Γράφει ο Νίκος Καρούσος: Πολιτικός Μηχανικός – Υποψήφιος Δημοτικός Συμβούλος Αμαρουσίου με τον συνδυασμό «Ενότητα, Ανατροπή και Έργο για το Μαρούσι».
«Η πόλις, γενικά κατά την σημερινήν περίοδον, τόσο εις το κέντρον, όσον και τας συνοικίας της, εμφανίζει ζωηρόν οικοδομικόν οργασμόν. Πλην του εξ 25 ορόφων ανεγειρομένου επί εκτάσεως 52 στρεμμάτων κτηρίου του ΟΤΕ, το οποίον θα στεγάσει τας εξ 6.000 υπαλλήλων αποτελουμένας διοικητικάς αυτού υπηρεσίας, οπουδήποτε και αν στρέψη κανείς το βλέμμα του θα ίδη ανεγειρομένας πολυκατοικίας, μονοκατοικίας και επαύλεις».
(Απόσπασμα από την εικόνα του Αμαρουσίου στο μισά της δεκαετίας του ‘70, όπως αυτή αποτυπώνεται στο βιβλίο «Αμαρούσιον, Το Αρχαίον Άθμονον» του Ανδρέα Χρήστου Ζαγκλή).
«Η κατάσταση του αστικού χώρου του Αμαρουσίου χαρακτηρίζεται τα τελευταία χρόνια από φαινόμενα κορεσμού, με συνέπειες την επιδείνωση της ποιότητας διαβίωσης των κατοίκων και των εργαζομένων και την υπονόμευση της οικονομικής ανάπτυξης. Η κυκλοφοριακή υπερφόρτωση, ο εφιάλτης της στάθμευσης, η ευτέλεια και δυσλειτουργικότητα των δημόσιων χώρων σχηματίζουν εικόνα παρακμής και προοιωνίζονται ακόμη δυσκολότερο μέλλον…».
(Απόσπασμα από την πρόταση αναθεώρησης χρήσεων γης στον ∆ήμο Αμαρουσίου το έτος 2008).
Η παράθεση των δύο παραπάνω αποσπασμάτων αποτυπώνει με τον πιο εύγλωττο τρόπο, πότε ξεκίνησε η μεγάλη αστικοποίηση του Αμαρουσίου και ποια αποτελέσματα έφερε στο άλλοτε καταπράσινο προάστιο, που διεκδικούσε -μαζί με την Κηφισιά – τον τίτλο του μοναδικού θέρετρου της Αθήνας.
Πώς καταστράφηκαν οι τελευταίες «ανάσες» βόρεια της Αττικής
Πριν από όχι πολλά χρόνια, ανεβαίνοντας τη Λεωφόρο Κηφισιάς για μια βόλτα μέχρι την Πεντέλη, φτάνοντας στο Μαρούσι, περνούσες μέσα από περιοχές με πράσινο και ψηλά πυκνά δέντρα, συνεχίζοντας δε προς Μελίσσια, η ανάσα από το βουνό γέμιζε τα πνευμόνια σου με καθαρό αέρα. Με αυτές τις εικόνες και την προσδοκία για μια καλύτερη ποιότητα ζωής, μετακινήθηκαν από το κέντρο της Αθήνας πολλοί συμπολίτες μας προς τα βόρεια προάστια κι έτσι η Αθήνα άρχισε ουσιαστικά να χάνει τα προάστιά της, την ανάσα της.
Από τότε μεσολάβησαν σημαντικές παρεμβάσεις, που μετέβαλαν δραματικά την όλη εικόνα. Όσοι πρόλαβαν τα χάρηκαν όλα αυτά, αφού πολύ σύντομα τα «ανακάλυψε» το νέο Ρυθμιστικό, ψάχνοντας για νέες επεκτάσεις. Γιατί δεν ήταν αρκετή η κατάντια του κέντρου της Αθήνας, έπρεπε να προχωρήσει η ίδια «αναπτυξιακή» μανία και προς τα τελευταία κομμάτια φυσικής γης στην υπόλοιπη Αττική. Χωρίς σχέδιο, χωρίς οργάνωση, χωρίς αυστηρή και κωδικοποιημένη πολεοδομική νομοθεσία, εγκαταλείφθηκε με μεγάλη ευκολία στην προχειρότητα, σε συμφέροντα παντός τύπου. Κοινόχρηστοι χώροι καταπατήθηκαν, πράσινες ανάσες αποχαρακτηρίστηκαν και η αυθαίρετη δόμηση δεν υπέστη ποτέ καμία σοβαρή παρενόχληση, επειδή το κράτος δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να ελέγξει τίποτα.
