Τρίτη 5 Ιουνίου 1912. Ήρθε και φέτος, σ’ αυτούς τους τόσο δύσκολους για τη χώρα μας καιρούς, η Παγκόσμια «Ημέρα Προστασίας Περιβάλλοντος». Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, σε εποχές καταναλωτισμού, μιλούσαμε για «την ανθρώπινη απληστία που έχει στρέψει τελικά κάθε ανθρώπινο επίτευγμα εναντίον του ανθρώπου, που έχει ρυπάνει τα πάντα πια, που πάει να νεκρώσει τα πάντα σ’ αυτόν τον πλανήτη. Το περιβάλλον», λέγαμε, «καταστρέφεται παντού, διαρκώς και με κάθε τρόπο.
Γιατί το πρώτιστο για τους ανήθικους και ανεγκέφαλους «εγκεφάλους» που δυστυχώς καθορίζουν τη μοίρα μας είναι η ανενδοίαστη εκμετάλλευση των φυσικών μας πόρων …». Σήμερα βέβαια, που οι Ευρωπαίοι εταίροι μας δεν μας θέλουν πια, όπως φαίνεται, κατά κύριο λόγο, ως καταναλωτές των προϊόντων τους, αλλά προτιμούν να μας εκμεταλλεύονται με άλλους τρόπους, σήμερα που μένουν, όλο και περισσότερο, ακάλυπτες όχι μόνο οι τεχνητές αλλά και οι πραγματικές, οι βασικές μας ανάγκες (όπως για τροφή, για περίθαλψη και για στέγη), τα ΙΧ, για τους γνωστούς λόγους, μειώθηκαν στη χώρα μας (μειώθηκε συνεπώς και η ρύπανση που προέρχεται απ’ αυτά) και αυξήθηκε κατ’ ανάγκην η χρήση των ποδηλάτων (Ουδέν κακόν, αμιγές καλού, που λένε.)
Μόνο που οι αδόμητοι χώροι μας, οι λίγες ελεύθερες εκτάσεις που γλύτωσαν από την «αξιοποίηση», που θα έπρεπε, αυτές τουλάχιστον, να γίνουν χώροι πρασίνου, πνεύμονες οξυγόνου για μας και τα παιδιά μας, «βγαίνουν στο σφυρί.» Δεν μας φτάνουν οι υπεραγορές (που, ειδικά στο Μαρούσι, τις «απολαμβάνουμε σε όλο το μεγαλείο τους», έχουμε τώρα και τα φωτοβολταϊκά πάρκα. 3.500 στρέμματα, καμένα δάση, στο Πεντελικό, αντί να αναδασωθούν, κινδυνεύουν να «αξιοποιηθούν», ως φωτοβολταϊκό πάρκο. Από την Εκκλησία της Ελλάδος. Στα πλαίσια του επενδυτικού προγράμματος «Ήλιος». Υπάρχουν ευτυχώς έντονες αντιδράσεις.
Και σεις, στο Μαρούσι, θα ρωτούσε κανείς, στην πόλη που υπήρξε, περισσότερο από κάθε άλλη, θύμα της «αξιοποίησης» τι κάνετε;
Η απάντηση είναι: Κάνουμε, αρκετοί, ό,τι μπορούμε. Και ατομικά, κυρίως όμως σαν συλλογικές οντότητες. Γιατί «η ισχύς», όπως ξέρουμε, βρίσκεται «εν τη ενώσει»
Ας αναφερθούμε όμως πιο συγκεκριμένα, με ευκαιρία την ημέρα αυτή, στη συμβολή του δικού μας συλλόγου στην προστασία του περιβάλλοντος της πόλης μας.
Ο δικός μας σύλλογος λοιπόν, ο Περιβαλλοντικός Σύλλογος Κέντρου Αμαρουσίου Η ΚΑΣΤΑΛΙΑ, έβαλε από την αρχή, ως στόχο, να συμβάλει, όσο μπορεί, στην αντιμετώπιση της ρύπανσης κάθε είδους, ατμοσφαιρικής, ηχητικής, ηλεκτρομαγνητικής και αισθητικής ακόμα. Έχουμε πραγματοποιήσει μετρήσεις, δυο μετρήσεις για την ηλεκτρομαγνητική ρύπανση και μία για την ηχητική. Οι μετρήσεις, αλλά και η καθημερινή εμπειρία, έχουν δείξει πως η ρύπανση, η κυκλοφοριακή προπάντων, είναι πολύ πάνω από τα επιτρεπόμενα όρια. Στην ευρύτερη περιοχή του Κέντρου της πόλης μας.
Γι αυτό αγωνιζόμαστε να απομακρυνθεί (ή έστω να ελαττωθεί) η διαμπερής κυκλοφορία, πράγμα που μπορεί εύκολα και ανέξοδα να επιτευχθεί, αν απλά αλλάξει η σήμανση… Αρκεί να υπάρχει η βούληση βέβαια, που δυστυχώς, από την πλευρά της Δημοτικής Αρχής, δεν φαίνεται να υπάρχει. Κάτι άλλο, που και γι’ αυτό, χρόνια προσπαθούμε, χωρίς αποτέλεσμα, είναι τα λεωφορεία της Δημοτικής Συγκοινωνίας μας να είναι αθόρυβα και αντιρρυπαντικής τεχνολογίας. Γιατί αυτά τα «αρχαία», που εξακολουθούν να κυκλοφορούν στους δρόμους μας, αντί να συμβάλλουν, ως ΜΜΜ, στη μείωση της ρύπανσης, ρυπαίνουν τα ίδια σαφώς περισσότερο από τα ΙΧ.
