Βρέθηκε σαν αλεξιπτωτιστής στον χώρο της πολιτικής, αλλά τον κέρδισε η αυτοδιοίκηση. Η Πεύκη οφείλει πολλά από τη σύγχρονη εικόνα της στον επί δώδεκα χρόνια δήμαρχό της, Παύλο Καμάρα.
Δυναμικός, αγέρωχος και ταυτόχρονα φιλικός και πρώτιστα άνθρωπος με θετική αύρα που θέλεις να συνομιλείς μαζί του, σταχυολογώντας ταυτόχρονα την κάθε του λέξη και διατύπωση, ο Παύλος Καμάρας είναι σίγουρα ένας αιρετός που όχι μόνο δεν περνά απαρατήρητος στην πολιτική ιστορία της Πεύκης αλλά είναι εκείνος ο δήμαρχος που με σκληρή δουλειά δημιούργησε μία σειρά δομών και υποδομών με άμεση αναφορά στη σημερινή εικόνα της πόλης.
Υπέρμαχος του προαστιακού χαρακτήρα της πόλης, δεν δίστασε να λάβει τα ρίσκα, να συγκρουστεί και να υπερασπίσει κάθε άποψή του που στόχο είχε τη βελτίωση της ποιότητας ζωής και την αναβάθμιση της πόλης στα δώδεκα χρόνια της δημαρχιακής του θητείας. Και αυτό έγινε αντιληπτό στην πόλη που τον τίμησε με τη ψήφο της επί σειρά ετών, αποδίδοντάς του μάλιστα υψηλά για την εποχή ποσοστά εκλογής.
Μιλήσαμε μαζί του για τη μακρά πορεία του στην πόλη της Πεύκης, τα έργα που προχώρησε αλλά και τις σύγχρονες απόψεις του για υποθέσεις που αίρουν την απαρχή τους, είτε συνολικά είτε μέρος τους, στην εποχή της δημαρχιακής του θητείας. Υποθέσεις όπως η αναχρηματοδότηση του δημοτικού δανεισμού σήμερα με τη μεταφορά των δανείων του δήμου Λυκόβρυσης Πεύκης από τις εμπορικές τράπεζες στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων αλλά και η υπόθεση της κεντρικής πλατείας του δήμου στο οικόπεδο Πέρρου που τόσο έχει ταλανίσει το τελευταίο διάστημα την πόλη χωρίς να έχουν πέσει οι τίτλοι τέλους στην υπόθεση.
Ο Παύλος Καμάρας εκτιμά ότι στη σημερινή δύσκολη συγκυρία επί μακρόν της οικονομικής κρίσης οι περιοίκοι του οικοπέδου Πέρρου είναι λογικό να αδυνατούν να εξοφλήσουν τα καταλογισθέντα και για το λόγο αυτό ο δήμος οφείλει με κάθε τρόπο να σταθεί αρωγός στην προσπάθειά τους. Καταλογίζει παράλληλα, ευθύνες στον Γιάννη Θεοδωρακόπουλο περί «παράβασης καθήκοντος» όπως χαρακτηριστικά διατυπώνει για τη μη αποστολή των ενημερωτικών σημειωμάτων στους παρώδιους με στόχο την αποπληρωμή κατά την εποχή της δημαρχιακής του θητείας.
