Προ καιρού, όταν επανεξελέγη ο Μπους στην προεδρία των ΗΠΑ, ο κ. Β. Κυρίτσης μάς είχε μιλήσει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ για τις θέσεις των Δημοκρατικών. Όπως και τότε, έτσι και τώρα κατέθεσε με παρρησία τις απόψεις του σχετικά με τη νίκη των Δημοκρατικών στη Βουλή των Aντιπροσώπων και ιδίως στη Γερουσία.
Είναι γεγονός ότι, με βάση το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα, ο κ. Μπους αποδυναμώθηκε ως ένα σημείο και ήδη αναγκάστηκε να αντικαταστήσει τον υπουργό της Εθνικής Άμυνας των ΗΠΑ. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι Δημοκρατικοί –μέσω της άσκησης μιάς διαφορετικής από τη σημερινή πολιτικής– θα θέσουν τέλος στην αιματοχυσία, ιδίως των αμάχων. Στο πλαίσιο αυτό θα περιμένουμε να δούμε, από σήμερα, με ποιον τρόπο θα επηρεάσουν τις αποφάσεις του Μπους.
Τα όσα είπε ο κ. Β. Κυρίτσης στην «Α» είναι διαφωτιστικά και χρήσιμα για όσους ενδιαφέρονται για την ειρήνη, σεβόμενοι τις ιδιαιτερότητες των άλλων. Ακόμη περισσότερο όμως ενδιαφέρουν την πατρίδα μας, η οποία βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της πλέον ασταθούς περιοχής του πλανήτη.
Πολλές φορές τα αδιέξοδα στα εσωτερικά θέματα των δυνατών, τους κάνουν να εκτρέπονται προς τα έξω, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα σε λαούς, πληθυσμιακά μικρούς, αλλά πλουσίους σε υπέδαφος. Πράγμα που λύνει προβλήματα καθημερινά, ιδίως στον οικονομικό τομέα, όπως το ενεργειακό και άλλα. Γι’ αυτό και αρχίσαμε από τα εσωτερικά της υπερδύναμης.
Υπάρχουν εσωτερικά προβλήματα στις ΗΠΑ που αναμένεται να λυθούν είτε με τη λήξη του πολέμου είτε με την αλλαγή της κυβέρνησης;
Τα προβλήματα της ανεργίας και της φτώχειας είναι γνωστά. Υπάρχουν και προβλήματα σε θέματα υγείας, παιδείας, αλλά και στο ενεργειακό. Η κυβέρνηση Μπους πρέπει να ντρέπεται γι’ αυτά. Ίσως δεν ευθύνεται εξ ολοκλήρου, αλλά τώρα τελευταίως ασχολείται μόνον με τον πόλεμο και αυτά τα προβλήματα τα θέτει σε δεύτερη μοίρα. Τα εσωτερικά προβλήματα πολλαπλασιάζονται και περιπλέκονται. Για παράδειγμα, στο μεταναστευτικό η συνεχής εισροή ισπανόφωνων αποτελεί πρόβλημα όσον αφορά το ανθρώπινο δυναμικό που αναζητεί εργασία. Ωστόσο, το ότι κινδυνεύουν οι ΗΠΑ από την ισπανική γλώσσα –όπως διατυπώνει ο γνωστός ανθέλλην κ. Χάντιγκτον– είναι απαράδεκτο να λέγεται.
Από την άλλη, υπάρχει σημαντικό πρόβλημα με τα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Απαιτούνται στο εσωτερικό σκληρά δημοσιονομικά μέτρα, τα οποία η οποιαδήποτε κυβέρνηση διστάζει να λάβει. Συμπερασματικά, τίποτε δεν θα λυθεί εύκολα. Όμως, εάν απαγκιστρωθούμε από το Ιράκ, τουλάχιστον θα δρομολογηθούν λύσεις για κάποια από αυτά.
Πρόεδρε, επί τη ευκαιρία, ποια είναι σήμερα η διεθνής οικονομική θέση των ΗΠΑ;
Οι ΗΠΑ είναι αναμφισβήτητα η πρώτη οικονομική δύναμη του πλανήτη με δεύτερη την Ιαπωνία. Οι Αμερικανοί οικονομολόγοι θεωρούν το δολάριο αχτύπητο. Όταν πέφτει σε σχέση προς άλλα ισχυρά νομίσματα (ευρώ, γιεν κτλ.), τότε οι ΗΠΑ χρωστούν λιγότερα. Οι πιστωτές θα εξακολουθούν να δανείζουν διότι με τα δανεικά αγοράζουμε τα προϊόντα τους (π.χ. Κίνα). Έτσι θεωρούν ότι κανείς δεν επιθυμεί το «κραχ» του δολαρίου.
