Ο Ιωνικός Αθλητικός Σύλλογος Νέας Φιλαδέλφειας είναι ένα από τα πλέον ιστορικά σωματεία της χώρας, μετρώντας σχεδόν έναν αιώνα ζωής, με πολλές διακρίσεις και σπουδαίους αθλητές που διακρίθηκαν με τα μπλε, γαλάζια και λευκά χρώματά του.
Ανάμεσα στα τμήματα που τα τελευταία χρόνια κάνουν εντυπωσιακή πορεία, αποδεικνύοντας τη σπουδαία δουλειά που γίνεται στον σύλλογο, είναι και αυτό του μπάσκετ γυναικών που μετά την αναβίωσή του το 2016 έχει να επιδείξει σημαντικά επιτεύγματα. Η επιμονή των γονέων των αθλητριών που συμμετείχαν στα τμήματα κορασίδων του Συλλόγου, έφερε τη σύσταση του τμήματος Γυναικών, το οποίο διαγράφει μια σταθερά ανοδική πορεία, από τις κατηγορίες της ΕΣΚΑ, από όπου και ξεκίνησε.
Σπουδαία στιγμή η κατάκτηση του Κυπέλλου Γυναικών Αττικής το 2022, που έθεσε τον πήχη για ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες.
Η περσινή περίοδος αποτελεί ίσως την κορυφαία στιγμή στην μέχρι σήμερα ιστορία της ομάδας, καθώς έφτασε κυριολεκτικά ένα βήμα πριν από την άνοδο στην Α1 Κατηγορία Γυναικών. Έπειτα από μια συγκλονιστική σειρά αγώνων με αντίπαλο τον Αμύντα, όπου σημειώθηκε η ακραία στατιστική σύμπτωση όλες οι αναμετρήσεις να ολοκληρωθούν με διαφορά μόλις ενός πόντου – και με μελανό σημείο ένα πολύ σοβαρό διαιτητικό λάθος στην λήξη της πρώτης αναμέτρησης, που έκρινε το αποτέλεσμα υπέρ των φιλοξενούμενων – ο Ιωνικός έφτασε στην πηγή, αλλά δεν κατάφερε να βρεθεί στη μεγαλύτερη κατηγορία.
Η στενοχώρια αυτή έφερε μεν απογοήτευση, αλλά γέμισε την ομάδα με πρόσθετο κίνητρο να κυνηγήσει και φέτος την άνοδο, κάτι που πλέον διεκδικεί με πολλές αξιώσεις. Με μια εκπληκτική απόδοση στον Β’ Γύρο του Πρωταθλήματος, σημειώνοντας 8 νίκες σε ισάριθμες αναμετρήσεις, ο Ιωνικός προκρίθηκε στην Γ’ φάση, όπου στον ημιτελικό θα αντιμετωπίσει τον νικητή του ζευγαριού Δάφνη – Κρόνος.
Μελανό σημείο, ωστόσο, η ανακοίνωση εν μέσω αγωνιστικών υποχρεώσεων πως το Κλειστό Γυμναστήριο του Ιωνικού «Ζαχαρίας Αλεξάνδρου», με απόφαση της δημοτικής Αρχής και κατόπιν της γνωμάτευσης του δευτεροβάθμιου αντισεισμικού ελέγχου, οδηγήθηκε σε κλείσιμο λόγω επικινδυνότητας.
Το ιστορικό σωματείο βρέθηκε για μια ακόμα φορά… πρόσφυγας, αυτή τη φορά εντός των συνόρων της πόλης του, αναζητώντας πρόσκαιρη έδρα στο Κλειστό «Απ. Κόντος», ενώ το μεγάλο πρόβλημα πλέον αντιμετωπίζουν τα τμήματα υποδομής, όχι μόνο του μπάσκετ, αλλά και όλων των υπολοίπων αθλημάτων που υποστηρίζει το σωματείο (βόλεϊ, χάντμπολ, ενόργανη-ρυθμική γυμναστική), που σήμερα αριθμεί περισσότερα από 650 παιδιά στις ακαδημίες του.
Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ συνάντησε τους διοικητικούς ηγέτες της ομάδας μπάσκετ Γυναικών του Ιωνικού, Δημήτρη Καρούσο και Νίκο Φιλιππάκο, τον προπονητή και υπεύθυνο όλων των ομάδων καλαθοσφαίρισης του συλλόγου, Χρήστο Σκαλωμένο και τις αθλήτριες Ζέφη Γιαμπάνη, Μαίρη Καραβέλη και Έφη Γκριτζά και συνομίλησαν τόσο για τα αγωνιστικά ζητήματα, όσο και για το γηπεδικό, που προβληματίζει έντονα τις αθλήτριες και τη διοίκηση του Συλλόγου.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΥΣ ΓΙΩΡΓΟ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ ΚΑΙ ΜΑΝΟ ΧΡΥΣΟ
Κάνατε μια φοβερή Β’ φάση που άλλαξε κατά κάποιον τρόπο και τη στοχοθεσία της χρονιάς. Πότε έγινε το “κλικ” που άλλαξε την ψυχολογία και την αγωνιστική εικόνα σας;
Ε.Γ.: Ο πρώτος που πίστευε στο 8×8 ήταν ο προπονητής και το είχε πει εξαρχής. Εμείς το είχαμε πάρει μεταξύ σοβαρού και αστείου, αναλογιζόμενες και τα αποτελέσματα της πρώτης φάσης. Πραγματικά, όμως, το πίστευε εξαρχής πως, εφόσον κάναμε το απόλυτο και έρθουν και κάποια αποτελέσματα που θέλουμε, μπορούμε να διεκδικήσουμε τη δεύτερη θέση. Θεωρώ ότι ήταν ίσως θέμα χρόνου να δέσει η ομάδα. Ήμασταν ένα νέο σύνολο με πολλές καινούριες παίκτριες, ίσως θέλαμε χρόνο να μάθουμε η μία την άλλη, τον τρόπο παιχνιδιού, να βρει η καθεμία το ρόλο της και να εξοικειωθεί με αυτό. Είναι πολύ σημαντικό κομμάτι στην ομάδα μας ότι υπάρχουν σαφείς ρόλοι και κάθε μία είναι εντάξει με αυτό. Δεν υπάρχουν εγωισμοί. Ξεκινήσαμε να παίζουμε πολύ καλύτερα. Δουλεύουμε πολύ καλά στην προπόνηση και αυτό θα έβγαινε κάποια στιγμή. Κάποια ατυχή αποτελέσματα που είχαμε στην πρώτη φάση, βλέπαμε ότι δεν συνάδουν με εικόνα της προπόνησης. Ξέραμε πως δουλεύουμε, παίζουμε σκληρά και αναρωτιόμασταν, πώς γίνεται να βγαίνει αυτή η εικόνα στο παιχνίδι; Θέλω να πιστεύω ότι θα διατηρηθούμε σε αυτά τα επίπεδα και θα πάμε ακόμα καλύτερα.
Όταν άρχισαν να έρχονται τα πρώτα θετικά αποτελέσματα, πότε συνειδητοποιούσατε ότι ο προπονητής σας είχε δίκιο;
Ε.Γ.: Φυσικά, δεν μας είπε “σας τα έλεγα εγώ”! Σιγά σιγά χτίζεται η αυτοπεποίθηση, είναι θέμα ψυχολογίας. Τα πρώτα παιχνίδια ήταν πιο βατά, οπότε οι νίκες ήταν σχετικά αναμενόμενες. Όταν, στη συνέχεια παίξαμε τόσο με τον Πορφύρα όσο και με τον Άρη, δύο πολύ δυνατές ομάδες και αντιληφθήκαμε ότι μπορούμε να τις κοντράρουμε και, μάλιστα, τις κερδίσαμε, αρχίσαμε να αποκτούμε αυτοπεποίθηση και να συνειδητοποιούμε ότι είμαστε κι εμείς από τις δυνατές ομάδες. Ήταν σαν να λέμε “μπορείτε να υπολογίζετε και σε εμάς”. Σταδιακά, αρχίσαμε να πατάμε πιο γερά στα πόδια μας και να πιστεύουμε ότι μπορούμε να το κάνουμε.
Ήταν μια προσπάθεια που δεν έγινε χωρίς προβλήματα.
Χρήστος Σκαλωμένος: Συνδέει κάτι πολύ ιδιαίτερο τη Μαίρη, που είναι βασικό στέλεχος της ομάδας, και την Έφη που ήρθε πέρσι. Η Έφη ήρθε στην ομάδα τα Χριστούγεννα, προερχόμενη από έναν σοβαρό τραυματισμό (σ.σ. ρήξη χιαστού), μπήκε σιγά σιγά με την ομάδα και μας βοήθησε από τα μέσα Μαρτίου να πάμε μέχρι το τέλος, όπου φτάσαμε στην πηγή. Στο προτελευταίο παιχνίδι της σεζόν η Μαίρη στις αρχές του τρίτου δεκαλέπτου, έπαθε ακριβώς το ίδιο. Όλον αυτόν τον καιρό είναι στα… πιτς. Προσπαθεί σιγά σιγά να κάνει αποθεραπεία. Αυτή τη στιγμή είναι η δεύτερη εβδομάδα, που μπαίνει κανονικά με επαφές, ευελπιστούμε ότι θα είναι μια κανονική, εσωτερική μεταγραφή.