Η «ανάπτυξη» των Βορείων Προαστίων
Μαζί με τον πληθυσμό, τη μετακίνηση στα βόρεια ακολουθούν και τα «αναπτυξιακά προϊόντα», κτίρια γραφείων και malls. Η ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων από τη χώρα, αποτέλεσε μια ακόμη μοναδική ευκαιρία εξαπάτησης των κατοίκων του Αμαρουσίου. Έργα άσχετα με τους Ο.Α. ονομάσθηκαν ολυμπιακά, προκειμένου να αλλάξουν οι χρήσεις γης, ενώ τερατώδεις κατασκευές ονομάσθηκαν προσωρινές, προκειμένου να καμφθούν οι αντιδράσεις των κατοίκων. Ο Μ. Δεκλερής, επίτιμος αντιπρόεδρος του ΣτΕ, σε ομιλία του, πολλά χρόνια πριν, με θέμα: «Η Ιδιωτικοποίηση της Δημοσίας Κτήσεως» προφητικά επισήμανε πως «…με την υψηλή τέχνη της νομοθετικής πανουργίας, η Ελληνική Δημοκρατία γίνεται “Ελλάς Α.Ε.“ και εκποιείται». Οι επεκτάσεις των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, που έγιναν εν τω μεταξύ, βοήθησαν, προσωρινά, στην άμβλυνση του προβλήματος. Όμως, χωρίς τη αποθάρρυνση της μείωσης χρήσης του αυτοκινήτου και με την κατασκευή νέων αυτοκινητόδρομων, το όποιο κέρδος εξανεμίστηκε ταχύτατα. Στη δύσκολη για τη χώρα μας δεκαετία του ’50, μετά από μια κατοχή και έναν εμφύλιο, υπήρξε πρόνοια για την απαλλοτρίωση και εξασφάλιση των χώρων της περίφημης Σταυρού – Ελευσίνας, της Αττικής Οδού, που υλοποιήθηκε μισόν αιώνα μετά! Στις μέρες μας, εκποιούνται δάση, πλατείες, παραρεμάτιες περιοχές, αιγιαλοί και μεγάλοι ελεύθεροι χώροι, μεταξύ των οποίων οι Χώροι Εργοταξιακής Υποστήριξης (ΧΕΥ), χωρίς καμιά μέριμνα για τη μελλοντική λειτουργία της πόλης και τις ανάγκες της.
«Όχι στο Μαρούσι – Eλντοράντο»
Η Δημοτική Παράταξη «Κόντρα Στον Καιρό» επισήμανε, από το 2006, τις ανησυχίες για το μέλλον της πόλης μας και τις διατύπωσε διεξοδικά σ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, με αποκορύφωμα την παρέμβαση του επικεφαλής της Κίνησής μας και υποψηφίου Δημάρχου Λευτέρη Μαγιάκη, στον τελευταίο προ των εκλογών φύλλο στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ, με τίτλο «Όχι στο Μαρούσι – Eλντοράντο».
Δυο πολύ ενδιαφέροντα σχετικά δημοσιεύματα στην προαναφερθείσα εφημερίδα, ήρθαν να τις ενισχύσουν.
-Στο πρώτο, στις 15.1.2007, με τίτλο «Πληθυσμιακή έκρηξη» αναφέρεται, μεταξύ των άλλων, πως εντελώς διαφορετική -και δυστυχώς χειρότερη- εικόνα από τη σημερινή θα παρουσιάζουν τα βόρεια προάστια εντός της επόμενης δεκαετίας. Εύκολα θα διαπιστώσει κάποιος ότι η κατάσταση στα βόρεια προάστια και ειδικά στο Μαρούσι, θα γίνει ακόμη πιο δραματική.
-Στο δεύτερο, στις 06.02.2007, με τίτλο «Δημοφιλή ακίνητα» τονίζεται, πως την ώρα που τα βόρεια προάστια υποχωρούν στις προτιμήσεις των υποψήφιων αγοραστών ακινήτων, το Μαρούσι ακολουθεί αντίθετη πορεία, αναδεικνυόμενο σε ιδανικό τόπο για τη στέγαση επιχειρήσεων αλλά και ιδιωτών.
