Η εμπειρία σας συνεπώς από τον ιδιωτικό τομέα στάθηκε αρωγός για την υιοθέτηση αυτών των πολιτικών.
Έτσι ακριβώς είναι. Παράλληλα βοήθησε το γεγονός ότι επειδή ήμουν εξοικειωμένος με τα έργα καθώς ήταν η εργασία μου, να ξέρω να προστατέψω το δήμο με ακύρωση των δημοπρασιών όπου αυτές δεν ήταν επωφελείς, κάτι το οποίο γίνεται σε ελάχιστους δήμους, ώστε η πόλη να έχει το μέγιστο δυνατό όφελος από το οποιοδήποτε ευρώ που είναι στη διάθεση και την αξιοποίηση προς όφελος του συνόλου. Αυτό είναι επίσης σημαντικό για να μην σπαταλώνται δεξιά και αριστερά οι διαθέσιμοι πόροι. Λεφτά περισσευούμενα δεν είχε ποτέ ο δήμος ή ίδιους πόρους, ήθελε μεγάλη προσπάθεια για να γίνουν όλα όσα πραγματοποιήθηκαν. Εμείς επιδώξαμε μία ήσυχη πόλη βάσει πολιτικής φιλοσοφίας. Βλέπαμε έτσι το Μαρούσι και το Ηράκλειο να υποβαθμίζονται ραγδαία, με το Ηράκλειο να έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τη Μαγκουφάνα. Εμείς γίναμε η Πεύκη των Βορείων Προαστίων και χαίρομαι να το λέω γιατί συγκρινόμασταν με την Κηφισιά τότε και συγκρινόμαστε και σήμερα, το Ηράκλειο έμεινε παραπέρα γιατί συγκεντρώθηκαν εκεί μία σειρά δραστηριοτήτων που υποβάθμισαν την περιοχή. Στην Πεύκη έγινε ένα ποιοτικό άλμα για το οποίο είμαι περήφανος και προστατέψαμε επίσης και τα δάση μας όπου επίσης δώσαμε μεγάλο αγώνα γιατί τα δάση μας ήταν πάντοτε υπό καθεστώς διεκδίκησης από καταπατητές. Σε έναν βαθμό βάλαμε τις βάσεις ώστε τα δάση μας να παραμείνουν δασική έκταση και σε αυτό το επίπεδο έχουμε παράξει σημαντικό έργο. Ο επαναχαρακτηρισμός του δάσους Moρέλλα αλλά και του Κάσδαγλη ως δασική έκταση έγινε με πολύ μεγάλη προσπάθεια με απόφαση του δασαρχείου το 2003. Αυτό ήταν η βάση για την όποια υπεράσπιση μετέπειτα του δήμου σε ότι άπτεται το δασικό τους χαρακτήρα. Το ιδιοκτησιακό είναι μία άλλη ιστορία, μία διαμάχη που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και που δεν είναι εύκολο να τελειώσει.
Στόχος η δομή μίας προαστιακής πόλης χωρίς υψηλή εμπορική δραστηριότητα λοιπόν.
Πράγματι. Οι βασικοί άξονες της πολιτικής μας ήταν να παραμείνει η πόλη προάστια, δήμος αμιγούς κατοικίας, να διαφυλάξουμε το πράσινο και τα δάση μας. Στήσαμε τον δήμο με δομές και εξοπλισμό ώστε να μπορεί να είναι αποτελεσματικός, δημιουργήσαμε τα νομικά πρόσωπα για να υποστηρίξουμε τις άλλες δραστηριότητες πέρα από την κύρια του δήμου (νέοι, παιδί, ΚΑΠΗ κ.λπ.) όπου έγινε σημαντικό έργο και με τη βοήθεια των συνεργατών και στον κοινωνικό τομέα και στον αθλητισμό και τον πολιτισμό. Τέλος έγινε ένα πολύ μεγάλο έργο πιστεύω που αναβάθμισε την πόλη και σήμερα η Πεύκη διαθέτει υποδομές όσο λίγοι δήμοι. Λόγου χάρη το δημοτικό θέατρο που το επιμεληθήκαμε με πολύ μεράκι και φροντίδα. Έτσι η ακουστική μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο δημοτικό θέατρο είναι ανάλογη αυτής που έχει πραγματοποιηθεί και για το Μέγαρο Μουσικής.