Αυτή την περίοδο είμαστε σε διακοπή πριν την Γ’ φάση. Τι θα αλλάξει σε αυτό; Δοκιμάζετε καινούρια πράγματα;
Χρήστος Σκαλωμένος: Το πιο σημαντικό είναι ότι κερδίζουμε χρόνο να ξεκουραστούμε. Έχουμε κάποιες μέρες να γεμίσουμε μπαταρίες μας. Επόμενο παιχνίδι είναι 2 Απριλίου. Σίγουρα θα αρχίσουμε να βλέπουμε τον πιθανό αντίπαλό μας. Θα δούμε και αυτά τα παιχνίδια. Σίγουρα θα δούμε καινούρια πράγματα σε επίθεση και άμυνα. Αυτά είναι τρικ που βάζει κάθε προπονητής για να μπορέσει να μπερδέψει τον αντίπαλο, γιατί μιλάμε για μια σειρά που κρίνεται στις 2 νίκες, οπότε σίγουρα θα παίξουν ρόλο και τα καλά διαστήματα που θα προκύψουν σε κάθε παιχνίδι.
Η περσινή χρονιά αποτελεί μια… πονεμένη ιστορία. Ποια αίσθηση σας άφησε η απώλεια της ανόδου κυριολεκτικά στο φινάλε;
Μ.Κ: Εγώ προσωπικά το έχω ζήσει δύο φορές αυτό με την ομάδα. Φτάνουμε στην πηγή και δεν πίνουμε νερό. Πέρσι πολλοί – και πρώτος ο προπονητής – είπαν ότι θα αντάλλασσαν την νίκη που κάναμε στον Αμύντα με το να μην πάθω εγώ τον χιαστό. Ειλικρινά, αν είχαμε πάρει και τον τίτλο, δεν θα με ενδιέφερε καν ο τραυματισμός. Έχουμε πραγματικά παλέψει πολύ και έχουμε πείσμα για να φτάνουμε εδώ κάθε χρόνο. Μπορεί να θεωρείται η Α2 ερασιτεχνική, αλλά δεν είναι. Οι ώρες που καταθέτουμε κι εμείς στο γήπεδο και ο χρόνος που αφιερώνουμε είναι αρκετός. Είμαστε από το πρωί στις δουλειές μας και ερχόμαστε ο καθένας με την κούραση και με τα δικά του θέματα. Το να κυνηγάς έναν στόχο, να ξέρεις ότι μπορείς να τον πετύχεις και λόγω κάποιων… αδικιών και κακών στιγμών να το χάνεις, σε πονάει. Σίγουρα δεν τελειώνει ευχάριστα η σεζόν. Θεωρώ ότι φέτος, ναι μεν δεν λέμε ότι στόχος είναι η Α1, όμως, δεν υπάρχει ομάδα που αν μέσα στη χρονιά κάνει καλή πορεία, δεν το θέλει. Δεν είναι κάτι που δεν θεωρώ ότι αξίζουμε.
Θεωρητικά, ωστόσο, φαίνεται πως είστε πολύ κοντά στο να πετύχετε τον στόχο.
Μ.Κ: Στο τέλος θα φανεί και θα κριθεί. Κανένας δεν πίστευε ότι θα ήμασταν τώρα στη δεύτερη θέση και θα ήμασταν στην τετράδα. Τα παιχνίδια θα είναι αρκετά πιο ενδιαφέροντα από ό,τι ήταν στην αρχή της σεζόν, γιατί η δική μας ομάδα έχει δείξει ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο. Ήμασταν μια σχεδόν ολοκαίνουρια ομάδα, με παίκτριες που δεν είχαν ποτέ μεταξύ τους ή με κάποιες είχαμε να παίξουμε μαζί πολλά χρόνια. Όταν έχουν περάσει τόσα χρόνια, αλλάζει και ο τρόπος παιχνιδιού του αθλητή. Σίγουρα ήθελε η ομάδα χρόνο να δεθεί και να βρει η μία την άλλη. Το κυριότερο είναι να αποδέχεται η καθεμία το ρόλο της. Αυτό ξεκινά και από τον προπονητή. Να βρει στην καθεμία το ρόλο που και θα της ταιριάζει και θα βγάζει το καλύτερο αποτέλεσμα.