Επιστρέφοντας στο παρελθόν και στην ιστορική πολιτική σας μνήμη πριν είκοσι και πλέον χρόνια, στις πρώτες ενασχολήσεις σας με τα κοινά, ποια είναι εκείνη η πρώτη δραστηριότητα λυδία λίθος της μετέπειτα πορείας σας; Επρόκειτο για συνειδητή επιλογή;
Το αντίθετο σνέβη. Βρέθηκα τελείως συμπτωματικά στον χώρο της πολιτικής. Με τα κοινά και με την πολιτική δεν είχα ασχοληθεί μέχρι τη στιγμή που έθεσα την πρώτη υποψηφιότητα ως δήμαρχος στον τότε δήμο Πεύκης. Δεν ήμουν ποτέ ούτε πρόεδρος σε Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων ή σε Εξωραϊστικό Σύλλογο. Εξαίρεση το γεγονός ότι δύο χρόνια πριν θέσω την πρώτη υποψηφιότητα δημάρχου στον δήμο και λόγω της αγάπης μου για τον αθλητισμό, ήμουν πρόεδρος στην Επιτροπή Σταδίου Πεύκης. Εκείνη την εποχή τα γήπεδα και τα στάδια υπάγονταν ακόμη στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και δεν είχε μεταβιβαστεί η δραστηριότητά τους στους δήμους. Είχα εκδηλώσει το ενδιαφέρον κυρίως λόγω της αγάπης μου για τον αθλητισμό και όχι τόσο λόγω της αγάπης μου για την πολιτική και τα κοινά. Στη θητεία αυτή το 1992 -1993 και στο πλαίσιο της Επιτροπής μπορούσες να συναντήσεις ανθρώπους που δραστηριοποιούνταν στα κοινά και εκεί ουσιαστικά γνώρισα τους ανθρώπους που στάθηκαν και μετέπειτα συνεργάστες μου όπως η Έλλη Μήτση, ο Τάσος Μαυρίδης, ο Βασίλης Γρυλλής, ο Νίκος Πετρούτσος. Στο πλαίσιο αυτής της δραστηριότητας – να αναβαθμίσουμε το γήπεδο – με γνώρισαν και ως πρόεδρο της Επιτροπής αλλά και ως άνθρωπο που είχε τη δυνατότητα και τη διάθεση να προωθήσει τη δραστηριότητα που ανέπτυσσε. Ίσως αυτά τα χαρακτηριστικά εκτίμησαν σε εμένα και συνηγόρησαν στην πρώτη υποψηφιότητά μου ως δήμαρχος στην πόλη.
Υποψηφιότητα η οποία τέθηκε χρονικά πότε και πως;
Κοιτάξτε το 1994 παράγοντες της πόλης, προσκείμενοι στη Νέα Δημοκρατία, αναζητούσαν ένα νέο πρόσωπο ως πολιτικό αντίπαλο στην επερχόμενη αυτοδιοικητική αναμέτρηση με τον τότε καταξιωμένο δήμαρχο και γιατρό, Αντώνη Κυδωνάκη που είχε ήδη θητεία 12 ετών στην πόλη. Εκείνη την εποχή, έγινε η σχετική πρόταση να θέσω υποψηφιότητα, όχι από τον χώρο της ΝΔ αλλά από τους ανθρώπους αυτούς που συνεργαζόμουν και οι οποίοι εν πολλοίς συμμετείχαν στην πολιτική οργάνωση της ΝΔ όπως ο Βασίλης Γρυλλής που ήταν πρόεδρος της Τοπικής Οργάνωσης της ΝΔ, αλλά και ο σημερινός δήμαρχος Τάσος Μαυρίδης. Σε αυτή την πρόταση που πραγματοποιήθηκε 4-5 μήνες πριν την εκλογική αναμέτρηση, αρνήθηκα. Η πρόταση ήταν ξαφνική και δεν με ενδιέφερε και κυρίως δεν είχα ασχοληθεί ποτέ με την τοπική αυτοδοίκηση όπως ήδη σας ανέφερα. Πρώτιστα όμως, και αυτό το επιχείρημα βάρυνε στην αρχική μου άρνηση, είχα πάρα πολλές δουλειές στο άνθος της καριέρας μου, εκτελώντας έργα σε όλη την Ελλάδα με εξιδείκευση στην κατασκευή αγωγών φυσικού αερίου, τα οποία και ήταν ιδιαίτερα κερδοφόρα και συνεπώς δνε είχα κανένα λόγο να σταματήσω τη σχετική δραστηριότητα.
Ήταν μία χρυσή δεκαετία στα ελληνικά πράγματα εκείνη η εποχή.
