάνι της Ένωσης Σοσιαλιστικής Νεολαίας, οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές. Με αφορμή την «τρομοκρατική δράση του ISIS» (την οποία αίφνης αναγνώρισε και η Άγκυρα μετά από χρόνια σιωπηλής ανοχής αν όχι ανοιχτής συνεργασίας) η τουρκική ηγεσία εξαπέλυσε «πόλεμο» κατά όσων απειλούν την απόλυτη εξουσία του ΑΚΡ και του Ερντογάν.
Μεταξύ των περισσοτέρων των 1000 ανθρώπων που έχουν συλληφθεί τα τελευταία 24ωρα σε επιχειρήσεις – «σκούπα» που πραγματοποιούνται σε 34 περιοχές της χώρας, η πλειοψηφία δεν είναι ούτε καν συμπαθούντες του ISIS, αλλά του… ΡΚΚ, με άλλα λόγια του μεγάλου νικητή των βουλευτικών εκλογών της 7ης Ιουνίου, του κουρδικού HDP, και μέλη αριστερών και ακροαριστερών οργανώσεων, με το DHKP-C να είναι ο κύριος στόχος.
Οι συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα τόσο στην Κωνσταντινούπολη (στις περιοχές – προπύργια του DHKP – C) όσο και σε πολλές της νοτιοανατολικής Τουρκίας είναι συνεχείς και οδήγησαν στον θάνατο της Günay Özarslan, μέλους του DHKP – C.
Στρατηγική υψηλού ρίσκου
Κάνοντας μια εκπληκτική πολιτική «πιρουέτα», το ΑΚΡ, το οποίο ήταν αυτό που είχε ξεκινήσει τη διαδικασία «ειρήνευσης» με τους Κούρδους του ΡΚΚ και είχε πετύχει την επικράτηση μιας σχετικής εκεχειρίας, προχώρησε ουσιαστικά σε ολική αναίρεσή της, βάζοντας «ταφόπλακα» στην προοπτική αυτή. Τόσο ο Ερντογάν όσο και ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός Νταβούτογλου κατέστησαν σαφές ότι το ΡΚΚ (και κατ’ επέκταση το HDP) αποτελούν μαζί με τους ακραίους ισλαμιστές «αποσταθεροποιητικούς παράγοντες» για την Τουρκία, τους οποίους και θα «πατάξουν ανηλεώς». Ο Ερντογάν έφτασε ανοιχτά να μιλήσει για άρση βουλευτικών ασυλιών όσον αφορά στο HDP.
Ταυτόχρονα, η επίθεση στο Σουρούτς «έλυσε» τα χέρια του Ερντογάν, όσον αφορά στο εκλογικό του ακροατήριο, να προχωρήσει σε πιο άμεση εμπλοκή στις «συμμαχικές» επιχειρήσεις υπό τις ΗΠΑ κατά του ISIS στη βόρεια Συρία παραχωρώντας προς χρήση και τουρκικές αεροπορικές βάσεις. Στο «ανάστημα» που κατά διαστήματα με τέτοιου είδους ελιγμούς η Άγκυρα έχει σηκώσει τα τελευταία χρόνια απέναντι στις ΗΠΑ, έχει «χτιστεί» σημαντικό μέρος της εκλογικής επιτυχίας του ΑΚΡ και του Ερντογάν προσωπικά.
Η τουρκική διπλωματία, μάλιστα, προχώρησε ένα βήμα περισσότερο. Ζήτησε έκτακτη σύγκληση του ΝΑΤΟ, επικαλούμενη το άρθρο 4, δηλαδή τις περιπτώσεις που μία χώρα-μέλος βρίσκεται σε κίνδυνο, για να θέσει το θέμα της «απειλής» του ISIS! Με δύο λόγια, ο Ερντογάν έλαβε τη ΝΑΤΟϊκή «κάλυψη» που επεδίωκε για τις αεροπορικές επιδρομές που έχει ήδη εξαπολύσει τόσο κατά θέσεων του ΡΚΚ στο βόρειο Ιράκ όσο και κατά θέσεων του ISIS στη βόρεια Συρία. Επιθέσεις, οι οποίες όπως έχει καταγγείλει το κουρδικό YPG (δηλαδή οι πολιτοφύλακες των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας) πρακτικά στρέφονται κατά του YPG και όχι του ISIS.
Εξαπολύοντας αεροπορικές επιδρομές «κατά του ISIS», η Άγκυρα πλήττει ανηλεώς θέσεις του ΡΚΚ στο βόρειο Ιράκ αλλά και των YPG στη βόρεια Συρία επιδιώκοντας, ουσιαστικά, να «σπάσει» τον ενιαίο εδαφικό άξονα που έχουν αρχίσει να συγκροτούν οι Κούρδοι. Έχοντας κάνει «στροφή» διπλωματικά και έχοντας πλέον «καλοπιάσει» τις ΗΠΑ με την παραχώρηση των βάσεων, η Άγκυρα προωθεί και μία ακόμη πάγια επιδίωξή της: τη δημιουργία «ζώνης ασφαλείας» εντός συριακού εδάφους. Επισήμως, πάντως, ο Λευκός Οίκος συνεχίζει να χαρακτηρίζει τους Κούρδους των YPG «καλούς συμμάχους στη μάχη κατά του ISIS»!
Τέλος, μια άλλη εξέλιξη, εξίσου αν όχι πιο σημαντική, που φαίνεται να ώθησε την τουρκική ηγεσία στο να σηκώσει επισήμως τουλάχιστον το «λάβαρο του πολέμου» κατά του ISIS είναι η συμφωνία του Ιράν με την ομάδα των 6 (μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας –Κίνα, ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία- και Γερμανία). Πρόκειται για συμφωνία – σταθμό στην ιστορία καταρχήν της περιοχής, η οποία προφανέστατα ανατρέπει τις γεωστρατηγικές ισορροπίες και συμμαχίες διαμορφώνοντας ένα νέο στάτους κβο. Ένα στάτους κβο στο οποίο το Ιράν, απαλλαγμένο σταδιακά από τις σκληρές κυρώσεις, αναδεικνύεται σε μείζονα περιφερειακή δύναμη ανταγωνιζόμενο στα ίσα την Τουρκία, τη Σ. Αραβία όσο και το Ισραήλ…
Χρήστος Φωτιάδης
