Το νέο βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου είναι μια παράξενη σχέση μέσα στην προκατάληψη και τη σκληράδα της επαρχίας.
Ο Οδυσσέας, είναι ένας συγγραφέας που ζει μόνος σε ένα ορεινό χωριό και μακριά από κάθε δημοσιότητα. Την ηρεμία του και την ησυχία του έρχεται να αναταράξει η Μπλουζ , μια φιλόλογος, επιμελήτρια κειμένων και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ. Η Μπλουζ επιδιώκει να γνωρίσει τον συγγραφέα, που ζει στο μεγάλο κόκκινο σπίτι, με το δικαιολογητικό ότι θα γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του. Στην πραγματικότητα την έχει στείλει ο εκδότης του συγγραφέα, για να τον πιέσει να ολοκληρώσει το ημιτελές βιβλίο του «Το τρένο των νεφών» (Είναι το τρένο που διασχίζει τις Άνδεις , από τη μεριά της Χιλής, που… χώνεται στα σύννεφα, σε υψόμετρο τεσσάρων χιλιάδων μέτρων).
Η συνάντησή τους, παρά το ότι ο καθένας έχει μια διαφορετική πορεία ζωής και αποβλέπει σε διαφορετικούς σκοπούς, θα αλλάξει τη ζωή και των δύο, για πάντα.
«Και ξαφνικά ένιωσε ότι υπήρχε. Μοναδικό συναίσθημα. Και σκέφτηκε ότι ήταν αλήθεια πως δεν υπάρχουμε πραγματικά παρά μόνο όταν κάποιος άλλος μας βλέπει να ζούμε. Να κάνουμε απλά, καθημερινά πράγματα, να τρώει μαζί μας, να πίνουμε παρέα, να μιλάμε και να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας. Σε αυτό διαφέρουν, σκέφτηκε, οι άνθρωποι από τα σφουγγάρια, τα σκυλιά και τα πουλιά. Χρειαζόμαστε τον Άλλον για να ορίσουμε ή -στην περίπτωσή του- να ξαναορίσουμε τον εαυτό μας. Να ξαναβρούμε την πλήρη αίσθηση τού ποιοι είμαστε, μέσα από το βλέμμα και την αποδοχή του Άλλου…».
Μέσα στην απομόνωσή του ο Οδυσσέας φτιάχνει τον κόσμο του από τα όνειρα, τις φοβίες του, τις ελπίδες του και τις εμπειρίες του. Δημιουργεί από τα ταξίδια, που έχει κάνει στο παρελθόν, κάποιες συλλογές από ποτήρια και καράφες, κλεψύδρες και ρολόγια, κοχύλια και ναυτίλους, ξύλινα μήλα και φιλντισένια πόδια σε διάφορα δωμάτια του σπιτιού του, για να πυροδοτήσουν την έμπνευσή του και να αναγεννήσουν την τέχνη. Ονομάζει αυτά τα δωμάτια: Αίθουσα του χρόνου, και έχει σχέση με τον χρόνο, Αίθουσα της χαμένης αθωότητας, και έχει σχέση με τις αναμνήσεις του, Αίθουσα της θάλασσας, και έχει σχέση με την απόδραση του και Αίθουσα των Αυτόχειρων συγγραφέων που έχει σχέση με τη… σχεδιαζόμενη αυτοκτονία του.
Όμως οι κάτοικοι του χωριού δεν τους συμπαθούν και θεωρούν υπεύθυνο τον Οδυσσέα για κάθε κακό και κάθε συμφορά που συμβαίνει στο χωριό, όπως και για το φόνο μιας μικρής κοπέλας, της Ασημίνας. Όταν ένα πρωί βρίσκουν κρεμασμένη στα κάγκελα του σπιτιού μια ψόφια αλεπού, τότε…
Και οι δυο οι ήρωες αφήνουν κλειδωμένο το παρελθόν τους, απελευθερώνονται συναισθηματικά και δραπετεύουν…..
Μια ιστορία για τον έρωτα, τη μοναξιά, τη σιωπή, την κατάθλιψη, τα γηρατειά, τη συγγραφή, το χρόνο, τη ζωή, το θάνατο, το μίσος, την κακία, την αειφυγία (η διαρκής, ισόβια εξορία), τα ταξίδια, τη διαφορετικότητα, την ιδιαιτερότητα, τον Άλλο.
Η Ευγενία Φακίνου γεννήθηκε το 1945 στην Αλεξάνδρεια. Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε γραφικές τέχνες και ξεναγός. Άλλα έργα της είναι : «Αστραδενή», «Η μέθοδος της Ορλεάνης», «Έρως, Θέρος, Πόλεμος», «Εκατό δρόμοι και μία νύχτα», «Η μεγάλη πράσινη» κ.ά.
Κώστας Τραχανάς