Σαφώς. Τώρα επειδή έχω και την ιδιότητα του Συγκοινωνιολόγου, χωρίς μεταπτυχιακό, απλώς με ειδικότητα, είχε αναπτυχθεί συζήτηση για το κυκλοφοριακό της Πεύκης που ήταν πρόβλημα από εκείνη την εποχή. Κάπως έτσι με είχαν καλέσει να εκθέσω σχετικά τις απόψεις μου. Στην πρόταση αυτή ανταποκρίθηκα και έτσι απέκτησα περισσότερους οπαδούς της αρχικής πρότασης για να ακολουθήσει η προσπάθειά τους να με μεταπείσουν.
Και όπως γνωρίζουμε όλοι η προσπάθεια αυτή απέδωσε καθώς έχετε διατελέσει δώδεκα χρόνια δήμαρχος στο δήμο Πεύκης. Με την εκλογική αναμέτρηση στην τοπική αυτοδιοίκηση να έχει οριστεί για το φθινόπωρο του 1994, πότε χρονικά ξεκίνησε η προεκλογική σας προσπάθεια; Πότε πειστήκατε να θέσετε υποψηφιότητα ως δήμαρχος στην πόλη;
Να σας πω. Αυτό συνέβη περί της αρχές του καλοκαιριού του 1994. Ξεκίνησα χωρίς μεγάλη πίεση και με χαλαρότητα πιστεύοντας εκείνη την εποχή ότι θα μπορούσα να συνδυάσω την εργασιακή μου δραστηριότητα και την πολιτική σε μία σκέψη που δεν τη βασάνισα και πάρα πολύ για να είμαι απόλυτα ειλικρινής.
Και εάν την είχατε «βασανίσει»;
Τότε πολύ πιθανόν να ήταν διαφορετικές οι αποφάσεις και διαφορετική η πορεία ζωής μου μέχρι σήμερα. Τελικά η απορρόφηση μου από την πολιτική και η διάθεσή μου να προσφέρω στην πόλη ήταν πάρα πολύ μεγάλη στην πορεία των πραγμάτων, ταυτόχρονα η ενασχόληση μου στον ιδιωτικό τομέα απαιτούσε μεγάλη δραστηριοποίηση προκειμένου να καθίσταται αποτελεσματική όπως και ήταν για όσο χρονικό διάστημα δραστηριοποιήθηκα σχετικά. Κάπως έτσι κάποια στιγμή με κέρδισε η πολιτική και η αγάπη μου για την πόλη. Ξέρετε όμως πολλές επιλογές τις κρίνουμε εκ των υστέρων και βάση αποτελέσματος. Σε ό,τι με αφορά, με εμπιστεύθηκαν οι δημότες και διετέλεσα τρεις τετραετίες δήμαρχος. Το έργο που συντελέσαμε ήταν σημαντικό αλλά γενικότερα η αποδοχή που είχαμε ξεπερνώντας κομματικά και άλλα στεγανά και λαμβάνοντας ποσοστό 58% από την πρώτη Κυριακή σε μια εποχή που ο κομματικός φανατισμός στη χώρα βρίσκονταν σε έξαρση. Θυμάμαι όταν προσχώρησε σε εμάς ο Αναγνώστου τού πετάγαν προκηρύξεις λέγοντας «όχι στον προδότη» επειδή είχε το θάρρος να αναγνωρίσει αυτό που αναγνώριζαν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ. Οι τελευταίοι μάς ψήφιζαν κατά 50%. Δηλαδή οι μισοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ ψήφιζαν τον υποψήφιο δήμαρχο της παράταξης και οι υπόλοιποι ψήφιζαν εμάς, γιατί κάναμε μία ακομμάτιστη πολιτική, ίσης προς όλους η οποία και αναγνωρίστηκε πέραν από τους κακόπιστους και πικρόχολους που ούτως ή άλλως υφίστανται σε όλους τους χώρους. Και βέβαια από την πλευρά μας κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε για να τιμήσουμε τη ψήφο των δημοτών.