Μια τέτοια στιγμή δημιουργεί περισσότερο πείσμα ή άγχος για την επόμενη χρονιά;
Μ.Κ: Δεν μου δίνει άγχος. Πιο πολύ είναι πείσμα. Παλεύουμε για να είμαστε εδώ. Είμαστε όλοι μαζί γιατί το θέλουμε.
Τεχνικά, είναι μια μεγάλη επιτυχία ότι προκριθήκατε άνευ αγώνα στην Γ’ φάση. Ωστόσο, σας προβληματίζει η διακοπή σε σχέση με τις ομάδες που θα έχουν ρυθμό;
Χ.Κ.: Οι ομάδες που θα έχουν παιχνίδια στα πόδια τους, σίγουρα έχουν διαφορετικό αγωνιστικό ρυθμό σε σχέση με εμάς που θα κάτσουμε συνολικά δυόμιση εβδομάδες και θα πάμε μόνο με προπονήσεις. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Από τη μία σίγουρα χρειαζόμασταν ξεκούραση, τα κορίτσια να πάρουν το χρόνο τους, να μπορέσουμε να πάρουμε λίγο χρόνο να δουλέψουμε, στις προπονήσεις, να μπορέσουμε να βελτιώσουμε πράγματα. Από την άλλη, όσο παίζεις, είσαι πιο έτοιμος. Ωστόσο, είναι παιχνίδια έντασης και δυναμικής, που τα περισσότερα κορίτσια τα έχουν παίξει πολλές φορές. Είμαι, βέβαιος ότι θα ανταπεξέλθουν και δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα.
Η ξεκούραση είναι σίγουρα σημαντική σε αυτή την περίοδο της σεζόν.
Χ.Κ.: Παρ’ ότι είμαστε στην Α2, πέρσι το τελευταίο παιχνίδι το παίξαμε 2 Ιουνίου, φέτος το τελευταίο παιχνίδι πιθανόν να το παίξουμε 20-25 Μαΐου. Στην Α1 αρκετές ομάδες έχουν ολοκληρώσει ή μέχρι τέλος Μαρτίου, θα έχουν ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις τους, εμείς έχουμε ακόμα σίγουρα ένα με ενάμιση μήνα. Είμαστε σχεδόν 10 μήνες στο γήπεδο. Ήταν πολύ επίπονο, δύσκολο και φάνηκε και από τους τραυματισμούς που είχαμε. Δεν ήταν τυχαίοι. Όταν καταπονείσαι καθημερινά στο γήπεδο, κάποια στιγμή θα βγει και αυτό. Επικρατεί μια απογοήτευση για το περσινό τελικό αποτέλεσμα, αλλά αυτή δίνει το κίνητρο για να ανέβεις και να περιμένεις με προσμονή τη νέα σεζόν.
Αυτό αποδεικνύει πόσο πολύ το θέλετε.
Μ.Κ: Είναι αυτό ακριβώς. Ούτε οι απολαβές που έχουμε είναι ίδιες, ούτε η ασφάλεια που έχουμε, τα επίπεδα στην αποκατάσταση των τραυματισμών κλπ. Εγώ έχω σταθεί πολύ τυχερή σε σχέση με άλλα σωματεία, αναφορικά με τον τραυματισμό μου. Χρειάζονται πολλά για να είσαι εδώ. Εγώ στερήθηκα τη δουλειά μου. Για τρεις μήνες δεν πληρωνόμουν. Εκεί πας σε άλλο επίπεδο. Για να μπαίνεις σε αυτή τη διαδικασία και να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο, το θέλεις πολύ. Αλλιώς δεν θα βρισκόσουν εδώ.
Αυτό δείχνει ότι ο προπονητής έχει δίπλα του “στρατιώτες” που πολεμούν για τον κοινό σκοπό.
Χ.Κ.: Αυτή τη λέξη την έχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές, ειδικότερα για τις γυναίκες. Θεωρώ ότι, αν καταφέρεις σε ένα γυναικείο ομαδικό άθλημα να εμπνεύσεις τα κορίτσια που έχεις απέναντί σου, γίνονται στρατιώτες. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Αν καταφέρεις να τις εμπνεύσεις και να τις κάνεις να σε εμπιστευτούν, θα δώσουν το 100%. Θα είναι εκεί και θα στηρίξουν την όλη προσπάθεια.