Πολλά ακούστηκαν φέτος ενόψει της αναχρηματοδότησης του δήμου και της μεταφοράς του δανεισμού του στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Ακούστηκαν πολλάκις διατυπώσεις όπως ότι τα 5 εκατ. ευρώ από τα 9 εκατ. ευρώ περίπου που κατευθύνθηκαν στην αναχρηματοδότηση «κρατούν» από την εποχή της δημαρχιακής θητείας του Παύλου Καμάρα. Ποιο είναι το σχόλιό σας;
Ακούστε να σας πω. Είχα μία βασική αρχή και αυτή πρέπει να τηρούμε όλοι γιατί δάνεια παίρνουν όλοι και καλή είναι η δανειοδότηση όταν δεν υπάρχουν ίδιοι πόροι και κεφάλαια. Τα έργα που δημιουργήσαμε με δανειοδότηση δεν αφορά η χρήση τους μόνο μία τετραετία. Κατασκευάζονται για να εξυπηρετήσουν μία γεννιά ή και δύο γεννιές. Επομένως είναι λογικό το κόστος αυτό να επιμεριστεί σε παραπάνω από μία τετραετία. Βλέπετε το θέατρο μας αυτή τη στιγμή είναι δέκα χρόνων, το αναψυκτήριο είναι επίσης 15 ετών και συνεχίζουν και λειτουργούν αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής στην πόλη. Το αναψυκτήριο κατακλύζεται από κόσμο, και μάλιστα οφείλω να σας πω ότι είχε και κοινωνικό λόγο που δημιουργήθηκε. Δηλαδή να μην τρέχουν δεξιά και αριστερά τα παιδιά μας αλλά να έχουν κάποιο χώρο στην πόλη.
Σε ότι άπτεται της δανειοδότησης λοιπόν που πρέπει να πάει παραπέρα γι’ αυτά τα μεγάλα έργα και αυτό είναι σωστό, δεν ισχύουν τα ίδια σε έργα λειτουργικά, είχα μία βασική αρχή. Τα τοκοχρεωλύσια δεν πρέπει να υπερβαίνουν ένα συγκεκριμένο ποσοστό των τακτικών εσόδων, γιατί διαφορετικά υποθηκεύεται το μέλλον των επόμενων διοικήσεων. Δηλαδή η δανειοδότηση του δήμου στην εποχή μας δεν υπερέβη ποτέ το 10-12% των τακτικών εσόδων. Ανάλογο ποσοστό είχα βρει και από τον προηγούμενο δήμαρχο και αυτό είναι λογικό γιατί επί της θητείας του έγιναν έργα, ενώ ορισμένα από αυτά ήταν ανταποδοτικά. Το δε ποσό που έπρεπε να αποπληρώνουμε ως αποτέλεσμα της δανειοδότησης ήταν 600 χιλ. στα τακτικά έσοδα των 6 εκατομμυρίων και αυτή ήταν μία λογική αναλογία. Παράλληλα, σημαντικό είναι να εξηγήσουμε ποια είναι η διάρθρωση των δανείων ύψους 5 εκατ. που συζητάμε. Τα 2,2 εκατ. ευρώ αφορούν το οικόπεδο Πέρρου. Το συγκεκριμένο οικόπεδο το αγοράσαμε σχεδόν στην αντικειμενική αξία με την πρωτόδικη τιμή και εάν το πουλούσαμε τρία χρόνια μετά, το κόστος πώλησης θα ήταν τριπλάσιο. Ακόμα και σήμερα στο πλαίσιο της κρίσης, η αξία του είναι πολλαπλάσια του τιμήματος αγοράς του. Επομένως, το 50% των 5 εκατ. ευρώ που κατευθύνθηκαν στην αναχρηματοδότηση αφορά το οικόπεδο Πέρρου. Από κει και έπειτα υπήρχε η αποπλήρωση ενός δανείου που αφορά σε άλλη πλατεία (Μερκούρη και Kολοκοτρώνη), όπου είχε ξεκινήσει τις διαδικασίες η διοίκηση του κ. Κυδωνάκη και εμείς συνεχίσαμε. Το υπόλοιπο ποσό αφορά το αναψυκτήριο, το θέατρο, το κολυμβητήριο και το δημαρχείο με εν μέρει χρηματοδότηση καθώς είχαμε λάβει και χρηματοδότηση μέσω προγραμμάτων. Μόνο να σας πω ότι το αναψυκτήριο έχει αποσβέσει πλήρως την αξία του από τα έσοδα που έχει αυτά τα 15 χρόνια λειτουργίας του. Μάλιστα το αναψυκτήριο πραγματοποίησε break even στην πρώτη επταετία της λειτουργίας του και είναι σήμερα κερδοφόρο. Το κολυμβητήριο έχει και αυτό έσοδα, εντούτοις δεν πρέπει να ξεχνάμε έναντι αυτής της δομής ότι ο δήμος δεν είναι αμιγώς επιχείριση και οφείλει να πραγματοποιεί και κοινωνική πολιτική. Ανάλογα είναι όλα όσα ισχύουν και για το δημοτικό θέατρο, όπου οι χρήστες του είναι όλα τα Βόρεια Προάστεια και στο μέτρο που ο δήμος το επιθυμεί μπορεί να έχει έσοδα και από τη συγκεκριμένη δομή.
