Το τελευταίο παραδοσιακό καφενείο της πλατείας Κασταλίας επισκέφτηκε η Αμαρυσία για να γνωρίσει την ιστορία του, τους ιδιοκτήτες του και το κόσμο που συχνάζει σε αυτό. Ο κ. Δημήτρης Ντελώνης και ο κ. Γιώργος Ζαφείρης, που δουλεύουν το μαγαζί από το 1974, ήταν πρόθυμοι να ταξιδέψουν στο χθες, αποκαλύπτοντάς μας ιστορικά στοιχεία και περιστατικά αλλά και να συζητήσουν μαζί μας για τις αλλαγές της κεντρικότερης και πιο ιστορικής πλατείας στο πέρασμα του χρόνου.
Τι γνωρίζετε για την ιστορία του καφενείου;
Γιώργος Ζαφείρης: Το ακίνητο, απ’ ό,τι μας έχουν πει, ήταν από τότε που χτίστηκε καφενείο και είχε πάντα την ονομασία «Κασταλία». Ήταν ιδιοκτησίας του Ανδρέα Χαϊμαντά, στην οικογένεια του οποίου ανήκει ακόμα το ακίνητο. Μετά τον Χαϊμαντά, το δούλεψε ο Πέτρος Χατζησταύρου και έπειτα ο πατέρας μου, Θωμάς Ζαφείρης. Σαν χώρος έχει αλλάξει από τότε, καθώς το σημερινό ακίνητο χτίστηκε τη δεκαετία του ’70, με νέα άδεια. Παλιότερα το κτίσμα ήταν με πλίνθους, αλλά μάλλον μικρότερο από το σημερινό.
Υπάρχουν παλιές φωτογραφίες από τον χώρο;
Γ.Ζ.: Όχι, δεν έχουμε ούτε εμείς αλλά ούτε και η οικογένεια του ιδιοκτήτη. Οι μόνες που βρήκαμε είναι κάποιες της πλατείας Κασταλίας, όπου υποθέτουμε πως ένα από τα απεικονιζόμενα μαγαζιά είναι το καφενείο «Κασταλία». Δίπλα από εμάς γνωρίζουμε ότι ήταν το καφενείο του Γεωργίου ή Αλημαλά, το οποίο βρισκόταν εκεί που τώρα είναι ο δρόμος της Βασιλίσσης Σοφίας.
Αληθεύει ότι στο καφενείο σας γίνονταν παλιότερα πλειστηριασμοί;
Δημήτρης Ντελώνης: Ναι.Αγνοώ από πότε, εμείς το δεχτήκαμε ως κατάλοιπο του προηγούμενου ενοικιαστή. Από το 1974 έως το 1985 μαζεύονταν Μαρουσιώτες, με δικηγόρους, συμβολαιογράφους και δικαστικό επιμελητή και γίνονταν αγοραπωλησίες. Κάποια στιγμή το σταματήσαμε, γιατί παρά τα όσα μας βεβαίωνε ο δικαστικός επιμελητής, ότι δηλαδή «ο χώρος αυτός είναι από το κράτος εγκεκριμένος για πλειστηριασμούς», μάθαμε πως δεν ήταν νόμιμο.
Θυμάστε κάποια χαρακτηριστικά περιστατικά που έλαβαν χώρα στο καφενείο ή την πλατεία;
Δ.N.: Θυμάμαι ότι όταν έγινε η επιστράτευση, τις νύχτες μαζεύονταν στα τραπεζάκια του καφενείου στην πλατεία, περίπου 20 Μαρουσιώτες και συζητούσαν τις εξελίξεις. Θεωρούσαν ότι τους ανήκαν εκείνα τα τραπέζια, γι’ αυτό και άλλος να καθόταν σε αυτά, με την απαρτία τους τον παραμέριζαν.
Ένα άλλο πολιτικό συμβάν που μου έρχεται στη μνήμη, είναι ενός πολιτικού του οποίου το όνομα μου διαφεύγει, αλλά πιθανόν ανήκε στην Ένωση Κέντρου. Διεξήγαγε μια ομιλία στην πλατεία, ένα βράδυ με λίγη ψύχρα, και ενώ οι ακροατές ήταν περί τα δέκα άτομα γύρω από την πλατεία και μέσα σε αυτή ήταν μόνο η κόρη και η γυναίκα του, εκείνος έβγαζε κανονικά τον λόγο του.
Ακόμα, μπορώ να θυμηθώ τα λιονταράκια της πλατείας που έβγαζαν νερό, το οποίο όπως μου διηγούνταν σέρβιρε ο γείτονας «Αλημαλάς» στους πελάτες του. Τον τελευταίο, τον Σταμάτη Γεωργίου δηλαδή, τον θυμάμαι να μου παραγγέλνει καφέ με νοήματα καθότι κωφάλαλος. Είναι ιστορική φιγούρα της πλατείας, καθώς παλιά σέρβιρε και εξυπηρετούσε τον κόσμο παρά αυτή την ιδιαιτερότητά του.