Όπως όμως είπαμε προηγουμένως, το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών αυξάνεται αλματωδώς. Εξάλλου, οι επενδυτές είναι ιδιοτελείς και συνεπώς απρόβλεπτοι. Κάποια στιγμή οι επενδύσεις μπορεί να σταματήσουν και το πρόβλημα να ανακύψει ξαφνικά σε όλο του το μεγαλείο.
Γνωρίζουμε ότι δημοκρατικές χώρες με σχετικά προβλήματα, όπως η Ινδία, διστάζουν να λάβουν σκληρά δημοσιονομικά μέτρα για να συγκρατήσουν το έλλειμμα. Η Κίνα όμως τα λαμβάνει. Έτσι αναπτύσσεται με λιγότερους κινδύνους.
Το νέο Κογκρέσο πρέπει αυτό να το λάβει υπόψη του. Το πολιτικό κόστος όμως για όποιον αναλάβει τέτοιες πρωτοβουλίες ή κάνει σχετικές προτάσεις θα είναι μεγάλο. Έτσι, δεν προβλέπω ν’ ασχοληθεί κανείς με αυτό. Την ίδια στιγμή χώρες όπως η Κίνα, η Ιαπωνία, η Σαουδική Αραβία έχουν συσσωρεύσει τεράστια δολαριακά διαθέσιμα. Εάν αποφασίσουν να τα εκποιήσουν, το «κραχ» του δολαρίου είναι αναπόφευκτο. Κάτι τέτοιο έχει μικρές πιθανότητες, αλλά στην οικονομία τίποτε δεν αποκλείεται. Η κατάσταση αυτή ισχύει εδώ και χρόνια. Ελπίζω, η πάλαι ποτέ παντοκρατορία του δολαρίου να μην αποδειχθεί «φούσκα», όπως διάφοροι καλοθελητές αρέσκονται να λένε τώρα τελευταίως.
Πόλεμος και τρομοκρατία
Υπήρχε άλλος τρόπος να καμφθεί η τρομοκρατία χωρίς αυτές τις επεμβάσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ; Εν πάση περιπτώσει έχουμε κάποιο αποτέλεσμα; Τι άλλο θα έπρεπε να γίνει μετά την 11/9/2001;
Είναι το δυσκολότερο ερώτημα. Ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ τη σωστή απάντηση. Με την επέμβαση στα δυο αυτά κράτη μειώσαμε τη δραστηριότητα των τρομοκρατικών ομάδων, εφόσον δεχθούμε ότι οι ομάδες αυτές αναπτύσσονται –μεταξύ άλλων- και στις συγκεκριμένες περιοχές. Κατ’ ουδένα τρόπο, όμως, την εξουδετερώσαμε. Αντιθέτως, υποδαυλίζουμε το μίσος του συνόλου αυτών των λαών, καθώς και των γειτονικών τους, αλλά και γενικώς των ομοθρήσκων τους, εναντίον μας. Τώρα οι Μουσουλμάνοι ανταγωνίζονται ποιος μισεί περισσότερο τις ΗΠΑ.
Από την άλλη, η μη αντίδραση θα έδειχνε φυσικά αδυναμία. Το αμερικανικό επιτελείο διαβάζει με φανατισμό τον Πελοποννησιακό πόλεμο από τον Θουκυδίδη. Φαίνεται όμως ότι δεν έφτασε στις τελευταίες σελίδες. Όλοι γνωρίζουμε ότι η Αθήνα, που τόσα πρόσφερε στον πολιτισμό και την ανθρωπότητα, επέδειξε αλαζονεία προκειμένου να διατηρήσει το κύρος της. Το αποτέλεσμα ήταν να ηττηθεί και να χάσει οριστικώς την ηγεμονία της Ελλάδος.
Στο πλαίσιο αυτό θα αναρωτιόταν κανείς τι θα έπρεπε να κάνουμε. Να αδρανήσουμε; Όχι, βέβαια. Φυσικά, χρειάζεται να υπάρχει και υπάρχει η αμυντική θωράκιση, που όμως ελάχιστα προστατεύει από ανθρώπους που θέλουν να θυσιάσουν τη ζωή τους. Η στρατιωτική όμως επέμβαση τι θα μπορούσε να κάνει; Γνωρίζουμε τι έγινε στην Κορέα με την επέμβαση του ΟΗΕ, στο Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν με την επέμβαση της ΕΣΣΔ. Γνωρίζουμε την αντίδραση των Παλαιστινίων στους Ισραηλινούς.
