Από μικρό ανταρτόπουλο στα βουνά της Ηπείρου, ο Κώστας Σκαλωμένος αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα και αργότερα στην οικογένειά του. Ατσαλωμένος στις μάχες για μια νέα Ελλάδα, χωρίς «προστάτες» και «δανειστές», ο Σκαλωμένος έφυγε με χιλιάδες άλλους αγωνιστές στην Τασκένδη. Εκεί ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την ταξική του συνείδηση, μέσα απ’ τα επιτεύγματα της «μπαρουτοκαπνισμένης» Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και από τις δυσμενείς αλλαγές που ακολούθησαν το 20ό Συνέδριο.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις κουβέντες μου με τον κυρ Κώστα! Μυαλό ξυράφι, ανάλυση απλή και κατανοητή, διήγηση που σε ξύπναγε απ’ το λήθαργο. Μιλούσε για τις μάχες του εμφύλιου με τόση ζωντάνια και τόσες λεπτομέρειες, που νόμιζες ότι τα έβλεπες όλα δίπλα σου, όπως ακριβώς είχαν γίνει!
Κι έπειτα, η μεγάλη παρηγοριά μου την εποχή που άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Όταν όλοι υμνούσαν τον… μέγα ανανεωτή της… περεστρόικας, ο κυρ Κώστας άστραφτε και βροντούσε! «Προδότες, θα διαλύσουν τα πάντα», έλεγε και τα μάτια του γυάλιζαν, θαρρείς έτοιμος να ξαναπάρει τ’ όπλο για να υπερασπιστεί αυτά που τόσο καλά γνώριζε…
Ο κυρ Κώστας δεν πρόδωσε ποτέ του! Δεν άφησε άλλη κληρονομιά στα παιδιά και τα εγγόνια του, έξω απ’ το καθαρό του κούτελο. Είναι κάτι που κουβαλώ κι εγώ απ’ τους γονείς μου, αυτό το βάρος της τίμιας παράδοσης. Χρέος μας είναι να μην την προδώσουμε ούτε εμείς. Ειδικά σήμερα, που άνθρωποι σαν τον Κώστα Σκαλωμένο κάνουν αισθητή την απουσία τους…
Χρήστος Α. Φωτιάδης