Είστε έτοιμες για τον τελικό;
Ε.Γ.: Η σειρά που έρχεται είναι δύσκολη. Οι ομάδες που θα είναι στην τετράδα θα είναι όλες εφάμιλλες, υπάρχουν μικρές αποκλίσεις. Είναι όλες οι ομάδες καλές, δυνατές, θα κριθούν όλα στις λεπτομέρειες.
Μ.Κ: Επίσης, όλες οι ομάδες είναι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Δεν είναι αντίστοιχα τα ματσαρίσματά τους. Άλλες ομάδες έχουν ταχύτητα, άλλες βασίζονται στις ψηλές τους, άλλες έχουν συγκεκριμένα άτομα που τραβούν το σκορ. Έχει πολλά διαφορετικά χαρακτηριστικά το φετινό πρωτάθλημα από ό,τι είχαν και πέρσι και πρόπερσι.
Ζ.Κ.: Εγώ είμαι καινούρια στο σύλλογο, ήρθα φέτος. Φυσικά, γνώριζα το σύλλογο, ήμουν εδώ στους τελικούς πέρσι και ξέρω τι σημαίνει. Θα πω ότι περιμένω τους τελικούς. Είμαστε έτοιμοι γι’ αυτό. Είναι δύσκολο, όλοι γνωρίζουμε, αλλά οι τελικοί είναι πάντα τελικοί. Δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Το είδαμε και πέρσι.
Μέσα σε όλα, είχατε και το θέμα του γηπέδου. Πόσο επηρεάζει την αγωνιστική πορεία, την ψυχολογία σας;
Μ.Κ: Είναι σαν να παίζουμε εκτός έδρας όλα τα παιχνίδια. Ακόμα και λίγες προπονήσεις να κάνεις στο γήπεδο που πλέον μας φιλοξενεί, δεν θα μάθεις τα καλάθια σου, όπως ξέρεις στο δικό σου γήπεδο, δεν θα το νιώσεις οικείο. Είναι πολύ διαφορετικό να κάνεις ξαφνικά μία προπόνηση σε ένα άλλο γήπεδο και να περιμένεις πως θα έχεις την ίδια απόδοση σε αυτό. Και μόνο που είναι πιο μικρό, επηρεάζει κι αυτό. Στο μάτι, την ώρα που τρέχεις, είναι πολύ διαφορετικό να βλέπεις την άπλα που έχει το δικό μας και να βλέπεις ξαφνικά… τον τοίχο!
Ε.Γ.: Επίσης, όλοι οι παίκτες έχουν τις συνήθειες τους, τα γούρια, η οικειότητα που νιώθεις στο γήπεδό σου, σίγουρα επηρεάζουν τον κάθε αθλητή. Ωστόσο, επειδή πρέπει να κρατάς και τα θετικά από κάθε περίπτωση, θα πω ότι σαν έδρα το γεγονός ότι είναι πιο μικρό το γήπεδο και θα γεμίσει πιο εύκολα, μπορεί να είναι υπέρ μας. Θα γεμίζει, είναι πιο κοντά το κοινό, θα έχει μεγαλύτερη ένταση ίσως.
Ο Ιωνικός είναι ένα ιστορικό σωματείο. Το σημαίνει για εσάς να αγωνίζεστε με τη φανέλα του;
Μ.Κ: Όταν ήρθα στην ομάδα, δεν γνώριζα κανέναν. Τον προπονητή τον είχα ζήσει ως αντίπαλο όλα αυτά τα χρόνια. Προσωπικά δεν τον γνώριζα, όπως και τα άτομα στη διοίκηση. Ένα πράγμα, όμως, που όντως με έχει κρατήσει στην ομάδα είναι το καλό κλίμα και η καλή συνεργασία που έχουμε. Το οικογενειακό περιβάλλον, σίγουρα το χτίζουν και οι παίκτριες. Κρατώντας έναν καλό κορμό κάθε χρονιά, οι επόμενες που έρχονται, μπαίνουν σε αυτό το κλίμα.
Ποιο μήνυμα στέλνετε στα νέα κορίτσια να έρθουν να παίξουν στην ομάδα;
Μ.Κ: Στο κομμάτι των ακαδημιών, σε όλους τους συλλόγους δεν υπάρχουν οι υποδομές που είχαμε εμείς παλιά. Το επίπεδο απέχει πολύ από αυτό που είχαμε εμείς. Νομίζω ότι όλα τα σωματεία πρέπει να τραβήξουν τα παιδιά. Κάποια κίνητρα πρέπει να δοθούν γιατί δεν έχουν τις υποδομές και τα άτομα που ήμασταν εμείς πιο παλιά.
