«Tα πάντα ρει…» στο κέντρο

Κυκλοφοριακή μελέτη Αμαρουσίου

Πενήντα χρόνια πίσω

Κάτι για την ιστορία

Είχα ασχοληθεί με το κυκλοφοριακό του Μαρουσιού από το 1987, οπότε έφερα σε επαφή τον συνάδελφο κ. Γιάννη Φραντζεσκάκη με την τότε λογική δημαρχιακή διοίκηση πριν ξεσαλώσει και διαλύσει τα πάντα μετά. Ο Φραντζεσκάκης εκπόνησε τότε την πρώτη ολοκληρωμένη μελέτη κυκλοφορίας, της οποίας η επιτυχία φάνηκε από την πρώτη μέρα εφαρμογής της, στις 13 Απριλίου 1991. Είχαν να το λένε όλοι ότι άλλαξε η κατάσταση στο Μαρούσι σε μια μέρα, τόσο στη ροή των οχημάτων όσο και στην κυκλοφορία των πεζών.

Δυστυχώς, μετά το 1996 κάποια μελετητικά γραφεία και μάλιστα με την προσωπική στήριξη του τότε υπουργού ΠΕΧΩΔΕ και του δημάρχου ανέλαβαν, χωρίς να χρειάζεται, την «αναμόρφωση» του κυκλοφοριακού και τα έκαναν μπάχαλο. Κακές και μη εφαρμόσιμες μελέτες, χωρίς αρχές, με ευκαιριακές προτάσεις διέλυσαν το κυκλοφοριακό και το αποτέλεσμα το θυμόμαστε όλοι. Η Πολεοδομική Υπηρεσία του Δήμου, πλαισιωμένη από τεχνικούς που δεν ήξεραν ούτε πολεοδομία ούτε κυκλοφοριολογία, άλλαζε κάθε δυο-τρεις μήνες την εφαρμογή των ανεφάρμοστων μελετών, ευκαιριακά, σε όποια σημεία υπήρχαν οι περισσότερες διαμαρτυρίες. Και το πόσο στοίχισε σε χρήμα και ανθρωποώρες είναι άγνωστο, γνωστό όμως είναι ότι το Μαρούσι έγινε γνωστό ως η πόλη που αν μπεις μέσα με αυτοκίνητο, χάθηκες. Ως πεζός δε, δεν είναι δυνατόν να κυκλοφορήσεις ούτε στους κατασκευασμένους πεζοδρόμους, δεδομένου ότι είναι λάθος σχεδιασμένοι – θα τα πούμε αργότερα.

Έρχεται τώρα η νέα μελέτη του Πανεπιστημίου Πατρών. Είναι γνωστό στους κύκλους μας τόσο γενικά ότι το εν λόγω πανεπιστήμιο «τεχνοκρατείται» όσο και ότι ειδικά οι κυκλοφοριολόγοι του καθηγητές είναι της αμερικανικής κατεύθυνσης (προτεραιότητα στο Ι.Χ.) και όχι της ευρωπαϊκής (προτεραιότητα στον άνθρωπο).
Επιτρέψτε μου να σχολιάσω μερικά από τα σημεία της μελέτης αυτής, όπως δημοσιεύθηκε στην «Α» της 27.10.07. Ελπίζω αργότερα να δώσω στη δημοσιότητα κάποιες ειδικές παρατηρήσεις ως προς το κυκλοφοριακό, όπως είχα άλλωστε κάνει και στο παρελθόν (βλ. άρθρα μου στην «Α» 7.3.97, 24.3.97 κ.ά.). Ο σχολιασμός για απλούστευση γίνεται με τη σειρά της μελέτης.