Είμαστε αδικαιολόγητοι. Στον πόλεμο του Ειρηνικού απελευθερώναμε εδάφη υπό κατοχήν και τους αποδίδαμε την ανεξαρτησία τους, όχι μόνο από τους Ιάπωνες, αλλά και τους Εγγλέζους και τους Ολλανδούς αποικιοκράτες. Εδώ είναι διαφορετικά. Επεμβαίνουμε για να ψάξουμε για τρομοκράτες και πυρηνικά όπλα, χωρίς να είμαστε βέβαιοι ότι υπάρχουν και προσπαθούμε ν’ αλλάξουμε μυαλά σε ανθρώπους άλλης νοοτροπίας.
Εν κατακλείδι, η επέμβαση θα έπρεπε να είναι ειρηνική, οικονομική, έστω και μέσω της CIA. Έπρεπε να τον βοηθήσουμε αυτόν τον λαό, εν ανάγκη να τον ταΐσουμε, ώστε μετά από χρόνια να μη θέλει να έχει τρομοκράτες στον περίγυρό του. Αλλά το να κάνουμε πόλεμο με το σκεπτικό ότι ίσως βρούμε τρομοκράτες ή πυρηνικά όπλα είναι λίαν επιεικώς απαράδεκτο.
Πώς θα απεμπλακούν οι ΗΠΑ από το Ιράκ χωρίς να χάσουν την αξιοπιστία τους;
Δυστυχώς, την αξιοπιστία τους την έχουν ήδη χάσει. Η σταδιακή αποχώρηση, χωρίς την επίτευξη του στόχου που είχε τεθεί αρχικά, θα δημιουργήσει εικόνα ηττημένου. Εκτός εάν προσποιηθούμε ότι επετεύχθη ο στόχος. Εάν παραμείνουμε, οι αιματηρές εκκρεμότητες θα συνεχιστούν ίσως για χρόνια. Εάν πετάξουμε το μπαλάκι στο Ισραήλ, αυτό δεν θα το πιάσει διότι κινδυνεύει άμεσα. Οι Σιίτες του Ιράν περικυκλωμένοι από σουνιτικά κράτη, τ’ ανταγωνίζονται σε εχθρότητα έναντι του Ισραήλ. Το κακό Ισραήλ είναι ο κοινός παρανομαστής μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών.
Εάν τριχοτομήσουμε το Ιράκ και δημιουργήσουμε αυτόνομο ή ανεξάρτητο Κουρδιστάν, το θέμα θα περιπλακεί. Η επικαιρότητα θα διαφοροποιηθεί και η κοινή γνώμη, αλλά και τα διάφορα υπουργεία Εξωτερικών ανά τον κόσμο θ’ ασχολούνται με αυτό. Έτσι, η ταλαιπωρία μας στο Ιράκ θα έχει άλλη εικόνα. Τα θέματα δεν θα λυθούν βέβαια, αλλά θα αυξηθούν. Εν κατακλείδι, η στρατιωτική αξιοπιστία και η ισχύς των ΗΠΑ δεν κλονίζονται εύκολα.
Η πολιτική αξιοπιστία όμως έχει προ πολλού χαθεί και θεωρώ κύριο υπεύθυνο τον πρόεδρο Μπους και τις αφελείς ιδέες και εξάρσεις του περί σταυροφοριών και σωτηρίας του πλανήτη από τους κακούς. Κακοί είναι μόνον οι τρομοκράτες και όχι εκείνοι που σκέπτονται διαφορετικά από εμάς.
Πώς συγκρίνετε τους πολέμους στο Ιράκ και το Βιετνάμ; Βρίσκετε αντιστοιχία, ομοιότητες, διαφορές;
Είναι δυο διαφορετικής μορφής πόλεμοι, αν και έχουν ομοιότητες. Εάν περιορισθούμε να εξετάσουμε μόνον τις συνέπειες στο εσωτερικό των ΗΠΑ είναι τελείως ίδιες. Απώλειες ανθρωπίνων ζωών, κοινωνικό πρόβλημα με τους παλιννοστούντες στρατιωτικούς, αποτυχία στην επίτευξη του στόχου. Εξωτερικά, βέβαια, έχουμε ως κοινό σημείο την εξόντωση του άμαχου πληθυσμού αυτών των κρατών.