Ε.Γ.: Νομίζω ότι αυτό πλέον έχει να κάνει με τη στροφή της κοινωνίας, με το γεγονός ότι πολλά παιδιά απέχουν από τον αθλητισμό, τα social media, το πώς είναι η καθημερινότητα γενικότερα. Είναι σαφώς πολύ υγιές, ανεξάρτητα από το αν θα κάνει κάποιος κάποιο άθλημα σε επαγγελματικό επίπεδο να έχεις τον αθλητισμό στη ζωή σου. Οι αρχές που μας έχει εμφυσήσει, η πειθαρχία, η συνεργασία, όλα αυτά που μας δίδαξε, είναι πάρα πολύ σημαντικά να τα έχει ένα παιδί από νεαρή ηλικία, ώστε να αποφύγει άλλες καταστάσεις και συνήθειες που δεν βοηθούν ένα παιδί. Ο Ιωνικός έχει την ατυχή συγκυρία με το γήπεδο, όπου οι ακαδημίες πλέον έχουν να αντιμετωπίσουν προβλήματα και δεν μπορούν να δουλέψουν εδώ. Νομίζω ότι έχει αρκετά παιδιά και οι υποδομές δουλεύουν σε καλό βαθμό. Θέλει προσπάθεια σε όλα τα επίπεδα για να τραβήξεις και άλλα παιδιά.
Μ.Κ: Σίγουρα πρέπει να λυθεί αυτό το θέμα του γηπέδου που ήδη προσπαθούν πάρα πολύ να διευθετηθεί και του χρόνου. Δεν είμαστε μόνο τα μεγάλα τμήματα, είναι και οι ακαδημίες, που συντηρούν τα μεγάλα τμήματα.
Οι συνεχόμενες επιτυχημένες χρονιές με τις εντυπωσιακές πορείες του Συλλόγου, έχουν προσελκύσει νέο κόσμο;
Χ.Κ.: Όχι τόσο όσο περιμέναμε. Υπήρξε μια αυξητική πορεία στις ακαδημίες και ειδικά στα κορίτσια, αλλά όχι τόσο όσο θα περιμέναμε. Παίζει ρόλο σίγουρα και το πού είναι τα τμήματα υποδομής, σε ποιες κατηγορίες. Ο καθρέφτης είναι το γυναικείο, αλλά όταν τα τμήματα υποδομής είναι σε κατηγορία πιο ψηλά, είναι πιο εύκολο να προσελκύσεις κόσμο και να χρησιμοποιήσεις το όνομα του συλλόγου γι’ αυτό που έχεις πετύχει τα προηγούμενα χρόνια. Σίγουρα είχαμε αύξηση. Αυτό που κρατήσαμε είναι ότι μας ακολουθούν αρκετά τα παιδιά των ακαδημιών και στους αγώνες. Αυτό είναι πιο σημαντικό από όλα. Είναι πολύ ωραίο, υπάρχει μια σύνδεση.
Η οικογένεια και το… αγκάθι του γηπέδου
Παραδοσιακά ο Ιωνικός στηρίζεται στους οικογενειακούς δεσμούς που απαρτίζουν κάθε κύτταρό του, από τα μέλη της διοίκησης έως και τους φιλάθλους της ομάδας. Όπως επισημαίνουν, δεν είναι… επαγγελματίες παράγοντες, αλλά όλη η προσπάθεια γίνεται από το μεράκι και την αγάπη τους για τον αθλητισμό και το σύλλογο. Αυτό επιβεβαιώνουν και τα μέλη της διοίκησης σε κάθε κουβέντα που έχει να κάνει με το τμήμα.
Ιωνικός, σημαίνει οικογένεια
Δημήτρης Καρούσος: Αυτό είναι απόλυτη αλήθεια. Αναφέρθηκε νωρίτερα ότι θα θυσιάζαμε την άνοδο για να μην είχε χτυπήσει η Μαρία. Είναι αλήθεια. Όταν κλείνουν τα φώτα και πέφτει η αυλαία, τι μένει; Ο άνθρωπος. Εμείς το έχουμε καταφέρει αυτό. Είμαστε μια πολύ ωραία παρέα. Κοιταζόμαστε στα μάτια.
Πέρσι, όμως, φτάσατε μια «ανάσα» από την άνοδο. Είναι κάτι που πλέον φαντάζει πολύ κοντά.
