Η καριέρα του μετράει περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην υπηρεσία του χάντμπολ, του αθλήματος που αγάπησε και προσφέρει ανελλιπώς από όποιο πόστο του έχει ζητηθεί. Τόσο ως αθλητής, όσο και ως προπονητής, μετράει πολύ σημαντικές επιτυχίες, ενώ εδώ και χρόνια υπηρετεί την αποστολή της ανάπτυξης του αθλήματος από τις μικρές ηλικίες, πετυχαίνοντας και εκεί αξιοσημείωτη πρόοδο.
Πριν από λίγες ημέρες, ως προπονητής του τμήματος Παίδων του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας, οδήγησε την ιστορική ομάδα ξανά στο δρόμο των επιτυχιών, κατακτώντας αήττητος το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, επιδεικνύοντας κατά κάποιο τρόπο μόνο ένα δείγμα του ταλέντου και της προοπτικής που έχουν τα τμήματα υποδομής του Συλλόγου, για το μέλλον του αθλήματος.
Οι δημοσιογράφοι της «ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ», Γιώργος Αράπογλου και Μάνος Χρυσός υποδέχθηκαν στο στούντιο του Επικοινωνία 94 FM τον προπονητή του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας και υπεύθυνο ακαδημιών και ανάπτυξης τόσο στον ίδιο σύλλογο, όσο και την Ο.Χ.Ε., Παναγιώτη Ιατρούδη σε μια κοινή συνέντευξη για το παρόν και το μέλλον ενός από τα πλέον ενδιαφέροντα, αλλά όχι τόσο δημοφιλή όσο θα άξιζαν αθλήματα στη χώρα μας.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΥΣ ΓΙΩΡΓΟ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ-ΜΑΝΟ ΧΡΥΣΟ
Ένας τίτλος μετά από 21 χρόνια για την ιστορική ομάδα του Ιωνικού, έστω και σε επίπεδο Παίδων. Μια επιτυχία που ίσως φέρνει περισσότερη αισιοδοξία για το μέλλον του Συλλόγου από το να κατακτούσε τον τίτλο στους άνδρες.
Οπωσδήποτε. Αποτελεί το παρόν του συλλόγου στα αναπτυξιακά τμήματα και σηματοδοτεί ένα πολύ καλύτερο μέλλον. Δείχνει ότι μπορούν να βγουν ξανά αθλητές με το DNA του Συλλόγου που στα επόμενα χρόνια θα μπορούν να επανδρώσουν την πρώτη ομάδα. Έτσι, θα μπορέσουμε να μεταφέρουμε ξανά αυτό που είχε ο «Αυτοκράτορας» Ιωνικός με τους 18 τίτλους. Το στίγμα του πρωταθλητή μέσα στην ομάδα μας.
Αυτός είναι ο 23ος τίτλος της ιστορίας του Ιωνικού, επικρατώντας στον τελικό του Διομήδη Άργους με 28-26. Αήττητο πρωτάθλημα που κι αυτό έχει τη σημασία του.
Δίνει ακόμα περισσότερη αξία στην ομάδα και στα παιδιά που έχουμε.
Την τρίτη θέση κατέκτησαν τα Βριλήσσια που επικράτησαν του Δούκα στο μικρό τελικό. Στην τελική φάση είχαμε μια ομάδα της περιφέρειας και τρεις ομάδες από τα Βόρεια Προάστια, που δείχνει ότι εδώ το χάντμπολ έχει ιδιαίτερη θέση. Θυμίζουμε επίσης ότι τα Βριλήσσια επέστρεψαν στην Α1, η Νέα Ιωνία είναι πρωταθλήτριες στις Γυναίκες.
Πρωταθλήτριες και με σημαντικά τμήματα ανάπτυξης. Το χάντμπολ έχει μπει στον κοινωνικό ιστό στο Νομό Αττικής και αυτό μας δίνει ένα αισιόδοξο μήνυμα ότι η βάση της ανάπτυξης στην χειροσφαίριση μεγαλώνει κάθε μέρα όλο και περισσότερο.
Το χάντμπολ ως άθλημα ταιριάζει στον Έλληνα;
Απόλυτα. Θα έλεγα ότι στην Ελλάδα το άθλημα είναι αδικημένο γιατί δεν έχει ακόμα την απήχηση που του αξίζει. Έχουμε φτάσει σε μια… κόκκινη γραμμή έλλειψης γηπέδων που δεν βοηθά στην ανάπτυξή του. Δυστυχώς, όλα τα σχολικά κτίρια που γίνονταν τα αγωνίσματα είχαν προδιαγραφές μόνο για μπάσκετ και βόλεϊ, πολλά δημοτικά γυμναστήρια ήθελαν να τελειώσουν πιο γρήγορα για προεκλογικούς λόγους με αποτέλεσμα να είναι πιο μικροί οι χώροι. Έχουμε βέβαια την ευτυχία να πανηγυρίζουμε φέτος σαν άθλημα μια κορύφωση γιατί στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα Ανδρών, Εφήβων και Νέων έχουμε Εθνικές Ομάδες και στις τρεις κατηγορίες. Αλλά, δεν θα μπορέσουμε να πάμε ακόμα πιο ψηλά αν δεν στηρίξουν η Πολιτεία και οι Δήμοι που έχουν ομάδες.