Υπάρχουν όμως και πολλά διαφορετικά σημεία. Στο Βιετνάμ είχαμε σύμμαχο το μισό κράτος, ενώ στο Ιράκ αντιμετωπίσαμε εξ ολοκλήρου εχθρικό κράτος. Το Βιετνάμ είχε τη φανερή υποστήριξη της Κίνας, ενώ το Ιράκ δεν τόλμησε κανείς να το υποστηρίξει. Οι Βιετναμέζοι είχαν στο ενεργητικό τους επιτυχία επί των Γάλλων, ενώ οι Ιρακινοί την ταλαιπωρία με το Ιράν. Στο Ιράκ είχαμε δικαίωμα από το Κογκρέσο να επέμβουμε οπουδήποτε. Στο Βιετνάμ δεν είχαμε το δικαίωμα να περάσουμε πεζοί τα σύνορα και αντ’ αυτού βομβαρδίζαμε ανηλεώς το Βόρειο Βιετνάμ. Στόχος στο Βιετνάμ ήταν η αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου, ενώ στο Ιράκ η εξουδετέρωση της τρομοκρατίας και ο εκδημοκρατισμός. Στο Βιετνάμ χάσαμε στρατιωτικώς, ενώ στο Ιράκ νικήσαμε.
Αυτές όμως οι ομοιότητες και οι διαφορές χρησιμεύουν μόνον για στατιστική επεξεργασία. Γενικώς έχουμε αποτύχει. Οι ΗΠΑ, σωτήρας της ανθρωπότητας από τον γερμανικό ναζισμό και τον ιαπωνικό μιλιταρισμό, έχει γίνει η πιο μισητή χώρα στον κόσμο. Και όχι μόνον είναι η πιο μισητή χώρα, αλλά στην ουσία δεν είναι ούτε η πιο ισχυρή. Αν συνεκτιμούσαμε τη στρατιωτική ισχύ, εν σχέσει με τις συνέπειες των απωλειών στο εσωτερικό, τότε έχουμε υποστεί σοβαρό πλήγμα. Στο Βιετνάμ οι απώλειες σε έμψυχο υλικό ήταν τουλάχιστον 1/10 υπέρ των ΗΠΑ. Ενώ όμως για τους Βιετναμέζους ήταν ασήμαντες, για μας ήταν σημαντικές. Το ίδιο συμβαίνει και με το Ιράκ. Εφόσον οι Αμερικανοί κλαίνε για τα παιδιά τους, τι σημασία έχει αν οι Ιρακινοί κλαίνε για περισσότερα παιδιά ή εάν θα εκτελέσουμε τον Σαντάμ; Πολλοί Αμερικανοί πολίτες είναι αδιάφοροι και αγνοούν πού βρίσκεται το Ιράκ. Από τη στιγμή όμως που θα θρηνήσουν κάποιον, τότε θα μάθουν πού είναι, ενώ η κατακραυγή για την ανοησία μας θα είναι τεράστια και αμείωτη.
"Ο άξονας του κακού"
Τι προβλέπετε να γίνει με τον υπόλοιπο «άξονα του κακού» Ιράν- Βόρεια Κορέα-Συρία;
Μέχρι πρότινος το θέμα ήταν καθαρά στρατιωτικό. Η Συρία είναι αδύναμη ν’ αντισταθεί. Ιράν όμως και Β. Κορέα θα πολεμήσουν. Παρά ταύτα, πολλοί θεωρούν ότι το Ιράν θα μπορούσε να καταβληθεί επειδή είμαστε κοντά του και έτοιμοι. Το τίμημα όμως θα είναι τεράστιο.
Μα θ’ αφήσουμε το Ιράν ν’ αποκτήσει πυρηνικά όπλα, μπορεί ν’ αναρωτηθεί κανείς. Τι θέλετε, λοιπόν, να κάνουμε; Ένα σωρό κράτη έχουν ή μπορούν να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα. Τα κράτη που έχουν ανώτερη τεχνολογία από το Ιράν είναι πολλές δεκάδες. Δεν μπορούμε να επιβάλλουμε πάντα αυτό που θέλουμε.