Δ.Κ.: Έχω ονειρευτεί τη στιγμή της ανόδου. Βλέπω τον κόπο των κοριτσιών. Το λέω, ανατριχιάζω και συγκινούμαι. Αυτό είπα και στον διαιτητή πέρσι. “Θα κοιμηθείς ήσυχος;”, τον ρώτησα. Έβαλα τα κλάματα και του είπα ότι δεν σεβάστηκε τον κόπο των κοριτσιών. Ένιωσα ότι έκλεψαν την προσπάθειά τους. Θα δεχόμουν μια συγνώμη, αλλά αντ’ αυτού εισέπραξα έως και ειρωνεία. Δεν γίνεται να αντέξεις. Εκεί σπας. Έχουν θυσιάσει τόσο κόπο και τους το κλέβεις;
Νίκος Φιλιππάκος: Η προσπάθεια αυτής της ομάδας ξεκίνησε πριν από 8 χρόνια. Επαναλειτούργησε μετά από 10 χρόνια που είχε σταματήσει σε επίπεδο τότε Α ΕΣΚΑ, τώρα Β Εθνικής. Όταν αναλάβαμε εμείς τις τύχες του γυναικείου μπάσκετ, βάλαμε έναν στόχο: ό,τι κάνουμε, να το κάνουμε καλά και να μας αρέσει. Ως εκ τούτου, κάναμε μια ομάδα, μας άρεσε, προχωρούσαμε, βρίσκαμε χορηγούς, φίλους. Με τα χρόνια όμως ανεβαίναμε κάθε χρόνο κατηγορία. Τρώγοντας άνοιξε η όρεξη, πήραμε Κύπελλο, ανεβήκαμε από την Α ΕΣΚΑ, πήγαμε στην Α2, πρωτόγνωρα πράγματα για εμάς. Φτάσαμε την πρώτη χρονιά να παίξουμε στους ημιτελικούς, τη δεύτερη χρονιά στους τελικούς…
Σε όλη αυτή τη διαδρομή αντιλαμβανόσασταν τι γινόταν;
Ν.Κ: Όχι. Το σκεφτόμασταν το βράδυ στο σπίτι μας. Η ένταση ενός πάγκου είναι τόσο γρήγορη που δεν προλαβαίνεις να συνειδητοποιήσεις τι γίνεται. Όταν πας σπίτι το βράδυ και χαλαρώνεις, σου περνάει flashback όλο αυτό. Και τότε καταλαβαίνεις τι γίνεται. Ο πρωταθλητισμός, όμως, θέλει γερό στομάχι!
Και ξαφνικά, κλείνει το γήπεδο. Πόσο επηρεάζει την τρέχουσα και την επόμενη περίοδο;
Ν.Κ.: Να εξηγήσουμε ότι ο Σύλλογος είναι πολύ ιστορικός και εκτός από το μπάσκετ, έχει και ομάδα χάντμπολ, που αγωνίζεται στην Ευρώπη. Αν εμείς έχουμε πρόβλημα, αν ανέβουμε στην Α1, φανταστείτε τι σημαίνει για το χάντμπολ. Έχουν μεγαλώσει γενιές με τον Ιωνικό. Οι μόνοι που δεν το καταλαβαίνουν είναι οι γενιές δημάρχων που πέρασαν που δεν διέθεταν καμία αθλητική Παιδεία. Αυτό, φυσικά, δεν συμβαίνει μόνο στο δικό μας Δήμο. Υπάρχουν, φυσικά, και φωτεινά παραδείγματα.