Είναι φοβερό ότι η Πρωταθλήτρια Ελλάδας Νέα Ιωνία δεν έχει γήπεδο και έπρεπε να δώσει ευρωπαϊκούς αγώνες στην Ισπανία γιατί δεν μπορούσε να δώσει στη χώρα μας.
Ακριβώς. Είχε μόνο ένα προπονητήριο. Αυτό είναι τραγικό. Το άθλημα έχει μεγαλώσει πολύ και πλέον έχει πολύ κόσμο που το παρακολουθεί. Είναι ένας… Γόρδιος Δεσμός που πρέπει να τον σπάσουμε. Φανταστείτε πως η Εθνική Ανδρών παίζει αγώνες στη Χαλκίδα και γεμίζει με 2.000 κόσμο, ενώ υπάρχουν και αρκετοί που μένουν έξω από το γήπεδο. Αυτός ο κόσμος έρχεται από όλη την Ελλάδα και ειδικά από την Αθήνα. Είναι μεγάλο πρόβλημα που ο Νομός Αττικής με 6 εκατομμύρια κόσμο, με μια Ολυμπιάδα που πέρασε το 2004 δεν διαθέτει ένα γήπεδο που να γίνει το σπίτι του χάντμπολ τόσο για την Εθνική Ομάδα όσο και για τις μεγάλες ομάδες. Δεν είναι τυχαίο που ο Ολυμπιακός με πρωτοβουλία του άνοιξε το ΣΕΦ και βρέθηκαν ξαφνικά 7.500 κόσμος στο γήπεδο.
Ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα ότι φτάσαμε φέτος να παίζουμε τελικούς και να μην έχουν ένα γήπεδο να παίξουν.
Η ΑΕΚ είναι η μεγάλη λαβωμένη. Οι παράγοντες έχουν προσφέρει χρήματα, μεράκι και συναίσθημα και έχει βρεθεί να μην έχει γήπεδο. Ακόμα και στο Ολυμπιακό Στάδιο που κάνει προπονήσεις, το πληρώνει. Είναι το μεγάλο πρόβλημα του αθλήματος. Έχουμε πολύ κόσμο στις ομάδες και δεν ξέρουμε πώς να διαχειριστούμε τα τμήματα. Αναγκάζεται μια ομάδα-πρωταθλήτρια, να κάνει μέσα στην εβδομάδα δύο προπονήσεις σε εξωτερικό χώρο, με δύσκολες καιρικές συνθήκες, αέρα, βροχή κλπ για να μπορέσουν να συμπληρώσουν τον προγραμματισμό τους.
Παρ’ όλα αυτά, νέα παιδιά έρχονται στο άθλημα; Οι επιτυχίες των ομάδων αποτελούν θελκτικό παράγοντα;
Ακόμα, δυστυχώς, είναι πολύ δύσκολο να έρθουν παιδιά με την ίδια μαζικότητα, όπως πηγαίνουν στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και το βόλεϊ γυναικών. Όμως, έχουμε το ευτύχημα πως όποιο παιδί πιάσει μπάλα χάντμπολ, δεν το χάνουμε. Όταν μπει μέσα στο γήπεδο, αυτό το παιδί θα το αγαπήσει το άθλημα.
Τι είναι αυτό που το κάνει τόσο γοητευτικό;
Είναι ένα ιδιαίτερα επικοινωνιακό άθλημα, πολύ ομαδικό και βοηθάει στο να δημιουργήσεις χαρακτήρες, κοινωνικά παιδιά μέσα από το παιχνίδι. Παίζεις με τη μπάλα, με τα χέρια, έχει το γκολ που δίνει χαρά σε οποιονδήποτε άνθρωπο. Το δίχτυ, το τέρμα, το γκολ, όλη αυτή η χαρά του παιχνιδιού, μετουσιώνεται στο να αγαπήσει ένα άθλημα, αντί να ασχολείται με κομπιούτερ, τάμπλετς κλπ. Έχει επίσης ως άθλημα ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Δεν απευθύνεται σε άτομα με συγκεκριμένα σωματικά χαρακτηριστικά. Να είναι δηλαδή ψηλά, γεροδεμένα, να έχουν άλμα κλπ. Όποιο παιδί θέλει να ασχοληθεί, ανάλογα με τη σωματοδομή του υπάρχει και η θέση που μπορεί και να παίξει και να προοδεύσει.