Όσον αφορά τη Β. Κορέα τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Έστω και χωρίς πυρηνικά, η Β. Κορέα είναι ήδη επικίνδυνη. Ένα έθνος που δεν έχει να φάει και γνωρίζει μόνο να πολεμάει, χωρίς να υπολογίζει ανθρώπινες απώλειες, είναι φυσικά επικίνδυνο. Εξάλλου αυτοί που κινδυνεύουν περισσότερο από αυτά τα κράτη, εάν αντιδράσουν, είναι οι γείτονες οι οποίοι αποτελούν συμμάχους των ΗΠΑ, όπως το Ισραήλ, η Ν. Κορέα, Ιαπωνία κτλ.
Το να πολεμούν οι ΗΠΑ εκ του ασφαλούς, λόγω αποστάσεως, δεν είναι έντιμο γι’ αυτούς τους συμμάχους. Εάν αυτοί οι σύμμαχοι είναι ισχυρότεροι στρατιωτικώς, λίγη σημασία έχει, εφόσον και αυτοί θα θρηνήσουν τα… «λιγότερα» παιδιά τους ή τους αμάχους τους. Όσον αφορά τους λαούς των γειτονικών κρατών που είναι αντίπαλοι των ΗΠΑ, αλλά όχι στόχοι, θα θεωρήσουν ότι είναι καθήκον τους να καταφέρουν τρομοκρατικά πλήγματα στο έδαφος των ΗΠΑ. Για να κάνω και λίγο μακάβριο χιούμορ, θα προκηρύξουν πρωτάθλημα με έντονο ανταγωνισμό.
Τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση Μπους στα δύο χρόνια που της υπολείπονται για ν’ αλλάξει την κακή εξωτερική εικόνα;
Πρέπει ν’ αντικρίσει κατάματα τον «άξονα του κακού» (Συρία, Ιράν, Β. Κορέα) και να τον αποδεχθεί σαν έναν ιδιόμορφο και ασυνήθιστο αντίπαλο. Όχι, βέβαια, άλλες στρατιωτικές επεμβάσεις. Πρέπει επίσης να προσεχθεί πολύ η εμπλοκή στην κεντρική Ασία, στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Φυσικά, ούτε ο Πούτιν ούτε οι Ρώσοι γενικότερα είναι άγιοι. Οι επεμβάσεις όμως, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, δημιουργούν την εικόνα ότι μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε. Αυτοί οι λαοί όμως δεν μας γνωρίζουν, και φυσικά ούτε εμείς τους γνωρίζουμε. Κανείς δεν μπορεί να τα κάνει όλα συγχρόνως. Καλύτερα να χάσουμε κάποιο τρένο παρά να το προλάβουμε και να εκτροχιασθεί αργότερα. Πρέπει φυσικά να ικανοποιήσουμε με κάποιο τρόπο και τους Παλαιστίνιους και ορθώς η Κοντολίσα Ράις ασχολείται με αυτό. Ο «άξονας του κακού» εκεί πατά για να έχει το άλλοθί του. Φυσικά, το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπι αντιδρά, αλλά πρέπει να διαλέξουμε. Η «περίτεχνη» διπλωματία μας πρέπει να επικεντρωθεί μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων.
Νομίζετε ότι κάτι θ’ αλλάξει στην πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένων και των θεμάτων που ενδιαφέρουν άμεσα την Ελλάδα, εάν αλλάξει η κυβέρνηση;
Η κυβέρνηση Μπους είναι εκδικητική. Αυτό ίσως συμφέρει προς το παρόν την Ελλάδα. Είναι εμφανώς δυσαρεστημένη με την Τουρκία όσον αφορά τη συνδρομή της στον πόλεμο του Ιράκ. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με τα πετρελαϊκά συμφέροντα στο Β. Ιράκ, θα προωθήσουν ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν. Αυτό δεν πρόκειται ν’ αλλάξει με μιαν άλλη κυβέρνηση. Δεν σημαίνει όμως ότι μπορεί να επιβληθεί εύκολα, διότι οι Τούρκοι και καλοί διπλωμάτες είναι και δεν είναι ψοφοδεείς όπως εμείς. Ωστόσο, την έχουν άσχημα και δικαιολογημένα ανησυχούν και γαβγίζουν.
Εάν είναι έτσι γιατί τότε οι ΗΠΑ ευνοούν το σχέδιο Ανάν στην Κύπρο και την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.;
Το σχέδιο Ανάν εξυπηρετεί τις ΗΠΑ διότι θα έχουν ησυχία στην περιοχή και θα δώσουν ένα μικρό αντάλλαγμα στην Τουρκία για τον «πονοκέφαλο» του Κουρδιστάν.