Εν κατακλείδι θέλω να πω ότι αυτά τα δάνεια όχι μόνο ένα μέρος τους βρίσκεται εκεί σε μορφή οικοπέδου αλλά και το υπόλοιπο κομμάτι είναι μία περιουσία που αποδίδει. Και πότε είχε ο δήμος κάποιο έσοδο από ακίνητα ή από εκμίσθωση; Ποτέ είναι η απάντηση. Αυτή η πολιτική λοιπόν που κινήθηκε εντός λογικού πλαισίου σε ότι αφορά την ανάπτυξη της πόλης αλλά και το ύψος της αποπληρωμής των τοκοχρεωλυσίων έναντι των τακτικών εσόδων του δήμου έδωσε στο δήμο νέες δυνατότητες. Πρόκειται για δάνεια που έχουν αφήσει υποδομές στην πόλη και είναι σήμερα αστείο να γίνεται αρνητική συζήτηση σχετικά. Επίσης, δεν μπορούσαν να παραχθούν παρά με δανειοδότηση καθώς είναι γνωστό ότι ούτε το κολυμβητήριο, το αναψυκτήριο αλλά και ο πολιτισμός επιδοτείται. Στο δημαρχείο μπορούσαμε να πάρουμε επιδότηση για την κατασκευή του και την πήραμε. Επομένως, όλοι όσοι αναφέρονται σήμερα στη δανειοδότηση εκείνης της εποχής μέρος της οποίας κατευθύνθηκε σε αναχρηματοδότηση σήμερα είναι συνήθως αδαείς και ενδίδουν στην άσκηση μικροπολιτικής.
Τέλος θέλω να σας πω ότι είχαμε μία ατυχία. Ο δήμαρχος που ήρθε μετά από εμάς, θέλω να διατυπώσω από την αρχή ότι ήταν λίγος για την πόλη. Μία σειρά διοικητικών αποφάσεων του και ολιγωρίας του άφησε στάσιμο τον δήμο αλλά και πολλές φορές απεμπόλισε πολύ σοβαρά δικαιώματά μας.