Με ποιον τρόπο προσπαθείτε να προσεγγίσετε περισσότερο κοινό;
Πηγαίνουμε στα σχολεία, διδάσκουμε το άθλημα σαν μάθημα και εκπαίδευση, προσεγγίζουμε τους αθλητές, οργανώνουμε ανοιχτούς αγώνες επίδειξης, street handball, grass handball, κάνουμε δράσεις σε πλατείες, με συνεργασία με τους Δήμους και τη Γ.Γ.Α. Χρησιμοποιούμε κάθε δυνατό εργαλείο για να προσεγγίσουμε και να ενημερώνουμε τα παιδιά και κάπως έτσι έρχεται κάποιος αριθμός στην ομάδα μας.
Ο Ιωνικός είναι ομάδα της γειτονιάς, έχει τον πυρήνα του, τον κόσμο και την ιστορία. Επίσης, είχε πάντα το στοιχείο της οικογένειας. Ότι δεν φτιάχνει μόνο πρωταθλητές, αλλά και καλούς ανθρώπους.
Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το χαρακτηριστικό μας. Είναι η βάση μας. Λέμε πως έχουμε δύο οικογένειες. Την κανονική μας οικογένεια και τον Ιωνικό μας. Είμαστε πάνω σε όλα τα παιδιά, τα αγαπάμε, δεν τα εκμεταλλευόμαστε. Είμαστε από τους λίγους συλλόγους που, όταν το παιδί εκφράσει την επιθυμία να φύγει, δεν του βάζουμε εμπόδια στα όνειρά του. Θέλουμε το παιδί να αγαπάει τον Ιωνικό, να αγαπάει αυτό το χώρο, να είναι βίωμά του. Δεν είναι τυχαίο ότι και αυτοί που καθοδηγούσαν τον Ιωνικό, ο Μιχάλης Φουντεδάκης ή και τα νεότερα παιδιά, όπως ο Μενέλαος Θεοχαρόπουλος, ο Μενέλαος Δανιηλίδης, ο Κώστας Αϊβαλιώτης, είναι παλιοί αθλητές που ήρθαν από τα σπλάχνα του Ιωνικού, έκαναν καριέρα με την ομάδα, σήμερα είναι επιτυχημένοι επιχειρηματίες και οικογενειάρχες, όλοι μαζί είναι παρέα και βοηθούν στο μεγαλείο του Ιωνικού σε όλα τα τμήματα. Από τα τμήματα υποδομής έως και την πρώτη ομάδα.
Φέτος γίνεται μια εξαιρετική προσπάθεια στην πρώτη ομάδα να μπορέσει να επιστρέψει σε πρωταγωνιστικό ρόλο και είναι σε καλό δρόμο.
Όλος ο κόσμος του Ιωνικού συμβάλει σε αυτό. Γίνεται μια ομαδική προσπάθεια από μια παρέα παιδιών που μέλημά τους είναι ό,τι καλύτερο για το χάντμπολ και τον Ιωνικό μας. Η κορύφωση είναι η πρώτη μας ομάδα. Θέλουμε να ξαναμπεί στο δρόμο των επιτυχιών. Σε πρώτη φάση να ξαναβγούμε Ευρώπη και μετά, σιγά σιγά, φέρνοντας παιδιά από κάτω να καθιερωθούμε. Φέτος, πέντε έφηβοι έχουν ενταχθεί στο δυναμικό μας. Θέλουμε τα παιδιά να έχουν όνειρο την πρώτη ομάδα. Δεν θέλουμε να τα εκμεταλλευτούμε και μετά να σκορπιστούν σε άλλους συλλόγους. Και σταδιακά να μπούμε στο δρόμο να διεκδικούμε ξανά τίτλους.
Αυτό είναι ένα επιπλέον κίνητρο και για να προσελκύσετε νέα παιδιά; Ένα παιδί που έχει μεγαλώσει και γαλουχηθεί στην ομάδα του Ιωνικού να μπορεί να παίξει σε μια ομάδα που ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του;
Εμείς το κάνουμε αυτό. Ενθαρρύνουμε τα παιδιά αν θέλουν να παίξουν σε μεγαλύτερες ομάδες, αν υπάρχει και κάποιο οικονομικό όφελος ή κάτι άλλο ή ακόμα και να βγουν στο εξωτερικό. Θέλουμε όλα τα παιδιά να έχουν ένα όνειρο και μια βάση σαν τον Ιωνικό μας.