Εκτίμηση της σημερινής κατάστασης από τη μελέτη για τα διαχωριστικά κολωνάκια. Κατ' αρχήν είναι εντελώς εγκληματική η χρήση τους δεδομένου ότι σε περίπτωση πτώσης από ατύχημα (πεζού, ποδηλάτη, οδηγού και επιβάτη μοτοσικλέτας ή παπιού) μετατρέπονται σε φονικά όργανα – και υπάρχουν πολλές τεκμηριωμένες διαμαρτυρίες συλλόγων μοτοποδηλάτων αλλά ποιος τους ακούει. Σε πολιτισμένες χώρες ο διαχωρισμός γίνεται με σκληρά φυτά, π.χ. αγριελιές, που κουρεύονται σε πλάτος 30-40 εκ. και ύψος 60-80 εκ. αποτελώντας όχι απλά διαχωριστικό, αλλά και προστατευτικό τείχος. Ποιος όμως ενδιαφέρεται για την ανθρώπινη ζωή και το πράσινο στη χώρα μας; (Σημειώνεται ότι το κολωνάκι γράφεται κολωνάκι. Ούτε κολονάκι ούτε κωλονάκι).

Tο ότι το πεζοδρόμιο αποτελεί χώρο εξόδου επιβατών από σταθμό των ΗΣΑΠ (σε ώρες αιχμής μπορεί να βγουν ταυτόχρονα πάνω από 500 επιβάτες), η προσανατολισμένη στο Ι.Χ. μελέτη δεν το αξιολογεί, το βλέπει ως χαμένο χώρο για τα Ι.Χ.

Ιδού πάλι η προτεραιότητα: ο οδικός άξονας. Πέρα από αυτό όμως να κάνει τι η Αλεξάνδρου ως οδικός άξων; Από το πουθενά στο πουθενά;

Αυτό είναι… Κι εμείς που νομίζαμε ότι φταίει η δημιουργία των πολυκαταστημάτων τα οποία διεθνώς έχουν καταπιεί τα παραδοσιακά εμπορικά κέντρα…. (Το κακό είναι ότι αυτό δεν θέλει να το καταλάβει ούτε και ο εμπορικός σύλλογος, που ελπίζει σε αναθέρμανση του κέντρου όταν γεμίσει αυτοκίνητα. Έχει κάνει σύγκριση τιμών και προσφερόμενης ποικιλίας ο Σύλλογος για να δει τι φταίει ή βαυκαλίζεται σε φρούδες ελπίδες; Και όμως, τον είχαμε προειδοποιήσει σε συμβούλια που είχαν γίνει προ πενταετίας και περισσότερο, θα πρέπει να θυμούνται ο κ. Κ. Γαρδέλης, ο κ. Α. Παπάζογλου. Υπάρχει εκτός από τα έγγραφα και σχετικό δημοσίευμά μου στην «Α» της 24.3.1997 κ.ά.).

Έχουμε πει χιλιάδες φορές ότι είναι ατελέσφορη η θέσπιση ωραρίου εφοδιασμού των καταστημάτων. Δεν μπορεί μια μικρομεσαία επιχείρηση που εφοδιάζει, π.χ. με ηλεκτρικά είδη ή με ρούχα κ.λπ., να έχει πενήντα οχήματα τα οποία να βρίσκονται σε όλο το Λεκανοπέδιο, ταυτόχρονα, 7-9 το πρωί, ούτε το κάθε μαγαζί να πληρώνει υπερωρίες του προσωπικού του. Αντίθετα, τέτοιος ανεφοδιασμός μικροφορτίων γίνεται στην πράξη ανεμπόδιστα με κλείσιμο του δρόμου για 2-3 λεπτά: παράδοση εμπορεύματος – είσπραξη – παραλαβή τιμολογίου. Μου έχει τύχει δεκάδες φορές στην Μητροπόλεως και δεν συνέβη τίποτα ούτε κανείς διαμαρτυρήθηκε. Μια φορά όμως έγινε ο χαμός διότι κάποιος πάρκαρε λοξά το 4Χ4 τανκς του στη Μητροπόλεως μπαίνοντας σε ένα κατάστημα για τα ψώνια του, κλείνοντας τη διέλευση για πάνω από δέκα λεπτά χωρίς καν να ενοχληθεί από τα κορναρίσματα και τις φωνές.