Γράφει η Μαρία Μάρη
εκπαιδευτικός – θεατρολόγος
Το έργο της Στέργιας Κάββαλου έκανε πρεμιέρα το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2015, στο Θέατρο Διθύραμβος (Λητούς 6, πλατεία Αγίας Λαύρας, Μαρούσι) και επαναλαμβάνεται για λίγες παραστάσεις με αφορμή τη γιορτή της Γυναίκας την Πέμπτη 8 Μαρτίου 2018 για όλη την εβδομάδα στο ίδιο θέατρο.
Μια γυναίκα, η Άλκηστις, κλείνεται έξω από το σπίτι της, καθώς επιστρέφει σκοτωμένη από τη δουλειά της και μεταφέροντας, τουαλέτα για το γάμο της κόρης της. Μπροστά στην πόρτα της, ακριβώς πάνω στο δρόμο, φορτωμένη ανακαλύπτει ότι δεν έχει τα κλειδιά της και διακατέχεται από πανικό. Χτυπά το κουδούνι, δεν της ανοίγει κανείς και ξαφνικά όλη της η ζωή περνά από μπροστά της.
Βλέπει τις ανάγκες των άλλων και τις παραμελημένες δικές της και αναγνωρίζει ότι ο χρόνος είναι λίγος και πολύτιμος για εκείνη στη φάση της ζωής που τώρα βρίσκεται, κοντά στα πενήντα.
Θυμάται πώς υιοθέτησε την κόρη της, που τώρα θα παντρευτεί, πώς χώρισε με τον άνδρα της, πώς ξαναέγινε μητέρα με το γιο της και τώρα δε βρίσκει κανέναν διαθέσιμο να της ανοίξει την πόρτα του σπιτιού της. Βλέπει τη μοναξιά της, στην καθημερινότητα, που έμοιαζε κρυμμένη με την παρουσία του γιου της ακόμα στο σπίτι. Τώρα όμως, που αυτός ο έφηβος γιορτάζει μια επέτειο με την κοπέλα του, δεν τρέχει να ανοίξει στην μητέρα του.
Ο βρώμικος δρόμος, τα γιασεμιά δίπλα στην πόρτα, η γειτόνισσα που νιώθει ότι την βλέπει πίσω από την κουρτίνα και βρίσκει την ευκαιρία να ξεράσει όλο το θυμό της για την αδιακρισία της, για την έλλειψη ζωής, που καλύπτει κατασκοπεύοντας τις ζωές των άλλων. Αυτή η γυναίκα με τα ρούχα Διευθύντριας, με μαλλί κομμωτηρίου, πετά τα πράγματά της στο δρόμο, ξαπλώνει και η ίδια, με τσιμπιδάκι και μετά με κάρτα προσπαθεί να διαρρήξει την πόρτα της, την κλωτσά, για να συνθηκολογήσει μετά με τη νέα και μη αναστρέψιμη κατάσταση.Εκεί στο δρόμο ντύνεται το νέο της ρόλο και ανοίγει τα φτερά της για νέα ζωή.
Το κείμενο της Στέργιας Κάββαλου είναι σύγχρονο, προσωπικό, τόσο προσωπικό, που μετά παύει να είναι προσωπικό, γίνεται καθολικό. Η σύγχρονη γυναίκα, χωρισμένη, ή και μόνη της με παιδί ή όχι, έχει ανάγκη από ένα στήριγμα ενώ νόμιζε μέχρι πρότινος ότι εκείνη ήταν το μόνο πιόνι στη σκακιέρα.
Το κείμενο όμως το ερμηνεύει μοναδικά η Έφη Νιχωρίτη. Λες και τα λόγια είναι δικά μας, λες και η Άλκηστις είναι ο καθένας από εμάς. Μόνη της δημιουργεί έριδες για το πού θα κάτσει στην τελετή του γάμου, αξιώνοντας και εκείνη το μερίδιο από το παιδί που υιοθετήσανε και που αυτή είναι η μάνα που τόσα χρόνια την ανέθρεφε.Η αψεγάδιαστη διευθυντική φιγούρα ταράζεται, τσαλακώνεται για να ξαναγεννηθεί όπως μετά από τη βάφτιση με καινούργιο ένδυμα.
Καταπληκτική η Έφη Νιχωρίτη στην πιο φυσική ερμηνεία για την πιο καθημερινή δυστυχία των γυναικών. Ανάβει τσιγάρο μιλά με περαστικούς, θυμάται, πανικοβάλλεται, εκλιπαρεί την αγάπη των παιδιών της για να σωθεί και να χαθεί έπειτα στην προσωπική της διαδρομή σε αυτόν τον απρόσωπο και βίαιο κόσμο.
Η σκηνογραφική απόδοση με τα ξερά φύλλα, το φθινόπωρο μια ζωής , τη Μοναξιά και την Ερημιά, όλα αποτυπώνονται σε αυτή την ερμηνεία, ψιλοβελονιά.
Όλα εναρμονισμένα και σωστά τοποθετημένα για να βάλουμε τα δάκτυλά μας επί των τύπων των ήλων. Μπορεί έτσι να προλάβουμε τον επόμενο αποκλεισμό μας.
Η Ταυτότητα της Παράστασης
Κείμενο της Στέργιας Κάββαλου
Σκηνοθεσία / ερμηνεία: Έφη Νιχωρίτη
Σκηνικά / κοστούμια: Αγγελική Δημουλή
Μουσική /Art work: Γιώργος Μυλωνάς (Jnk)
ά Θανάσης Μπαρλαγιάννης