Σημαντικό επίσης για το άθλημα είναι το γεγονός ότι η επαρχία έχει εδώ και χρόνια παράδοση με πολλές ομάδες (σ.σ. Διομήδης Άργους, Αρχέλαος Κατερίνης κλπ) που έκαναν πρωταθλητισμό.
Ήταν η δύναμη μας. Όμως, θα επαναλάβω ότι το μεγάλο ζήτημα παραμένει το γηπεδικό. Είναι το νούμερο ένα πρόβλημα μας για να προχωρήσουμε. Αλλιώς, έχουμε πιάσει ταβάνι. Αν δεν βοηθήσουν όλοι οι παράγοντες, οι τοπικές κοινωνίες και όπως αλλιώς μπορεί η Πολιτεία, δεν θα μπορέσει το άθλημά μας να φτάσει πιο ψηλά από ό,τι έχουμε κάνει έως σήμερα. Πραγματικά, έχουμε ξεπεράσει τους εαυτούς μας και η Ομοσπονδία και τα Σωματεία.
Τελευταία είχαμε και πολύ καλές επιτυχίες στο μπιτς χάντμπολ, ένα κομμάτι που δείχνει πόσο πεδίο ανάπτυξης έχει το άθλημα. Μάλιστα, θα γίνουν αγώνες επίδειξης στους Ολυμπιακούς Αγώνες και στην ελίτ ομάδα που θα παρουσιάσουν αυτό το πρόγραμμα έχουμε την πρωταθλήτρια με τη Νέα Ιωνία, Μάγδα Κεπεσίδου και την Ομοσπονδιακή προπονήτρια τη Μαρία Καραντώνη. Δείχνει πόσο η Ευρωπαϊκή και Παγκόσμια Ομοσπονδία εκτιμά τη δουλειά που γίνεται.
Μας σέβονται πολύ. Μην ξεχνάμε ότι αυτά τα κορίτσια πριν από μερικά χρόνια πήραν το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Με πενιχρά μέσα, με τρέλα μόνο και σκληρή δουλειά που μόνες τους έχουν δώσει ψυχή και σώμα. Μάλλον εκείνη την ώρα σε βοηθά και ο Θεός και κάνεις την υπέρβαση και αυτό που για τους άλλους φαντάζει απίστευτο.
Το χάντμπολ είναι ένα άθλημα που αν αρχίσεις να το μαθαίνεις σε κερδίζει.
Έχει ένταση, ενδιαφέρον. Γίνεσαι εύκολα φαν!
Μοιάζει λίγο σκληρό άθλημα. Είναι πράγματι; Κάποιοι γονείς εκφράζουν ανησυχία λόγω του ότι το άθλημα έχει συχνή επαφή. Είναι, όμως, έτσι;
Δεν είναι καθόλου επικίνδυνο. Πολλές φορές έτσι φαίνεται απέξω σε σχέση με τις επαφές. Όλα είναι μέσα από την τεχνική, όπως συμβαίνει με όλα τα αθλήματα σάλας. Οτιδήποτε άλλο συμβεί, γίνεται γιατί κάποιος παραβαίνει τον κανόνα για να γίνει επικίνδυνο. Οι κανόνες του αθλήματος και ο τρόπος διεξαγωγής του, δεν είναι καθόλου επικίνδυνοι. Αντίθετα, γυμνάζει τόσο πολύ το σώμα και στα αγόρια και στα κορίτσια και, μάλιστα, στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη είναι υποχρεωτικό μέχρι την Δ’ Δημοτικού, ακριβώς γιατί δίνει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, γυμνάζει όλες τις μυϊκές ομάδες. Είναι από τα αθλήματα που πρέπει να κάνει κάποιος πριν ξεκινήσει και αποφασίσει σε ποιο άθλημα θα εξειδικευτεί. Επικίνδυνο μπορεί να γίνει για κάποιον παίκτη που δεν του έχουμε διδάξει σωστά την τεχνική ή κάποιος διαιτητής, αν δεν βάλει τους κανόνες και τους όρους του παιχνιδιού. Γι’ αυτό και δεν είχαμε ποτέ κάποιον πολύ σοβαρό τραυματισμό.
Τι εύχεστε για την επόμενη μέρα στον Ιωνικό;
Νομίζω ότι ο Ιωνικός ξεκίνησε ξανά την πορεία του προς τα πάνω και έχει πλέον το βλέμμα του μόνο στις επιτυχίες. Είμαστε άνθρωποι του αθλητισμού. Οτιδήποτε έχει σχέση με αυτό, είμαστε όλοι κερδισμένοι, είναι Πολιτισμός και αντιπροσωπεύει το Κράτος και την κοινωνία μας.