Υπάρχει ένα ιστορικό πίσω από το κλείσιμο. Το γήπεδο εδώ ήταν προπονητήριο των Ολυμπιακών Αγώνων για το χάντμπολ. Όταν η Επιτροπή έψαχνε γήπεδα κοντά στο ΟΑΚΑ για να φτιάξει κάποια γήπεδα να μπορούν να είναι κοντά στο γήπεδο και να κάνουν προπονήσεις οι ομάδες που θα έρθουν, ένα από αυτά ήταν το δικό μας. Εδώ έγιναν κάποιες παρεμβάσεις. Φτιάχτηκε το παρκέ, έβαλαν εξέδρες, έβαλαν κλιματιστικά. Στην πορεία ανακαλύψαμε ότι από το 2004 δεν είχε γίνει τίποτα στο γήπεδο στο κομμάτι της συντήρησης. Να θυμίσω εδώ, ότι το δικό μας γήπεδο είναι ένα από τα λίγα στην Ελλάδα που είναι ουσιαστικά ιδιόκτητο. Αποτελεί προικώο του ιστορικού δημάρχου της πόλης Νίκου Τρυπιά στην κόρη του, η οποία είχε παντρευτεί τον εγγονό του ιστορικού προέδρου της ΕΟΚ, Ζαχαρία Αλεξάνδρου. Ως άνθρωπος που έβλεπε μπροστά, είχε κάνει ένα συμβόλαιο, τότε γραμμένο στο χέρι, το οποίο προέβλεπε ότι το οικόπεδο θα χτιστεί γήπεδο, στο οποίο θα στεγαστεί η ομάδα Μικρασιατών Ιωνικός και το εκάστοτε ΔΣ του θα διαχειρίζεται το χώρο, ποιοι θα αγωνίζεται εδώ κλπ. Η συντήρηση του, όμως, με το νόμο «Καλλικράτη» πήγε στους Δήμους, που, όπως προανέφερα, ελλείψει αθλητικής Παιδείας, τοποθετούσαν αντιδημάρχους άσχετους με τον Αθλητισμό. Επί θητείας του δημάρχου Βασιλόπουλου, είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα «Φιλόδημος ΙΙ για ενεργειακή αναβάθμιση». Ωστόσο, απαιτούσε μελέτη στατικότητας για την αλλαγή της οροφής, κατά την οποία εντοπίστηκαν ευρήματα. Ως εκ τούτου και κατόπιν των αποτελεσμάτων του δευτεροβάθμιου ελέγχου, ενημερωθήκαμε ότι έχει παραπεμφθεί στον τριτοβάθμιο έλεγχο, που θα ορίσει τις παρεμβάσεις που απαιτούνται, μια διαδικασία, όπως αντιλαμβανόμαστε, ιδιαίτερα χρονοβόρα.
Πότε σας ενημέρωσαν ότι πρέπει να κλείσει το γήπεδο;
Ν.Κ.: Στις 14 Ιανουαρίου. Υπενθυμίζω ότι το γήπεδο φιλοξενεί 4 “πρώτες” ομάδες δύο μπάσκετ, μία βόλεϊ, μία χάντμπολ και τις ακαδημίες, που μαζί με την ρυθμική και ενόργανη γυμναστική αριθμούν περίπου 650 παιδιά. Και μας λέει το κλείνουμε. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό.
Θέλετε να μας εξηγήσετε με πραγματικά στοιχεία;
Ν.Κ.: Ο Ιωνικός είναι ερασιτεχνικός σύλλογος. Δεν μπορείς να έχεις συμβόλαια. Έχουμε ιδιωτικά συμφωνητικά με αθλήτριες. Αθλήτριες εθνικών ομάδων, που σημαίνει ότι το επίπεδο είναι υψηλό. Ιδιωτικά συμφωνητικά με χρηματοδότες, που έχουν banners, προσφέρουν χορηγίες, που καταβάλλονται με δόσεις. Κάποιοι θα ζητήσουν τα χρήματά τους πίσω ή δεν θα δώσουν παραπέρα. Η γυναικεία ομάδα θα κλείσει τη χρονιά με ένα μπάτζετ περίπου 75.000 ευρώ για να διεκδικήσει την άνοδο στην κατηγορία. Όταν το Γενάρη μαθαίνεις αυτό και γίνεται όλη η αναστάτωση, χωρίς να ξέρουμε τίποτα, αυτά τα έσοδα αρχίζουν και μειώνονται. Πλέον δεν στεγάζονται εδώ οι ακαδημίες. Προσπαθούμε να βρούμε ανοικτά γήπεδα του Δήμου, που με πολύ κόπο προσπαθούμε να σουλουπώσουμε και να πάρουμε την άδεια να τα χρησιμοποιήσουμε για κάποιες ώρες. Ο Δήμος καλύπτει ένα μέρος, τα υπόλοιπα τα καλύπτουμε εμείς. Χρειαζόμαστε γήπεδα χάντμπολ και μπάσκετ για τις ακαδημίες, κλειστό για την ενόργανη, κλειστό για το μπάσκετ, το βόλεϊ… έχουμε όλη αυτήν την τρέλα. Έχουμε μεγάλη απώλεια εσόδων.
Δ.Κ.: Έχουμε πλεονέκτημα έδρας και δεν έχουμε έδρα. Στην ουσία, ένα προσφυγικό σωματείο, όπως ο Ιωνικός, είμαστε πάλι πρόσφυγες.