Αναφέρεστε στο οικόπεδο Πέρρου που συζητήσαμε και νωρίτερα;
Κάπως έτσι αλλά αφήστε να δούμε τα πράγματα με τη σειρά. Η ιστορία της πλατείας Πέρρου ξεκινά επί διοικήσεως μας το 1995 και με τη διαπίστωση ότι ο δήμος δεν διαθέτει κεντρική πλατεία. Υπήρχε η άνω και η κάτω Πεύκη με τη Λεωφόρο Ειρήνης στη μέση και η πόλη δεν είχε πλατεία. Βρήκαμε αυτό το οικόπεδο που είναι ένα οικόπεδο φιλέτο και καταφέραμε μετά από αγώνα έντεκα χρόνων, κατά τη διάρκεια των οποίων απειλήθηκε ακόμα και η ζωή μας. Και είχαμε και μία μεγάλη επιτυχία. Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης στο πρωτοδικείο για την τιμή μονάδας πετύχαμε μία πολύ καλή τιμή κοντά στην αντικειμενική αξία και δεν υπήρχε κάτι καλύτερο για το φιλέτο της πόλης. Όταν ολοκληρώθηκε η διαδικασία τον Αύγουστο του 2006 καταγράφηκε στο υποθηκοφυλάκειο με την κατάθεση των 2 και άνω εκατ. που δώσαμε εμείς και καταγράφηκε και η ιδιοκτησία. Μετά ακολουθούσε μία τυπική διαδικασία της έφεσης των ιδιοκτητών που απαλλοτριώθηκε η περιουσία τους για την οριστική τιμή μονάδας. Εκεί λοιπόν υπήρξε μία σημαντική ολιγωρία από τη διοίκηση Θεοδωρακόπουλου στην υπεράσπιση με τα στοιχεία που προσκομίσαμε εμείς πρωτόδικα και αυξήθηκε η τιμή μονάδας κατά 40%. Δήμος και περίοικοι με βάση την πρωτόδικη απόφαση θα έπρεπε να καταβάλλουν συνολικά περί τα 2,2 εκατ. και μετά το εφετείο με την αύξηση της τιμής μονάδας προστέθηκαν επιπλέον 850 χιλ. γιατί δεν υπήρξε σοβαρή υπεράσπιση από την πλευρά του δήμου. Υπάρχουν λοιπόν σοβαρές ευθύνες και παράβαση καθήκοντος από την πλευρά του τότε δημάρχου Γιάννη Θεοδωρακόπουλου και αυτό σχετίζεται με το τωρινό θέμα που δημιουργήθηκε με τους περιοίκους. Σύμφωνα με το νόμο οι περίοικοι αποζημιώνουν κατά το 1/3. Στο συγκεκριμένο οικόπεδο με βάση τις εικοσάμετρες λωρίδες οι περίοικοι απαλλοτριώνουν περί το 36% και το 64% ο δήμος. Στο οικόπεδο Πέρρου στην αρχή της υπόθεσης υπήρχε πλήρη συνένωση του δήμου με τους περιοίκους. Στην πορεία είδαμε, ενώ ήταν σε εξέλιξη αυτή η διαδικασία της απαλλοτρίωσης που κράταγε δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια, υπήρξε η διαπίστωση, όταν ακυρώθηκε και λίγο πριν από την Ολυμπιάδα το έργο της Κύμης, ακούστηκε τότε ότι ενδέχεται και το Μετρό να έλθει στην Πεύκη, ότι ο δήμος θα χρειαζόταν πάρκιγνκ. Όχι άμεσα αλλά στο απώτερο μέλλον και αυτό άλλωστε είναι και ο ρόλος ενός δημάρχου, να οροματίζεται με στόχο το καλό των επόμενων γενεών. Κάπως έτσι αντί να πάμε και να αναπλάσουμε με ένα γκαζόν και να δείξουμε ότι δημιουργήσαμε και την πλατεία καθώς προλαβαίναμε για μικρές επεμβάσεις επί της θητείας μας. Αποφασίσαμε όμως ότι η ανάγκη της πόλης ήταν πέρα από την πλατεία και για γκαράζ και δουλέψαμε επάνω σε αυτό. Σύμφωνα με το νόμο δεν χρειαζόταν αλλαγή του πολεοδομικού σχεδίου για τη δημιουργία του γκαράζ καθώς αυτό ήταν σύννομο στο μέτρο που το οικόπεδο το είχαμε αγοράσει. Τι χρειαζόταν; Απόφαση του δημοτικού συμβουλίου. Και βλέπουμε ότι η συγκεκριμένη υπόθεση κρατάει δέκα χρόνια για κάτι που δεν χρειάζεται καθώς το οικόπεδο είναι δικό μας. Τον Αύγουστο του 2006 το οικόπεδο Πέρρου ως ακίνητο ενεγράφη στο υποθηκοφυλάκιο ως δημοτική περιουσία και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους χάσαμε τις εκλογές. Πάραυτα την επόμενη διετία δουλέψαμε με τους περιοίκους ώστε η χρήση του υπογείου γκαράζ να μη δημιουργήσει όχληση στους περιοίκους και να υποβαθμιστεί η περιουσία τους.
