Γράφει ο Δημήτρης Μασούρης, Επίτιμος σχολικός σύμβουλος φιλολόγων.
Ιστορικές αναδρομές του παρελθόντος μας θυμίζουν σήμερα τις τοποθεσίες, που έχουν ως θεμελιωτικές βάσεις ύπαρξής τους τα κοσμητικά επίθετα της προσηγορίας της Θεομήτορος.
Οι Έλληνες, σε όποιο σημείο γης και αν βρίσκονται, στις συμπεριφορές τους φέρουν το όνομα εκείνης, που στάθηκε προστάτης και αρωγός της ύπαρξής τους. Έτσι δεν παρέλειψαν στο όνομά της να επικαλούνται τη θεία βοήθειά της και να χτίζουν ναούς, να προσεύχονται σ’ αυτούς και να ονομάζουν πόλεις, που να φέρουν το όνομά της πχ. Σάντα Μαρία, Παναγία της Λούρδης, Μαριούπολις στο Κίεβο κ.ά.
Και, όταν έρχεται ο Αύγουστος, η θύμηση των ξενιτεμένων Ελλήνων φτεροκοπά στην πατρίδα και γέρνει νοσταλγικά με τον πόθο επιστροφής. Και έχουν την αξίωση στην παράκλησή τους «το άναμμα ενός κεριού στο ιστορικό εικόνισμά της». Και δεν υπάρχει ιστορικό εξωκλήσι των παλαιών χρόνων ιδιαίτερα στο Μαρούσι, που να μη στολίζει τους τοίχους του η πάνσεπτη μορφή της.
Η ωραία πόλη του Μαρουσιού ήταν πάντα έτοιμη να δεχτεί τους φίλους ιδιαίτερα πάντα τον 15Αύγουστο με πολλές προετοιμασίες. Η ιδέα και μόνο ότι θα έφταναν και για λίγο, ένα χρονικό διάστημα, θα απολάμβαναν το θεσπέσιο γλυκύρεμο αεράκι του Μαρουσιού και θα δρόσιζαν το βιοπάλεμά τους με το ιαματικό νερό των φρεατίων, που κάποτε ενίσχυαν το Αδριάνειο Υδραγωγείο και με τις πήλινες στάμνες τους παίρναν νερό και από τα Βρυσάκια.
Το «παραμένειν» στο Άθμονον με τα πενιχρά μέσα της επικοινωνίας της εποχής από τους πανάρχαιους χρόνους, καθώς παρατηρεί και ο λεξικογράφος Ησύχιος (5ος μ.Χ. αιώνας) «Αθμονάζειν» ήταν τόπος διακοπών, ανάσας και ηρεμίας. Κάλεσμα ήταν των εποχών. Από τη λατρεία της Αμαρυσίας Αρτέμιδος και της Ουράνιας Αφροδίτης με επίκεντρο πάντα το λόφο του Αγίου Ιωάννη του Πέληκα, έχουμε τη διαδοχή του καθαρμού και με τη λατρεία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου σε περικαλλέστατο ναό βυζαντινής αρχιτεκτονικής με εσωτερική αγιογραφία Ναζαρηνής Τέχνης του Σπύρου Χατζηγιαννόπουλου, μαθητή του έξοχου Γερμανού καθηγητή Λουδοβίκου Θείρσιου (1825-1949) της Σχολής Καλών Τεχνών (1852-1855).
Κατά τους τελευταίους χρόνους και μάλιστα κατά την εποχή του αιδεσιμολογιώτατου ιερέα κ. Χρήστου Μαρούδα ανήκει και το ψαλλόμενο δοξαστικό τροπάριο της Παναγίας. Και αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό της εκτόνωσης της μεγάλης λατρείας αγάπης της μητέρας του Θεού και αποτελεί ασπίδα της επαγρύπνισης της Θείας Χάριτος.
Ας το διαβάσουμε λοιπόν.
«Αθμονέων η πόλις γεραρόν περιτείχισμα
εύρε σε πανάχραντη Κόρη και προστάτιν αγέρωχον,
διό σου καθ’ εκάστην της μορφής εικόνα
ασπαζόμεθα φαιδρώς
και ως ρόδον το Αμάραντον προσφυώς
προσφυώς καλούντες Σε εκβοώμεν.
Χαίρε των εν ανάγκαις αρωγέ,
Χαίρε, ημίν ανάρρυσις, χαίρε των προσδαμόντων σοι
πιστώς θερμή αντίληψις».
Και σε μετάφραση:
«Η πόλη των Αθμονέων (Μαρουσιωτών),
ο ισχυρός προμαχώνας βρήκε Εσένα
Πανάχραντε Κόρη και υπέρμαχη δυνατή, για τούτο
και κάθε ημέρα την εικόνα της μορφής σου
ασπαζόμαστε με χαρά ως Ρόδον το Αμάραντον
κατάλληλα με δυνατή φωνή από το βάθος
της καρδιάς μας, σε καλούμε. Χαίρε βοηθέ
στις ανάγκες μας, Χαίρε διάσωσή μας,
Χαίρε πρόθυμη με αξιοπιστία προστασία αυτών,
που τρέχουν σε σένα».
Θα ήταν ευχής έργο ο σύντομος αυτός ύμνος (το τροπάριο, κοντάκιο) προς τη Μεγάλη Μητέρα του Θεού να ψαλλόταν και σε άλλες επετείους Της, ώστε η συχνή επανάληψη να γίνει περισσότερο γνωστή στο λαό, που Εκείνη προστατεύει. Και εμείς δεν έχουμε άλλο παρά να συγχαρούμε τον εμπνευστή του και τους άριστους υμνολόγους του χορωδιακού τμήματος να επαινέσουμε.