Όσον αφορά την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. το θέμα είναι διαφορετικό. Οι ΗΠΑ την ευνοούν για να «ξεχειλώσουν» την Ε.Ε. και να την αποσυντονίσουν. Δεν το κάνουν επειδή αγαπούν την Τουρκία. Στο κάτω-κάτω την υποστηρίζουν σε αυτό το θέμα όπου ενδέχεται ν’ αποτύχουν, για να υπάρχουν πιο ήπιες αντιδράσεις στο Κουρδικό. Άλλωστε, εάν η Τουρκία δεν ενταχθεί στην Ε.Ε., η υπαιτιότητα θα χρεωθεί στους Ευρωπαίους και όχι στις ΗΠΑ.
Εκείνο που θέλω να επισημάνω είναι μια προειδοποίηση προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ, όποια και εάν είναι αυτή, που θα δρομολογήσει το ανεξάρτητο Κουρδιστάν. Οι Κούρδοι είναι ένας αρχαίος πολεμικός λαός. Φυλετικά δεν είναι συγγενείς προς τους Άραβες, ενώ είναι υπερήφανοι για την αγριότητά τους. Δεν θα γίνουν ποτέ όργανο των ΗΠΑ όσο και έντεχνα να τους προσεταιρισθούν. Επίσης, δεν έχουν και κανέναν σύμμαχο από τους γείτονες, οι οποίοι θ’ ανησυχούν ότι θα χάσουν εδάφη. Ο κουρδικός λαός δικαιούται μεν την ανεξαρτησία του -και αυτό το πιστεύω ακράδαντα- αλλά οι αναταραχές στην περιοχή θα αυξηθούν αντί να μειωθούν».
"Ο Μπους και οι εκλογές"
Η εικόνα του προέδρου Μπους στο εξωτερικό παραπέμπει σε έναν άνθρωπο ανεπαρκή έως αφελή. Ο ίδιος όμως είναι πρόεδρος του ισχυρότερου κράτους στον κόσμο και πρέπει να λάβει σημαντικές αποφάσεις. Ποιος μπορεί να βοηθήσει αυτόν τον άνθρωπο ανάμεσα στους πολλούς και εναλλασσόμενους συμβούλους του;
Ο πρόεδρος Μπους περιμένει μέχρι τέλους του έτους την έκθεση από την επιτροπή μελετών για το Ιράκ από τον πρώην υπ. Εξωτερικών Τζίμι Μπέικερ. Αυτή την έκθεση θα τη λάβει υπόψη, θέλει δεν θέλει. Άλλοι διάφοροι «πρώην» σύμβουλοι θεωρούνται αποτυχόντες. Η Κοντολίσα Ράις ασχολείται με το Παλαιστινιακό και καλείται να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Τελικά, νομίζω ότι ο καλύτερος σύμβουλός του θα ήταν ο πατέρας του. Επειδή υπήρξε πρόεδρος, επειδή είναι έμπειρος, επειδή είναι πατέρας του και δικαιούται να του βάλει τις φωνές.
Τι αναμένεται να μας φέρουν οι επικείμενες εκλογές στις ΗΠΑ;
Πρόσφατα οι Δημοκρατικοί νίκησαν στο Κογκρέσο λόγω της δυσαρέσκειας του κόσμου. Αυτή η δυσαρέσκεια θα παραμείνει. Αλλά παραμένουν και κάποιοι που πιστεύουν ότι οι Ρεμπουπλικάνοι είναι οι σωτήρες της ανθρωπότητας, άνθρωποι του Θεού και Σταυροφόροι. Μια πιθανή αναμέτρηση π.χ. Ροδόλφου Τζουλιάνι (πρώην και επιτυχημένος δήμαρχος Νέας Υόρκης) και Χίλαρι Κλίντον θα είναι αμφίρροπη. Άλλωστε, όλες οι τελευταίες αναμετρήσεις υπήρξαν αμφίρροπες. Τουλάχιστον η Δημοκρατία λειτουργεί καλά στο εσωτερικό.
Ευχαριστούμε για τη διαφωτιστική συζήτησή μας και ευχόμαστε όταν θα έλθει η Δημοκρατική Παράταξη στην εξουσία των ΗΠΑ να εξαγάγει στον κόσμο το εσωτερικό δημοκρατικό γίγνεσθαι των ΗΠΑ και όχι τον θάνατο, όπως τον ζούμε τα τελευταία χρόνια.
Χαριτίνη Ρασιά-Καλαμπόκη