Όμως για το Μαρούσι ο δρόμος προς την καταστροφή δεν φαίνεται να έχει τέλος. Σε όλα τα παραπάνω, ήρθε να προστεθεί η πρόσφατη απόφαση για μεταφορά του Καζίνο της Πάρνηθας στη Λεωφόρο Κηφισιάς στο κτήμα Δηλαβέρη, στα όρια μεταξύ των Δήμων Αμαρουσίου και Χαλανδρίου. Μια απόφαση που στερείται οποιασδήποτε νομιμοποίησης, αφού ελήφθη αγνοώντας προκλητικά τόσο τους Δήμους της περιοχής, όσο και κάθε έννοια συμμετοχικότητας και διαφάνειας. Η λειτουργία μιας χρήσης σε εικοσιτετράωρη βάση, θα μεταφέρει έναν τεράστιο κυκλοφοριακό φόρτο σε μια περιοχή ήδη υπερκορεσμένη. Ιδιαίτερη εντύπωση προξενεί, ο ευφημισμός του σχετικού νόμου Ν. 4277/2016 «Περί χωρικού σχεδιασμού – βιώσιμης ανάπτυξης»(!) καθώς και της Τεχνικής Έκθεσης που απαιτείται για την Προέγκριση Εκπόνησης Ειδικού Χωρικού Σχεδίου, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ, παρουσιάζεται η όλη «επένδυση» σαν ευλογία για την πόλη!
Το όραμα οι προτάσεις του συνδυασμού «Ενότητα, Ανατροπή και Έργο για το Μαρούσι»
Αλήθεια, ποιος αποτιμά την υγεία των πολιτών, την καταστροφή του περιβάλλοντος, τις επιπτώσεις στην οικονομία των γύρω περιοχών, αλλά και σ’ αυτή των παικτών; Και βέβαια, ούτε λόγος να γίνεται για την εγκληματικότητα που ακολουθεί πάντα αυτού του είδους τις «επενδύσεις». Η ανησυχία του αείμνηστου Ανδρέα Ζαγκλή έγινε ο εφιάλτης που ζούμε σήμερα. Η κληρονομιά της διοίκησης των Τζανίκου και Πατούλη, τα τελευταία 25 χρόνια, είναι απίστευτα δραματική. Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις. Το Μαρούσι δεν μπορεί πλέον να ξαναγίνει το προάστιο των παιδικών μας χρόνων.
Όμως, το όραμα της Δημοτικής Παράταξης «Ενότητα, Ανατροπή και Έργο για το Μαρούσι» απόλυτα ρεαλιστικό και εύκολα πραγματοποιήσιμο, είναι να γίνει το Μαρούσι μια πόλη ανθρώπινη, βιώσιμη και φιλική για τους κατοίκους της, για τους ανθρώπους που εργάζονται σ’ αυτήν, αλλά και για τους επισκέπτες της. Καλούμε τους συμπολίτες μας, να λάβουν, σοβαρά, υπόψη το διακύβευμα των επόμενων εκλογών που θα είναι καθοριστικό για τη φυσιογνωμία της πόλης μας αλλά και για το μέλλον των επόμενων γενεών.
Τους καλούμε να αξιολογήσουν τα «οράματα» των άλλων συνυποψηφίων μας, που άσκησαν διοίκηση στον Δήμο και την Περιφέρεια. Να πάρουν υπόψη τους ότι με τις πράξεις τους ή τις παραλείψεις τους τόσα χρόνια, είναι και αυτοί υπεύθυνοι για τη σημερινή άναρχη ανάπτυξη της πόλης. Να σκεφτούν πως σε μια πόλη σαν το Μαρούσι, που δεν διαθέτει έναν δημοτικό χώρο εκδηλώσεων, ανάπτυξη είναι η ανάδειξη της παράδοσης, με τη δημιουργία και προώθηση δραστηριοτήτων που έχουν σχέση με τις τέχνες, και τον πολιτισμό.
Ανάπτυξη, τέλος, είναι η δημιουργία ήπιων αθλητικών δραστηριοτήτων αποκλειστικά για τους πολίτες, στον χώρο των ολυμπιακών εγκαταστάσεων. Γιατί το ερώτημα, εντέλει, για τον κάθε πολίτη που ζει στην πόλη μας, χωρίς τεκμηρίωση πολεοδόμων ή άλλων ειδικών περιβαλλοντολόγων, είναι απλά: Πόση ανάπτυξη αντέχει ακόμα το Μαρούσι; Η απάντηση είναι κατηγορηματική και πρέπει να γίνει συνείδηση όλων: Ούτε το Μαρούσι ούτε η Αττική αντέχουν πλέον άλλη ανάπτυξη.