Σήμερα υπάρχει μία διαφορετική λογική κ. Καμάρα. Το υπόγειο γκαράζ θεωρείται ότι είναι η αιτία για τη μη καταβολή της πληρωμής λόγω όχλησης και υποβάθμισης των περιουσιών των περιοίκων.
Κοιτάξτε οι περίοικοι μακάρι να απαλλαγούν και να πληρώσει ο δήμος γιατί μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε εν μέσω οικονομικής κρίσης στη χώρα. Αν όμως το 2008 που καθορίστηκε η τιμή μονάδος δινόντουσαν τα χρήματα το θέμα θα είχε λήξει. Η διοίκηση Θεοδωρακόπουλου δεν έστειλε τα σχετικά ειδοποιητήρια και αυτό είναι παράβαση καθήκοντος και μην κοιτάτε που χαριστήκαμε μετά και ο Δημήτρης Φωκιανός με τη μεγαλοσύνη του και τη ψυχή που έχει. Κάπως έτσι ο κ. Θεοδωρακόπουλος πέρασε το καυτό μπαλάκι στον Φωκιανό και τον Μαυρίδη. Συνέπεσε και η οικονομική κρίση και εκ των πραγμάτων σήμερα υπάρχει πραγματική αδυναμία. Κρατάω ενστάσεις και θέλω να το προσέξουμε αυτό. Μπορεί κάποιος να πει ότι ένα γκαράζ δημιουργεί θέμα όσον αφορά την περιουσία των περιοίκων. Εμείς παρεμβήκαμε τότε και σε συνεργασία με επιστήμονες περιοίκους ξεκινήσαμε μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων για να προετοιμάσουμε το γκαράζ, εξασφαλίσαμε και ένα ποσό για την τεχνική υποστήριξη και φέραμε την είσοδο και την έξοδο του γκαράζ στη λεωφόρο Ειρήνης ώστε να μην υπάρχει όχληση στους περιοίκους αλλά κοντά στη λεωφόρο Ειρήνης. Για το σκοπό αυτό άλλωστε προτείναμε και πλήρη πεζοδρόμηση της Δαγκλή και ήπια κυκλοφορία στις Κουντουριώτου και Παντελεήμονος. Έχουν δίκιο όμως σήμερα οι περίοικοι ότι μπήκαμε σε εποχή οικονομικής κρίσης και είναι λογικό να μην έχουν τη δυνατότητα να αποπληρώσουν. Δεν θα συμφωνήσω όμως ότι το υπόγειο πάρκιγνκ είναι υποβάθμιση της περιουσίας τους.
Συνεπώς κατά τη γνώμη σας δεν είναι υποβάθμιση της περιουσίας των περιοίκων η κατασκευή του υπόγειου πάρκινγκ;
Το υπόγειο πάρκιγνκ εάν κατασκευάζονταν μόνο σε συνδυασμό με μία πλατεία ενδεχομένως θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι υποβάθμιση της περιουσίας των περιοίκων και κρατώ όμως και πάλι επιφυλάξεις. Γιατί; Γιατί μία πλατεία προσελκύει κόσμο άρα η στάθμευση θα ήταν παντού απ’ έξω. Εάν όμως γίνει πεζόδρομος η Δαγκλή που είναι ο βασικός δρόμος και τους άλλους δύο δρόμους τους κάνεις ήπιας κυκλοφορίας, γιατί ο κόσμος θα έψαχε κάπου να αφήσει το αυτοκίνητό του, άρα όπως σας είπα κρατώ επιφυλάξεις. Άμα υπολογίσουμε όμως ότι θα έλθει το Μετρό σε 10-15 χρόνια, δεν είναι αναβάθμιση της περιουσίας να κάνεις υπόγειο γκαράζ; Που θα παρκάρουν όλοι αυτοί; Πάνω στα σπίτια των περιοίκων θα παρκάρουν. Επομένως είναι σχετικό αυτό που λέμε. Το μόνο που είναι δίκαιο είναι ότι αυτή η υστέρηση που υπήρχε στην αποστολή των ειδοποιητηρίων επί Θεοδωρακόπουλου και ενέσκυψε η κρίση και σήμερα πραγματικά έχουν δίκιο οι περίοικοι και έτσι ο δήμος οφείλει να συνδράμει με όλες του τις δυνάμεις στην εξεύρεση τρόπων απαλλαγής τους.
